ت، خداوند متعال نه در تورات و نه در انجیل مانند أم القرآن (فاتحه) نازل نفرموده است. این سوره، دارای هفت آیه می‌باشد که در هر رکعت نماز، تکرار می‌شود و همان قرآن بزرگی است که به من عنایت شده است».
و در روایتی آمده است که: «در تورات، انجیل، زبور و بقیه فرقان (قرآن) مانند آن نازل نشده است»[1].

--------------------------------------
1. روایت ترمذی؛ و این حدیث، صحیح می باشد چنان که در صحیح ترغیب و ترهیب آمده است.
عن انس رضی الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صلي الله علیه وسلم: أَفْضَلُ الْقُرْآنِ (الحمد لله رب العلمين..)».
انس رضی الله عنه می‌گوید: رسول الله صلي الله علیه وسلم فرمود: «بهترین سوره قرآن، فاتحه است»[1].
(یعنی اجر و ثواب خواندن سوره فاتحه از سایر سوره ها بیشتر است).

--------------------------------------
1. روایت حاکم نیشابوری؛ واین حدیث صحیح می باشد چنان چه در سلسله صحیحه آمده است.
<?xml version='1.0' encoding='UTF-8' standalone='yes' ?><html><body><a class="text" href="w:text:7.txt">حدیث ١</a><a class="text" href="w:text:8.txt">حدیث ٢</a><a class="text" href="w:text:9.txt">حدیث ٣</a><a class="text" href="w:text:10.txt">حدیث ٤</a><a class="text" href="w:text:11.txt">حدیث ٥</a><a class="text" href="w:text:12.txt">حدیث ٦</a><a class="text" href="w:text:13.txt">حدیث ٧</a><a class="text" href="w:text:14.txt">حدیث ٨</a><a class="text" href="w:text:15.txt">حدیث ٩</a><a class="text" href="w:text:16.txt">حدیث ١٠</a><a class="text" href="w:text:17.txt">حدیث ١١</a><a class="text" href="w:text:18.txt">حدیث ١٢</a><a class="text" href="w:text:19.txt">حدیث ١٣</a><a class="text" href="w:text:20.txt">حدیث ١٤</a><a class="text" href="w:text:21.txt">حدیث ١٥</a><a class="text" href="w:text:22.txt">حدیث ١٦</a><a class="text" href="w:text:23.txt">حدیث ١٧</a><a class="text" href="w:text:24.txt">حدیث ١٨</a><a class="text" href="w:text:25.txt">حدیث ١٩</a><a class="text" href="w:text:26.txt">حدیث ٢٠</a><a class="text" href="w:text:27.txt">حدیث ٢١</a><a class="text" href="w:text:28.txt">حدیث ٢٢</a><a class="text" href="w:text:29.txt">حدیث ٢٣</a><a class="text" href="w:text:30.txt">حدیث ٢٤</a><a class="text" href="w:text:31.txt">حدیث ٢٥</a><a class="text" href="w:text:32.txt">حدیث ٢٦</a><a class="text" href="w:text:33.txt">حدیث ٢٧</a><a class="text" href="w:text:34.txt">حدیث ٢٨</a><a class="text" href="w:text:35.txt">حدیث ٢٩</a><a class="text" href="w:text:36.txt">حدیث ٣٠</a><a class="text" href="w:text:37.txt">حدیث ٣١</a><a class="text" href="w:text:38.txt">حدیث ٣٢</a><a class="text" href="w:text:39.txt">حدیث ٣٣</a><a class="text" href="w:text:40.txt">حدیث ٣٤</a><a class="text" href="w:text:41.txt">حدیث ٣٥</a><a class="text" href="w:text:42.txt">حدیث ٣٦</a><a class="text" href="w:text:43.txt">حدیث ٣٧</a><a class="text" href="w:text:44.txt">حدیث ٣٨</a><a class="text" href="w:text:45.txt">حدیث ٣٩</a><a class="text" href="w:text:46.txt">حدیث ٤٠</a><a class="text" href="w:text:47.txt">حدیث ٤١</a><a class="text" href="w:text:48.txt">حدیث ٤٢</a><a class="text" href="w:text:49.txt">حدیث ٤٣</a><a class="text" href="w:text:50.txt">حدیث ٤٤</a><a class="text" href="w:text:51.txt">حدیث ٤٥</a><a class="text" href="w:text:52.txt">حدیث ٤٦</a><a class="text" href="w:text:53.txt">حدیث ٤٧</a><a class="text" href="w:text:54.txt">حدیث ٤٨</a></body></html>عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضی الله عنهما قَالَ: بَيْنَمَا جِبْرِيلُ قَاعِدٌ عِنْدَ النَّبِىِّ صلي الله علیه وسلم سَمِعَ نَقِيضًا (صَوتًا) مِنْ فَوْقِهِ فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ: «هَذَا بَابٌ مِنَ السَّمَاءِ فُتِحَ الْيَوْمَ لَمْ يُفْتَحْ قَطُّ إِلاَّ الْيَوْمَ فَنَزَلَ مِنْهُ مَلَكٌ فَقَالَ: هَذَا مَلَكٌ نَزَلَ إِلَى الأَرْضِ لَمْ يَنْزِلْ قَطُّ إِلاَّ الْيَوْمَ فَسَلَّمَ وَقَالَ: أَبْشِرْ بِنُورَيْنِ أُوتِيتَهُمَا لَمْ يُؤْتَهُمَا نَبِىٌّ قَبْلَكَ فَاتِحَةُ الْكِتَابِ وَخَوَاتِيمُ سُورَةِ الْبَقَرَةِ لَنْ تَقْرَأَ بِحَرْفٍ مِنْهُمَا إِلاَّ أُعْطِيتَهُ».
ابن عباس رضی الله عنهما می‌گوید: روزی، جبرئیل علیه السلام نزد نبی اکرم صلي الله علیه وسلم نشسته بود که از بالای سرش، صدایی شنید. پس سرش را بلند کرد و گفت: «این دروازه ای است که امروز از آسمان باز شده است و به جز امروز، هرگز باز نشده است».
آنگاه از آن دروازه فرشته ای پایین آمد و جبرئیل گفت: «این فرشته ای است که به زمین آمده است و به جز امروز، هرگز به زمین نیامده است».
سپس آن فرشته، سلام کرد و گفت: «تو را به دو نور مژده می‌دهم که به تو عنایت شده اند و به هیچ پیامبری قبل از تو عنایت نشده اند. آنها سوره فاتحه و آیات پایانی سوره بقره هستند. هر قسمت از آنها را بخوانی، سوالت اجابت می شود»[1].
(هدف از خواتیم سوره بقره از آمَنَ الرَّسول تا پایان سوره می باشد).

--------------------------------------
1. صحیح مسلم.
عَنْ أَبِى سَعِيدٍ الْخُدْرِىِّ قَالَ: كُنَّا فِى مَسِيرٍ لَنَا فَنَزَلْنَا فَجَاءَتْ جَارِيَةٌ فَقَالَتْ: إِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ سَلِيمٌ، وَإِنَّ نَفَرَنَا غُيَّبٌ فَهَلْ مِنْكُمْ رَاقٍ؟ فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مَا كُنَّا نَأْبُنُهُ بِرُقْيَةٍ فَرَقَاهُ فَبَرَأَ فَأَمَرَ لَهُ بِثَلاَثِينَ شَاةً وَسَقَانَا لَبَنًا فَلَمَّا رَجَعَ قُلْنَا لَهُ أَكُنْتَ تُحْسِنُ رُقْيَةً أَوْ كُنْتَ تَرْقِى قَالَ: لاَ مَا رَقَيْتُ إِلاَّ بِأُمِّ الْكِتَابِ. قُلْنَا: لاَ تُحْدِثُوا شَيْئًا حَتَّى نَأْتِىَ - أَوْ نَسْأَلَ - النَّبِىَّ صلي الله علیه وسلم فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ ذَكَرْنَاهُ لِلنَّبِىِّ صلي الله علیه وسلم فَقَالَ: «وَمَا كَانَ يُدْرِيهِ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِى بِسَهْمٍ».
أبوسعید خدری رضی الله عنه می‌گوید: ما در سفر به سر می بردیم پس جایی، منزل گرفتیم. دختر بچه‌ای آمد و گفت: سردار طایفه را عقربی گزیده است و کسی در آبادی ما وجود ندارد. آیا در میان شما کسی وجود دارد که دم کند؟ مردی برخاست و با او به راه افتاد که ما گمان نمی‌کردیم دم بداند. به هر حال، وی را دم نمود و او بهبود یافت. آن گاه دستور داد تا به او سی گوسفند بدهند. همچنین به ما شیر نوشاند. هنگامی که برگشت، به او گفتیم: آیا دم کردن را خوب می دانستی و در گذشته هم دم می نموده ای؟ گفت: نه، فقط با فاتحه، دم کردم. به او گفتیم تا زمانی که بر نبی اکرم صلي الله علیه وسلم نرفته ایم یا از ایشان نپرسیده ایم، هیچ اقدامی نکنید (در گوسفندان تصرفی نکنید). به هر حال، هنگامی که به مدینه آمدیم، ماجرا را برای نبی اکرم صلي الله علیه وسلم بازگو نمودیم. آن حضرت صلي الله علیه وسلم فرمود: «از کجا دانستی که با سوره فاتحه، دم می‌کنند؟ آنها را میان خود تقسیم کنید و برای من نیز سهمی در نظر بگیرید»[1].

--------------------------------------
1. صحیح بخاری و مسلم.
عن أبي هريرة رضی الله عنه قَالَ: سَمِعْتُ رسول الله صلي الله علیه وسلم يَقُولُ: «قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: قَسَمْتُ الصَّلاَةَ بَيْنِى وَبَيْنَ عَبْدِى نِصْفَيْنِ وَلِعَبْدِى مَا سَأَلَ - وفي لفظ: فنصفها لي ونصفها لعبدي- فَإِذَا قَالَ الْعَبْدُ: «الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ».
قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: حَمِدَنِى عَبْدِى وَإِذَا قَالَ: «الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: أَثْنَى عَلَىَّ عَبْدِى.
وَإِذَا قَالَ: «مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ».
قَالَ: مَجَّدَنِى عَبْدِى أوْ فَوَّضَ إِلَىَّ عَبْدِى.
فَإِذَا قَالَ: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ».
