شان را کامل می گرداند، پس همانگونه که در آغاز شما را به سوی ایمان رهنمود فرمود، آن را نیز برایتان حفظ خواهند نمود و با پرورش دادن ایمان و رشد  مزد و پاداش آن، و حفظ ایمان از هر آلاینده و چیزی که صفای آن را مکدر و تیره نماید، نعمت خویش را بر شما کامل می گرداند. و هرگاه به منظور مشخص کردن مومن راستگو از مومن دروغین مصایب و فتنه هایی پیش آید، چنین مشکلاتی مومنان را پالایش و تصفیه نموده و راستی آنان را آشکار می نماید.
و عده ای می گویند: آیه « وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ» سبب می شود که بعضی از مومنان ایمانشان را رها کنند، اما خداوند این توهم را دور نمود و فرمود : « وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ » و خداوند با این آزمون ایمانان را ضایع نمی کند. و کسانی از مومنان که قبل از تحویل قبله مرده اند مشمول این حکم هستند، بنابراین خداوند ایمان آنها را ضایع نمی کند چون آنها در آن وقت دستور خدا را اطاعت کرده و از پیامبر اطاعت نموده اند. و طاعت خدا این است که در هر وقت و زمانی برحسب شرایط آن زمان و مکان از دستور او اطاعت شود.
« إِنَّ اللّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ» همانا خداوند نسبت به مردم بسیار رئوف و مهربان است. از جمله مهربانی خداوند بر آنها این است نعمتی را که در ابتدا به آنها ارزانی داشت کامل گرداند و صف کس انی را که فقط با زبان ایمان آورده بودند، از صف آنان جدا نماید. و از جمله مهربانی خداوند نسبت به آنان این است که آنها را به آزمایشی آزمود که به وسیله آن ایمانشان افزوده شد، و مقامشان بالا رفت ، و ارجمندترین خانه را قبله آنان نمود.وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ قُلْ إِنَّ اللّهَ يُضِلُّ مَن يَشَاء وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ و کافران مي گويند: «چرا بر او نشانه اي از جانب پروردگارش فرو فرستاده نشده است؟ » بگو: «خداوند هر کس را بخواهد گمراه مي کند و هر کس را که توبه کند و سوي خودش هدايت مي نمايد» . 
الَّذِينَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ آن کساني که ايمان آورده و دلهايشان به ياد خدا آرامش پيدا مي کند، بدانيد که دلها با نام خدا آرام مي گيرند. 
الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ آنان که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام داده اند خوشا به حال ايشان و آنان سرانجام نيکي دارند. 
خداوند متعال خبر مي دهد کساني که به آيات وي کفر ورزيدند و بر پيامبر سخت گرفتند و به او پيشنهاد کرده و گفتند: (لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ) چرا نشانه اي از سوي پروردگارش بر او نازل نشده است؟ و آنها ادعا مي کردند که اگر معجزه و نشانه اي بر پيامبر فرو فرستاده مي شد آنها به وي ايمان مي آوردند. پس خداوند آنان را پاسخ داد و فرمود: (قُلْ إِنَّ اللّهَ يُضِلُّ مَن يَشَاء وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ) بگو: خداوند هر کس را بخواهد گمراه مي کند و هر کس را که توبه نمايد و خشنودي پروردگار را بجويد و به سوي خويش هدايت مي کند. پس هدايت و گمراهي در دست آنان نيست تا آن را منوط به معجزه ها و نشانه ها کنند. آنها دروغگويند، (ولو اننا نزلنا اليهم الملئکه و کلمهم الموتي و حشرنا عليهم کل شيء قبلاً ما کانوا ليومنوا الا ان يشاء الله و لکن اکثرهم يجهلون) حتي اگر ما فرشتگان را به سوي آنها فرو بفرستيم و مردگان با آنها سخن بگويند و همه چيز را پيش چشم آنها محشور کنيم ايمان نخواهند آورد، مگر اينکه خدا بخواهد، ولي بيشتر آنان نمي دانند. 
و لازم نيست پيامبر نشانه و معجزه اي بياورد که آنان تعيين و پيشنهاد مي نمايند، بلکه هر معجزه اي را که پيامبر پيش آنها بياورد و حق را روشن نمايد کفايت مي کند و مقصود حاصل مي شود، و اين برايشان بهتر است ، زيرا اگر معجزات آنچنان که آنها مي خواهند و پيشنهاد مي کنند نزدشان بيايد و به آن ايمان نياورند بلافاصله و در همين دنيا عذاب خدا آنها را فراموش خواهد گرفت. سپس خداوند علامت مومنان را بيان نمود و فرمود: 
(الَّذِينَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللّهِ) کساني که ايمان آورده، و دلهايشان با ياد خدا آرامش پيدا مي کند و اضطراب و نگراني هايش برطرف مي شود و لذت و شادي بدان روي مي آورد، (اللّهِ أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ) يعني شايسته است که  دلها جز به ياد خدا سکون و آرامش پيدا نکند، زيرا هيچ چيزي براي دلها از محبت آفريننده لذت بخش تر و شيرين تر نيست و هيچ چيز از انس گرفتن به خدا و شناخت او شيرين تر نيست. و دلها به اندازۀ شناختي که از خداوند دارند و به اندازه محبتي که به خدا دارند به ياد و ذکر او مي پردازند، پس ذکر خدا يعني ياد کردن بنده پروردگارش را با تسبيح و تهليل و تکبير و ....
و گفته شده که منظور از ذکر خدا کتابش است که آن را به منظور پند پذيري مومنان فرا فرستاده است، بنابراين معني آرامش يافتن قلب با ذکر خدا اين است که دل معاني وا حکام قرآن را بفهمد تا با آن آرام گيرد، زيرا معاني و احکام قرآني روشن است و با دلايل و حجت فراواني مورد تاييد قرار گرفته است. و از اين طريق دلها آرام مي گيرند، زيرا دلها جز با يقين و علم ارامش نمي يابند و يقين و علم به کاملترين صورت در لابلاي آيان قران نهفته است و قطعاً دلها به غير از قرآن آرام نمي گيرند، اما ديگر کتابها که بر مبناي قران تدوين نشده اند، دل ها به آنها سکون و آرامش پيدا نمي کنند، زيرا به خاطر تعارض دلايل و تضاد احکامي که در انها وجود دارد دچار اشفتگي و اضطراب مي شود. 
(ولوکان من عند غير الله لوجدوا فيه اختلفا کثيرا) و اگر قرآن از جانب کسي ديگر غير از خدا بود در ان تضاد و اختلاف زيادي مي يافتند. و اگر در اخبار کتاب خدا تامل شود و با ساير علوم و تأليفات مقايسه گردد ميان آن دو فرق بزرگي مشاهده خواهد شد. 
سپس خداوند متعال فرمود: (الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ) آنان که قلباً به خدا و فرشتگان و کتابهاو پيامبرانش و به روز قيامت ايمان آوردند، و اين ايمان را با انجام کارهاي شايسته؛ کارهاي قلبي از قبيل محبت و ترس از او و اميد به او، و کارهاي جوارح از قبيل نماز  ديگر کارهاي پسنديده تصديق کردند. (طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ) خوشا به حال ايشان، و آنان سرانجام نيکي دارند. يعني آنان داراي حالتي خوش و سرانجامي نيک هستند. 
و آنان در سايۀ خشنودي و گراميداشت خداوند در دنيا و آخرت خوشحال خواهند بود. و کمال آسايش و آرامش را در خواهند يافت.  از جملۀ آن درخت طوبي است که در بهشت است و سواره در سايۀ آن حرکت مي نمايد و صد سال طول مي کشد تا آن را بپيمايد، همانونه که در احاديث صحيح آمده است.كَذَلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَت