فت: پروردگارا! پسرم از خاندان من است و وعدۀ تو راست است، و تو به من فرمودي: (قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ) « از هر جنسي دو تن (نر و ماده) در ان سوار کن، و خاندان خودت را » و تو وعده اي را که به من داده اي خلاف نخواهي کرد. شايد نوح عليه السلام به خاطر دلسوزي براي پسرش و اينکه خداوند به او وعده داده بود که خاندانش را نجات  دهد گمان برده بود اين وعده براي همۀ آنهاست؛ هم براي کساني که ايمان آورده اند و نيز براي کساني که ايمان نياورده اند، پس اين درخواست را از پروردگار کرد. و با اين وجود مسئله را به حکمت رسا و کامل خداوند سپرد گفت: ( وَأَنتَ أَحْكَمُ الْحَاكِمِينَ)و تو داورترين داوراني و دادگرترين دادگراني.قُولُواْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ، بگویید: « ایمان آوردیم به خدا و به آنچه برای ما فرستاده شده و آنچه برای ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و نوادگان یعقوب نازل گشته، و آنچه به موسی و عیسی داده شده، و به آنچه پیامبران از جانب پروردگارشان دریافت  کرده اند، و میان هیچ یک از آنان فرق نمی گذاریم و ما فرمانبردار او هستیم.»
این آیه کریمه در برگیرنده تمام چیزهایی است که  ایمان آوردن به آن واجب است. و ایمان عبارت است از اینکه از صمیم قلب این اصول و کلیات را تصدیق نمود و به آن باور داشت. و اعتقاد به ا ین اصول و کلیات متضمن برخورداری ازاعمال قلوب از قبیل خوف، رجا، تعظیم و ... است. همچنانکه در عمل و رفتار نیز باید به خلاف آن ایمان و اعتقاد عمل ننمود. و ایمان به این اعتبار، اسلام و همه اعمال صالح را در بر می گیرد. بنابراین همه اعمال شایسته بخشی از ایمان و اثری از آثار آن هستند، پس هرجا ایمان اطلاق شود همه آنچه بیان شد در آن داخل است ، و هرگاه اسلام اطلاق شود ایمان در آن داخل می باشد، و وقتی بین ایمان و اسلام مقارنه ای صورت گیرد، ایمان به اقرار و تصدیق قلبی گفته می شود و اسلام به اعمال ظاهری . نیز هرگاه میان ایمان و اعمال شایسته مقارنه ای صورت پذیرد، قضیه به همان منوال است. 
« قُُولُواْ» با زبان هایتان بگویید، و قلب و زبانتان باید مطابق هم باشد چرا که پاداش و جزا بر گفتار همراه با عمل مترتب می شود.
پس همان طور که گفتار بدون اعتقاد قلبی نفاق و کفر است، سخن خالی از عمل نیز تاثیری ندارد و فایده اش ناچیز است، گرچه بنده به خاطر آن پاداش می یابد، چنانچه سخن خیر باشد و از ایمان نشات گرفته باشد، اما میان سخن خالی و گفتاری که از قلب سرچشمه گرفته باشد تفاوت زیادی وجود دارد.
و « قُُولُواْ» مبّین آن است که عقیده باید آشکارا بیان شود و دیگران را به سوی آن دعوت نمود، چون عقیده اصل دین و پایه آن است. و در « آمَنَّا» و موارد مشابه آن که صادر شدن فعل به تمام امت نسبت داده شده است به این نکته اشاره شده است که بر همه امت واجب است به ریسمان الهی چنگ بزنند و متحد و یکپارچه باشند و از وحدت رویه و وحدت عمل برخوردار شوند. ضمنا در این آیه از تفرقه و دو دستگی نهی و اشاره شده است که مومنین مانند جسدی واحد هستند.
و « قُُولُواْ آمَنَّا» بر این مطلب دلالت می نماید که جایز است انسان ایمان را به صورت مقید به خودش نسبت دهد، بلکه این امر، واجب است. یعنی واجب است که ایمان را به مشیّت خدا مقّید نماید، آنگاه آن را به خود نسبت دهد. به خلاف اینکه بگوید « أنا مومن» و یا کلماتی دیگر از این قبیل را بر زبان بیاورد، زیرا این کلمه را نباید بگوید مگر اینکه آن را به مشیت الهی مقید نماید و بگوید: « من – اگر خدا بخواهد – مومن هستم»، زیرا در این کلمه ادعای پاک قرار دادن نفس و تزکیه آن وجود دارد. « آمَنَّا بِاللّهِ» یعنی  ایمان آورده ایم به خداوندِ یکتا و یگانه که به هر صفت کمالی متصف است و از هر عیب و نقصی پاک و منزه بوده و شایسته آن است که همه عبادت ها تنها برای او انجام گیرد و در هیچ عبادتی به هیچ وجهی برای او شریکی گرفته نشود.
« وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا» شامل قرآن و سنت است، زیرا خداوند متعال فرموده است:« وَأَنزَلَ اللَّهُ عَلَیکَ الکِتَبَ وَالحِکمَةَ» و خداوند کتاب و حکمت (سنّت) را  بر تو نازل فرموده است. پس در آن ایمان آوردن به همه آنچه کتاب خدا و سنت پیامبرش متضمن آن است از قبیل صفات خداوند و پیامبران و روز قیامت و امور پنهان گذشته و آینده، واجب است. نیز ایمان به احکام دستوری و احکام جزا که در قرآن و سنت وجود دارند واجب است. « وَمَا أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ» این آیه بیانگر آن است که  باید به همه ی کتاب های نازل شده بر پیامبران ایمان داشت. و ایمان داشتن به همه ی پیامبران به طور عام، و ایمان داشتن به پیامبرانی که به صورت ویژه در این آیه از آنها نام برده شده است به خاطر شرافت آنان است، و اینکه شرایع بزرگی را آورده اند.
و باید به همه پیامبران و کتاب ها به صورت عموم ایمان داشته باشیم، و آنچه به طور مشروح از آنها به ما رسیده است باید به صورت مفصل و مشروح به آن ایمان داشت. « لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ» میان هیچکدام از آنان فرق و جدایی قایل نمی شویم بلکه به همه ایمان می آوریم. در میان تمام پیروان ادیان آسمانی این ویژگی مختص مسلمانان است، زیرا یهودیان و نصارا و صابئی ها و دیگران- گرچه ادعا می کنند به پیامبران و کتاب هایشان ایمان دارند – اما آنها به دیگر پیامبران و کتاب ها کفر می ورزند و میان پیامبران و کتاب ها فرق می گذارند؛ به بعضی ایمان می آورند و به بعضی دیگر کفر می ورزند، و تکذیب آنها، تصدیقشان را نقض می کند، زیرا پیامبری که آنها گمان می برند به او ایمان دارند تمام پیامبران را تصدیق کرده است به خصوص محمد (ص) را، پس اگر محمد را تکذیب کنند بی گمان پیامبرشان را تکذیب کرده اند. پس این به معنی کفر ورزیدن به پیامبرشان است.« َومَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ» بیانگر آن است که نعمت دین، سعادت دنیوی و اخروی را به همراه دارد. خداوند ما را فرمان نداده است تا به ملک و مالی که به پیامبران داده شده است ایمان بیاوریم، بلکه ما را دستور داده تا  به کتاب ها و شریعت هایی که به پیامبران داده شده است ایمان بیاوریم، و این آیه بیانگر آن است که پیامبر سفیران خدا و واسطه هایی بین او و بندگانش هستند که دین را تبلیغ می کنند و اختیاری از خود ندارند.
« مِن رَّبِّهِمْ» در پرتو این آیه در می یابیم که بهترین جلوه ربوبیت خداوند برای بندگانش این است که بر آنها کتاب نازل نموده و پیامبران را به سوی آنها فرستاده است. پس ربوبیت خداوند  مقتضی آن است که بندگانش را بیهوده و بی کار رها نکند. و چون آنچه  به پیامبران داده شده است از جانب پروردگارشان است پ