َنتَهُواْ» به کافران بگو: اگر با تسليم شدن در مقابل خداوند يکتا و بي شريک از کفرشان دست بردارند، « يُغَفَرْ لَهُم مَّا قَدْ سَلَفَ» جنايت هاي گذشته شان را مي آمرزد، « وَإِنْ يَعُودُواْ» و اگر به کفر و مخالفت و عنادشان برگردند، « فَقَدْ مَضَتْ سُنَّةُ الأَوَّلِينِ» همانا سنّت و قانون خدا در مورد پيشينيان گذشته است، که سنّت خدا هلاک ساختن ملت ها و امت هايي است که حق را تکذيب کرده اند. 
پس آنان منتظر عذابي باشند که بر مخالفان فرود آمده است  ، و اخبار استهزا و تمسخرشان به آنان خواهد رسيد. اين خطاب خدا به کساني است که حق را تکذيب کرده اند. و اما خطاب او به مومنان در خصوص نحوه معامله و رفتار با کافران چنين است:« وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ» و با آنان پيکار کنيد و بجنگيد تا هيچ شرکي، و بازداشتن از راه خدا باقي نماند، و آنان تسليم احکام اسلام شوند. « وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلّه» و دين يکسره از آنِ خدا گردد. پس منظور از جنگ و جهاد با دشمنانِ دين همين است که شر آنها از اسلام کم شود، و از دين خدا حمايت به عمل آيد، ديني که همه ي هستي بدان جهت آفريده شده است تا آن بر همه ي اديان برتر و بالاتر باشد. « فَإِنِ انتَهَوْاْ» و اگر از ستمي که بر آن قرار دارند باز آمدند و دست برداشتند، « فَإِنَّ اللّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ بَصِير» پس خداوند به آنچه مي  کنند بيناست، و هيچ چيزِ پوشيده اي بر او پنهان نمي ماند.
« وَإِن تَوَلَّوْاْ» و اگر از فرمان خدا روي برتافتند و در تباهي شتاب ورزيدند، « فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَوْلاَكُمْ نِعْمَ الْمَوْلَى» پس بدانيد که خداوند ياور و سرپرست شما است، و او بهترين ياور است، و بندگان مومنش را سرپرستي مي نمايد، و منافعشان را به آنان مي رساند، و مصالح ديني و دينوي شان را براي آنان آسان و  فراهم مي گرداند. « وَنِعْمَ النَّصِيرُ» و بهترين ياور است؛ آنان را ياري مي نمايد، و مکر فاسقان و هجوم اشرار را بر آنان دفع مي کنند. و هرکس که خدا ياور و سرپرست وي باشد بر او ترسي نيست. و هرکس که خداوند با او مخالف باشد هيچ قدرتي ندارد و به جايي نخواهد رسيد.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:560.txt">آيه 42-41</a><a class="text" href="w:text:561.txt">آيه 44-43</a><a class="text" href="w:text:562.txt">آيه 49-45</a><a class="text" href="w:text:563.txt">آيه 52-50</a><a class="text" href="w:text:564.txt">آيه 54-53</a><a class="text" href="w:text:565.txt">آيه 57-55</a><a class="text" href="w:text:566.txt">آيه 58</a><a class="text" href="w:text:567.txt">آيه 59</a><a class="text" href="w:text:568.txt">آيه 60</a><a class="text" href="w:text:569.txt">آيه 64-61</a><a class="text" href="w:text:570.txt">آيه 66-65</a><a class="text" href="w:text:571.txt">آيه 69-67</a><a class="text" href="w:text:572.txt">آيه 71-70</a><a class="text" href="w:text:573.txt">آيه 72</a><a class="text" href="w:text:574.txt">آيه 73</a><a class="text" href="w:text:575.txt">آيه 75-74</a></body></html>يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقُولُواْ رَاعِنَا وَقُولُواْ انظُرْنَا وَاسْمَعُوا ْوَلِلكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيم ، ای کسانی که ایمان آورده اید! مگویید؟ « رَعِنَا» و بگویید: « انظُرنَا» و گوش فرا دهید، و برای کافران عذاب دردناکی است.
مَّا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلاَ الْمُشْرِكِينَ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْكُم مِّنْ خَيْرٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَاللّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ، کافرانِ اهل کتاب و مشرکین دوست ندارند که خیری از جانب پروردگارتان بر شما نازل شود، و خداوند هرکسی را که بخواهد به رحمت خویش اختصاص می دهد و خداوند دارای فضل بزرگ است.
مسلمانان به هنگام فرا گرفتن امور دینی خود خطاب به پیامبر (ص) می گفتند: «رَعِنَا» یعنی رعایت حال ما را بکن، و معنای درست و صحیحی را از این کلمه مد نظر داشتند. اما یهودیان از آن معنی فاسدی را اراده می کردند، بنابراین فرصت را غنیمت شمرده و پیامبر را با این کلمه خطاب می کردند و معنی نادرستی از آن مد نظر داشتند. از این روی خداوند مومنان را از بکار بردن این کلمه نهی نمود تا این راه بسته شود. در اینجا از یک امر جایزی که وسیله ای برای کار حرام باشد نهی شده است. نیز در این آیه مسلمانان به رعایت ادب و احترام سفارش شده اند و اینکه از کلماتی استفاده کنند که جز معنی درست و نیکو در بر نداشته باشند، و کلمات زشت و رکیک را بکار نبرند، یا کلماتی را که موجب تجریح و تخریب روان و شخصیت دیگران شده و مفهوم زشت و قبیحی را در بر دارند و یا در بر گیرنده ی مسایلی غیر جایز می باشند، و استفاده نکنند. بنابراین خداوند آنها را به بکارگیری کلمات و جملاتی دستور داد که جز معنای نیکو از آن برداشت نمی شود و فرمود: 
«وَقُولُواْ انظُرْنَا» و بگویید: مارا ملاحظه کن و  بر ما شتاب مکن. و با این کلمه مقصود حاصل می شود، بدون اینکه آدمی مرتکب امر ممنوعی شود. « وَاسمَعُوا» و گوش  فرا دهید. نگفت چه چیزی گوش فرا دهید، تا همه آنچه را به گوش فرا دادنش دستور داده شده است در بر گیرد. پس در آن به گوش فرار دادن به قرآن و سنت امر شده است؛ سنتی که لفظا و معنا دارای حکمت می باشد. این بخش از آیه متضمن ادب و فرمانبرداری است.
سپس کافران را به عذاب دردناک تهدید نموده و از دشمنی یهودیان و مشرکین با مومنان خبر داده است، زیرا آنها دوست ندارند « أَن یُنَزَّلَ عَلَیکُم مِن خَیّرِ» که هیچ خیری بر شما نازل شود، « مِنَ رَّبِکُم » از جانب پروردگارتان، چون آنان نسبت به شما حسادت می ورزند، و از اینکه خداوند فضل و بخشش خود را به شما اختصاص داده است، کینه و بخشش خود را به شما اختصاص داده است، کینه و بغض شما را در دل دارند،  غافل از اینکه « وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ» خداوند دارای فضل و بخشش بزرگ است.
و از جمله فضل خداوند بر شما این است که کتاب را بر پیامبرتان فرو فرستاد تا شما را تزکیه نماید و کتاب و حکمت و آنچه را که نمی دانستید به شما بیامرزد. پس سپاس و ستایش سزاوار پروردگار است.وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا غَنِمْتُم مِّن شَيْءٍ فَأَنَّ لِلّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ إِن كُنتُمْ آمَنتُمْ بِاللّهِ وَمَا أَنزَلْنَا عَلَى عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ و اگر به  خدا و آنچه  بر بنده  خود در روز فرقان  که  دو گروه  به  هم ، رسيدندنازل  کرده  ايم  ايمان  آورده  ايد ، بدانيد که  هر گاه  چيزي  به  غنيمت  گرفتيدخمس  آن  از آن  خدا و پيامبر و خويشاوندان  و يتيمان  و مسکينان  و در  راه  ماندگان  است   و خدا به  هر چيز تواناست.
إِذْ أَنتُم بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيَا وَهُم بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوَى وَالرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنكُمْ وَلَوْ تَوَاعَدتَّمْ لاَخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعَادِ وَلَـكِن لِّيَقْضِيَ اللّهُ أَمْراً كَانَ مَفْعُولاً لِّيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَن بَيِّنَةٍ وَيَحْيَى مَنْ حَيَّ عَن ب