ه آنان از آن نهي کرده اند، و نيز بازداشتن ديگران از ارتکاب خلاف امر آنان.
« إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ» وقتي شما را به سوي چيزي فرا خواندند که به شما زندگي مي بخشد . صفت « حيات بخشي» ملازم و همراه تمامي دستوراتي است که خداوند و پيامبرش مردم را به سوي آن  فراخوانده اند. نيز اين بخش از آيه بيانگر فايده و حکمت دستورات آنان است. زيرا حيات قلب و روح در عبوديت و بندگي خداوند متعال و انجام دادن اوامر خدا و پيامبرش است. سپس مردم را از عدم پذيرش فرمان خدا و پيامبر برحذر داشت و فرمود:« وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ» و بدانيد که خداوند بين شخص و قلبش حائل مي گردد. پس بپرهيزيد از اينکه فرمان خدا را در همان بار نخست که نزد شما مي آيد رد کنيد، چون اگر آن را رد کنيد و سپس بخواهيد آن را انجام دهيد خداوند شما را از آن دور مي دارد، و دلهايتان دگرگون مي شود.
زيرا خداوند بين شخص و قلبش حايل مي شود، و دلها را به هر سو که بخواهد مي گرداند، پس بنده هميشه بايد اين دعا را بخواند:« يا مُقَلِبَ القُلُوبِ ثَبَت قَلبِي عَلِي دِِينِک ، يا مُصَرِّفَ القُلُوبِ اِصرفِ قَلبي إلِي طاَعَتِکَ» اي گرداننده دلها! دلم را بر دين خودت استوار و ثابت بگردان. اي گرداننده دلها! دلم را به سوي اطاعت خويش بگردان. « وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ »و بدانيد که شما در روز قيامت که هيچ شکي در وقوع آن نيست در پيشگاه او گرد آورده مي شويد، پس نيکوکار را به خاطر کار نيکش پاداش مي دهد، و گناه کار را به خاطر سرپيچي از فرمانش سزا مي دهد.
« وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لاَّ تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنكُمْ خَآصَّةً» و از فتنه  و بلايي بترسيد که فقط به ستمکاران نمي رسد، بلکه دامان ستمگر و غير ستمگر را مي گيرد، و اين زماني است که ظلم و ستم رواج پيدا کند، و کسي درصدد تغيير آن برنيايد، پس در اين صورت عذاب خدا انجام دهنده و غير او را در بر مي گيرد. ولي در صورتي که از منکر نهي شود، و اهل شر و فساد قلع و قمع گردند، و به آنان اجازه داده نشود که به گناه و ستم بپردازند، آدمي از اين  تهديد شديد در امان خواهد ماند. « وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ» و بدانيد خداوند کسي را که خود را در معرض ناخشنودي او قرار دهد، و از خشنودي وي دوري  کند، سخت کيفر مي دهد.وَاذْكُرُواْ إِذْ أَنتُمْ قَلِيلٌ مُّسْتَضْعَفُونَ فِي الأَرْضِ تَخَافُونَ أَن يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآوَاكُمْ وَأَيَّدَكُم بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ؛ و به  ياد آوريد آن  هنگام  را که  اندک  بوديد و در شمار زبون  شدگان  اين ، سرزمين  ، بيم  آن  داشتيد که  مردم  شما را از ميان  بردارند و خدا پناهتان   دادو ياري  کرد و پيروز گردانيد و از چيزهاي  پاکيزه  روزي  داد ، باشد که   سپاس گوييد.
خداوند بر بندگانش منت مي گذار که آنان را پس از ضعف و ناتواني پيروز گردانيد، و بعد از اينکه اندک بودند آنان را افزون نمود و پس از اينکه فقير بودند آنان را ثروتمند ساخت و مي فرمايد:« وَاذْكُرُواْ إِذْ أَنتُمْ قَلِيلٌ مُّسْتَضْعَفُونَ فِي الأَرْضِ» و به ياد آوريد آن گاه که شما در زمين اندک و مستضعف بوديد، و تحت حکومت و سلطه ديگران  قرار داشتيد، و ناتوان بوديد. « تَخَافُونَ أَن يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ» و مي ترسيديد که مردم شما را بربايند، « فَآوَاكُمْ وَأَيَّدَكُم بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ» پس شما را پناه داد و با ياري خويش شما را نيرو بخشيد، و از چيزهاي پاکيزه به شما روزي داد. پس شهر و دياري را برايتان دست و پا نمود که در آن پناه گرفتيد و از دشمنانتان انتقام گرفت، و آنان را شکست داد، و مالهايشان را به غنيمت برديد، و بدين وسيله توانگر شديد.
« لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ» تا شکر خداوند را بر لطف بزرگ و احسان کامل او به جاي آوريد؛ او را عبادت کنيد و چيزي را شريک وي نسازيد.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَخُونُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُواْ أَمَانَاتِكُمْ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، مي  دانيد که  نبايد به  خدا و پيامبر خيانت  کنيد و در امانت  خيانت  ورزيد.
وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلاَدُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ؛ بدانيد که  داراييها و فرزندان  وسيله  آزمايش  شمايند و پاداش  بزرگ  در  نزد، خداست.
خداوند متعال بندگان مومنش را دستور مي دهد که به اوامر و نواهي او پايبند باشند. پروردگار متعال اين امانت را در مرحله اول بر آسمانها و زمين و کوهها عرضه نمود، اما از تحمل آن ابا ورزيدند، و از آن دوري جسته و ترسيدند. اما انسان آن را به دوش گرفت، همانا او ستمگر و نادان است. پس هرکس امانت را ادا نمايد از جانب خدا  مستحق پاداش فراوان مي باشد، و هرکس آن را ادا ننمايد و در آن خيانت کند، مستحق کيفر سخت و مهلک مي باشد، زيرا او به خدا و پيامبر و امانتش خيانت ورزيده، و از ارزش خود کاسته است، چون او خودش را به بدترين و زشت ترين صفت و عادت که خيانت است متصف کرده ، و امانتداري را که کاملترين صفت مي باشد از دست داده است . و از آنجا که بنده به وسيله اموال و فرزندانش مورد آزمايش قرار مي گيرد و ممکن است محبت اموال و  فرزندان او را وادار نمايد تا هواي نفس را بر اداي امانت مقدم بدارد،خداوند خبر داد که اموال و فرزندان وسيله آزمايش هستند، و با آن بندگانش را مورد آزمايش قرار مي دهد. و اموال و فرزندان امانت هستند، و در آينده به کسي داده مي شوند که آنها را  عطا کرده است، و او همان خداوند است. و به سوي کسي برگردانده مي شوند که آنها را به صورت امانت به ما داده است، و او نيز همان خداوند است.«  وَأَنَّ اللّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ» و پاداش بزرگ نزد خداوند است، پس اگر شما عقل و فکر داشته باشيد فضل و بخشش بزرگ او را بر لذتي کوچک و فاني ترجيح نمي دهيد، زيرا عاقل اهل مقايسه و سنجش است، و آن چيز را که بهتر و مفيدتر است ترجيح مي دهد.يِا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إَن تَتَّقُواْ اللّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَاناً وَيُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، اگر از خدا بترسيد ميان  شما و کافران   فرقهايي  نهد و گناهانتان  را بزدايد و شما را بيامرزد ، که  صاحب  فضل  و کرمي بزرگ  است.
پرهيزگاري بنده و ترس او از پروردگارش نشانه سعادت و علامت رستگاري او است، و خداوند خوبي هاي فراواني را در دنيا و آخرت براي پرهيزگاران قرار داده است. پس در اينجا بيان کرد که هرکس پرهيزگاري نمايد و از خدا بترسد، چهارچيز را به دست مي آورد که هر يک از اين چيزها از دنيا و آنچه که در آن هست بهتر مي باشد:
اول: فرقان، و آن دانش و هدايتي است که صاحبش به وسيله آن، هدايت را از گمراهي، و حق ر