َسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ؛ زيرا با خدا و پيامبرش  به  مخالفت  برخاستند  و هر که  با خدا و  پيامبرش ، مخالفت  ورزد ، بداند که  عقوبت  خدا سخت  است.
ذَلِكُمْ فَذُوقُوهُ وَأَنَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابَ النَّارِ؛ عقوبت  را بچشيد ، و عذاب  آتش  از آن  کافران  است.
نعمت خدا را بر خود ياد کنيد آنگاه که زمانِ رويارويي شما با دشمنتان نزديک شد، و از پروردگارتان طلب کرديد تا شما را کمک کند، « فَاسْتَجَابَ لَكُمْ» پس خواسته شما را اجابت کرد، و به چند روش شما را ياري داد: يکي اينکه « بِأَلْفٍ مِّنَ الْمَلآئِكَةِ مُرْدِفِينَ» با هزار فرشته پياپي به شما  کمک کرد. « وَمَا جَعَلَهُ اللّهُ» و خداوند فرستادن فرشتگان را، « إِلاَّ بُشْرَى» تنها مژده اي براي شما گرداند تا بدان خوشحال شويد، « وَلِتَطْمَئِنَّ بِهِ قُلُوبُكُمْ» و تا دلهايتان آرام گيرد، پس پيروزي و کمک در دست خداست و به  فراواني لشکر و  تجهيزات نيست . « إِنَّ اللّهَ عَزِيزٌ» همانا خداوند تواناست؛ هيچ کس او را شکست نمي دهد، بلکه او قهار است، و کساني را که در تعداد افراد و تجهيزات بسيار زياد بودند خوار و ذليل گردانيد. « حَکِيمُ» با حکمت است، و امور را به اسباب آن منوط نموده، و هرچيزي را در جاي خود قرار داده است. از جمله کمک خدا به شما و  اجابت دعايتان اين بود که خواب سبکي بر شما افکند، « إِذْ يُغَشِّيكُمُ» که شما را پوشاند و ترس و هراسي را که در دلهايتان بود از بين برد، و « أَمَنَةَ» و مايه امنيت شما شد، و علامت پيروزي و آسايش خاطر گرديد. و از آن جمله اين که از آسمان بر شما باراني بباراند تا شما را از ناپاکي و آلودگي پاک بگرداند. و تا شما را از وسوسه هاي شيطان و پليدي آن پاک نمايد.« وَلِيَرْبِطَ عَلَى قُلُوبِكُمْ» يعني و تا دلهايتان را استوار بگرداند، چرا که استواري قلب مبناي استواري بدن است، « وَيُثَبِّتَ بِهِ الأَقْدَامَ» و گام هايتان را بدان استوار و محکم بگرداند. به درستي که زمين نرم و تُرد بود، و هنگامي که باران بر آن نازل شد سفت و محکم گرديد و موجبات استواري گام ها را فراهم کرد. 
و از آن جمله اين بود که خداوند به فرشتگان وحي کرد، « أَنِّي مَعَكُمْ» که کمک و تاييد و ياري من با شما است، « فَثَبِّتُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ» پس ثبات را در دلهاي مومنان بياندازيد، و شجاعت ، و جرات بر دشمنان را به آنان القا کنيد، و آنان را بر جهاد در راه خدا و فضيلت آن راهنمايي و تشويق نماييد. « سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرَّعْبَ» به زودي در دل  کافران ترس خواهم انداخت، به  گونه اي که همچون بزرگترين نيرو و لشگر بر آنان بتازد. زيرا  بزرگترين نيرو و لشگر بر آنان بتازد. زيرا خداوند وقتي که مومنان را ثابت قدم مي گرداند و در دلهاي کافران ترس بياندازد، نمي توانند مقاومت کنند، و خداوند مومنان را بر آنها غالب و چيره مي نمايد.
« فَاضْرِبُواْ فَوْقَ الأَعْنَاقِ» پس گردنهايشان را بزنيد. « وَاضْرِبُواْ مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ» و تمامي مفاصل آن را بزنيد. اين يا خطاب به فرشتگان است که خداوند به آنها وحي کرد مومنان را تقويت کنند، پس اين مبين آن است که فرشتگان خودشان به طور مستقيم در جنگ بدر جنگيده اند، و يا خطاب به مومنان است که خداوند آنها را تحريک مي نمايد و به آنان مي آموزد که چگونه با مشرکان بجنگند و مي آموزد که چگونه با مشرکان بجنگند و به آنان رحم نکنند. « ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَآقُّواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ»  اين بدان سبب است که آنها با خدا و پيامبرش مخالفت کردند، و دشمني ورزيدند. « وَمَن يُشَاقِقِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ» و هرکس با خدا و پيامبرش ستيز کند پس همانا خداوند سخت کيفر است. و از جمله کيفر و عذاب او اين است که دوستانش را بر دشمنانش مسلّط و چيره مي گرداند، و دشمنانش را به دست دوستانش به کشتن ميدهد.
« ذَلِکُم» اين عذاب مذکور را « فَذُوقُوهُ» بچشيد، اي کساني که با خدا و پيامبرش مبارزه مي کنيد! و اين عذاب شما در دنياست. « وَأَنَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابَ النَّارِ» و براي کافرن عذاب جهنم نيز خواهد بود.
در اين داستان مواردي از نشانه هاي بزرگ خداوند نهفته است که دلالت مي نمايد آنچه محمد (ص) آورده است حق مي باشد.
يکي اينکه خداوند به آنها وعده داد و به وعده اش وفا نمود. و يکي  اينکه خداوند متعال فرمود:« قَد کَانَ لَکُم ءَايةُ فِي فِئَتَينِ التَقَتَا فِئَةُ تُقَتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخرَي کَافِرةُ يرَونَهُم مِّثلَيهِم رَأي العَينِ» قطعا در برخورد ميان دو گروه، براي شما نشانه اي بود؛ گروهي در راه خدا مي جنگيدند و گروهي ديگر کافر بودند که آنان مومنان را به چشم سر، دو برابر خود مي ديدند.
و ديگر اينکه، زماني که مومنان از خدا کمک خواستند، خداوند دعاي آنها را پذيرفت. و اين بيانگر اعتنا و توجه خداوند به بندگان مومن، و فراهم کردن  اسبابي است که به وسيله آن ايمانشان پابرجا و قدم هايشان  استوار گرديد، و بدي و وسوسه هاي شيطاني را از آنان دور کرد. و از جمله الطاف خداوند نسبت به بندگانش اين بود که اطاعت خويش را به وسيله ي اسباب داخلي و خارجي بر آنان آسان نمود.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، چون  کافران  را حمله  ور ديديد به  هزيمت   پشت  مکنيد .
وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ؛ جز آنها که  براي  ساز و برگ  نبرد باز مي  گردند يا آنها که  به  ياري   گروهي ديگر مي  روند ، هر کس  که  پشت  به  دشمن  کند مورد خشم  خدا قرار مي   گيرد وجايگاه  او جهنم  است  ، و جهنم  بد جايگاهي  است.
خداوند متعال بندگان مومنش را به داشتن شجاعت و جسارت ايماني و قوت در برپا داشتن فرمان او، و  تلاش براي جلب اسباب تقويت دلها و بدن ها فرمان داده است ، و آنان را از فرار کردن به هنگام رويارويي با دشمن نهي کرده و مي فرمايد:« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً»اي کساني که ايمان آورده ايد! زماني که در جبهه جنگ با انبوه مردان جنگي روبرو شديد، « فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ» پس به آنان پشت نکنيد، بلکه در پيکار با آنها ثابت قدم باشيد، و در برابر سختي هاي اين کار شکيبايي ورزيد ، زيرا اين امر باعث نصرت و پيروزي در دين خدا و قوت قلبهاي مومنان و ترس و وحشت کافران مي شود.
« وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء» و هرکس در آن روز به آنان پشت نمايد مگر به منظور تغيير تاکتيک جنگي يا پيوستن به دسته اي ديگر از همرزمانش به خشم خدا گرفتار مي 