ت روشنی بر تو نازل کردیم، که هرکس بخواهد هدایت شود، به وسیله آن هدایت می گردد. نیز این قرآن بر مخالفان خود حجت اقامه می کند. و آیاتش آنقدر روشن و واضح هستند که جز کسی که از دستور خدا سرپیچی کند، و از طاعت او بیرون رود و نهایت گردنکشی و تکبر ورزد از پذیرفتن آن امتناع نمی کند.وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُواْ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَآئِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ؛ از آن  خداوند است  نيکوترين  نامها  بدان  نامهايش  بخوانيد  آنها را  که  به  نامهاي  خدا الحاد مي  ورزند واگذاريد  اينان  به  کيفر اعمال  خود  خواهند رسيد.
اين بيان بزرگي، شکوه و گستردگي صفات خدا است، که او را نام هاي بسيار زيبايي است. او داراي هر نام نيکي است. و ضابطه آن اين است که هر اسمي بر صفت بزرگ از صفات کمال دلالت مي نمايد ، و خوب و زيبا باشد، خداوند از آن برخوردار است. اما اگر اين ام بر صفت دلالت نکند و فقط عَلَم محض باشد، در اين صورت نيکو نيست. و همچنين اگر نام بر صفتي دلالت نمايد که صفت کمال نباشد، بلکه يا صفت نقص باشد، يا صفتي که هم مدح و هم عيب از آن استنباط شود، آن نام نيز زيبا نخواهد بود. 
پس هر کدام از نام هاي خدا بر تمام صفاتي که از آن مشتق مي شود دلالت مي نمايد، و تمام معني آن را در بر مي گيرد. مانند «عليم» که بيانگر آن است او علمي دارد که همه چيز را فرا گرفته، و احاطه کرده است. پس، هيچ چيزي حتي به اندازه ذره اي در زمين و آسمان از دايره علم او بيرون نيست. و مانند « رحيم» که بيانگر آن است خداوند داراي رحمتي عظيم است که هر چيزي را در بر مي گيرد . و يا مانند « قدير» که دلالت مي نمايد او قدرتي فراگير دارد که هيچ چيزي نمي  تواند او را ناتوان کند. و يکي از محاسن و زيبايي نام هايش اين است که او جز به واسطه نام هايش خوانده نمي شود. بنابراين فرمود:« فَادْعُوهُ بِهَا» او را با آن ها بخوانيد. و اين شامل دعاي عبادت و دعاي خواستن است. پس هر خواسته اي بايد با نامي از نام هاي خداوند که مناسب آن خواسته است طلب شود. مثلا دعا کننده مي گويد: بار خدايا! مرا بيامرز، و بر من رحم فرما، همانا تو آمرزنده و مهربان هستي، و توبه مرا بپذير، اي توبه پذيرنده، و مرا روزي بده، اي روزي دهنده، و بر من مهرباني کن اي مهربان و امثال آن.
« وَذَرُواْ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَآئِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ» و ترک ک نيد کساني را که در نام هاي او دست به تحريف مي زنند، به زودي سزاي آنچه را که مي کنند خواهند ديد. يعني به خاطر تحريف نام هاي خدا عقوبت و عذاب داده مي شوند. و در حقيقت، « الحاد در نامهاي خدا» به معني تحريف کردن معناي آنها و خارج کردنشان از معاني و مفاهيمي است که براي آن وضع شده اند، به اين صورت که کسي را با آن نام ها نامگذاري  کنند که شايسته و سزاوار آن نام نيست. هم چنان که مشرکين معبودان خود را با آن نام ها نامگذاري مي کردند.
و يا  اينکه معاني آنها را نفي و تحريف نمايند، و براي آنها معنايي قرار دهند که خداوند و پيامبرش آن معني را نخواسته اند. و يا اينکه چيزي ديگر را با آن ها تشبيه گردانند. پس واجب است که از الحاد و تحريف محرّفين نام هاي نيکوي خدا پرهيز شود. و در حديث صحيح از پيامبر (ص) آمده است: « همانا خداوند نودونُه نام دارد، که هرکس آن ها را بشناسد و حفظشان کند و به مقتضاي آنها عمل نمايد وارد بهشت مي شود.»وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ؛ از آفريدگان  ما گروهي  هستند که  به  حق  راه  مي  نمايند و به  عدالت  رفتار، مي  کنند.
از ميان کساني که آفريده ايم گروهي خوب و فاضل هستند که هم خود به تکامل رسيده اند، و هم ديگران را به سوي کمال راهنمايي کرده، و خود و ديگران را به سوي حق هدايت مي نمايند. پس حق را مي دانند و به آن عمل مي کنند و آن را مي شناسند و به سوي آن و عمل کردن به آن فرا مي خوانند. « وَبِهِ يَعْدِلُونَ» و با آن ميام مردم در قضاوت هايي که در مورد اموال و خ ون و حقوق و گفته ها و غيره دارند، به عدل و داد قضاوت مي کنند. ايشان پيشوايان هدايت و چراغ هاي تاريکي هستند. آنان کساني اند که خداوند نعمت ايمان و عمل صالح و  تواصي به حق و شکيبايي را به آنان ارزاني داشته است، و در زمره صديقين قرار دارند، که  مقامشان بعد از مقام رسالت است. و آنها در ميان خودشان مراتب و مقام هاي متفاوتي  دارند، و هريک برحسب حالت و وضعيت که دارد مقامش با ديگري متفاوت است. پس پاک است خدايي که رحمت خويش را به هرکس که بخواهد اختصاص مي دهد، و خداوند داراي بخشش و فضل بزرگ است.وَالَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لاَ يَعْلَمُونَ؛ و آنان  را که  آيات  ما را دروغ  انگاشتند ، از راهي  که  خود نمي  دانند  به تدريج  خوارشان  مي  سازيم.
وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ؛ و به  آنها مهلت  دهم  ، که  تدبير من  استوار است.
أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُواْ مَا بِصَاحِبِهِم مِّن جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذِيرٌ مُّبِينٌ؛ آيا فکر نکرده  اند که  در يارشان  نشاني  از ديوانگي  نيست  و او به   آشکارابيم  دهنده  آنهاست  ?
أَوَلَمْ يَنظُرُواْ فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّهُ مِن شَيْءٍ وَأَنْ عَسَى أَن يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ ؛ آيا در ملکوت  آسمانها و زمين  و چيزهايي  که  خدا آفريده  است  نمي ، انديشند? و شايد که  مرگشان  نزديک  باشد  و بعد از قرآن  کدام  سخن  را  باور دارند.
مَن يُضْلِلِ اللّهُ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ؛ هر کس  را که  خدا گمراه  کند هيچ  راهنمايي  برايش  نيست   و آنان  را وامي گذارد تا همچنان  در سرکشي  خويش  سرگردان  بمانند.
کساني که آيات خدا را که بر صحت آنچه محمد (ص) از هدايت آورده است دلالت مي نمايد، تکذيب مي کنند؛ به گونه اي که آن را رد نموده و قبول نمي نمايند، « سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لاَ يَعْلَمُونَ» آنان را کم کم و از جايي که نمي دانند به سوي عذاب مي کشانيم، به اين صورت که خداوند روزي هاي فراوان به سوي آنان سرازير مي کند، « وَأُمْلِي لَهُمْ» و به آنان مهلت مي دهيم تا جايي که گمان مي برند آنها دچار عذاب و سزا نخواهند شد، پس برکفر و سرکشي و شر و بدي خود مي افزايند. و به همين سبب عقوبت آنان فزوني مي گيرد، و عذابشان چند برابر مي شود. پس آنان از راهي که نمي دانند به خود زيان مي رسانند. بنابراين فرمود:« إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ» همانا حيله من قوي و مستحکم است.
« أَوَلَمْ يَتَفَكَّرُواْ مَا بِصَاحِبِهِم مِّن جِنَّةٍ» يعني چرا فکرشان را به کار نمي برند و نمي نگرند که همنشين آنان (ع) که او را مي شناسند، و هيچ چيزي از حالت وي بر آنان پوشيده نيست، ديوانه نمي باشد؟ پس بايد به اخلاق و رهنمود و علايم و صفات  او بنگرند، و به آنچه ک