ين پندار او از ستمي سرچشمه گرفته است که آن را انجام داده است، و آن عبارت است از ترک راهي که انسان را به هدايت مي رساند.يَا بَنِي آدَمَ خُذُواْ زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ؛ اي  فرزندان  آدم  ، به  هنگام  هر عبادت  لباس  خود بپوشيد  و نيز بخوريد، وبياشاميد ولي  اسراف  مکنيد ، که  خدا اسرافکاران  را دوست  نمي  دارد.
خداوند متعال بعد از اينکه براي بني آدم لباسي آفريد که عورتشان را مي پوشاند و آن را برايشان بياراست، فرمود:« يَا بَنِي آدَمَ خُذُواْ زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ» اي بني آدم! عورت خود را به هنگام نماز، فرض باشد يا نفل بپوشانيد، زيرا پوشاندن عورت زينتي براي بدن است همان گونه که ظاهر شدن عورت بدن انسان را زشت و بد ريخت مي کند. و احتمال دارد که منظور از «زينت» در اينجا فراتر از اين بوده و به معني لباس پاکيزه و خوب باشد. پس در اينجا دستور داده شده است که در نماز عورت پوشانده شود، و از لباس زيبا استفاده شده و عورت از آلودگيها و پليدي ها پاک گردد.
سپس فرمود:« وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ» و از روزيهاي پاکيزه اي که خدا به شما داده است بخوريد و بياشاميد، و « وَلاَ تُسْرِفُواْ»  در آن اسراف نکنيد. و اسراف با استفاده بيش از اندازه از نعمت صورت مي گيرد، يا با علاقه شديد به خوردني ه ايي که به بدن زيان وارد مي کند، يا با زياده روي در خوشگذراني و سفره آرايي و شيک پوشي، انجام مي شود، و يا با تجاوز از حلال به سوي حرام صورت مي گيرد، « إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ» قطعا خداوند اسراف کنندگان را دوست نمي دارد، زيرا خداوند از زياده روي متنفر است و آن را نمي پسندد. و اسراف، به بدن انسان و زندگي اش زيان وارد مي کند تا جايي که از پرداختن مخارجي که بر عهده اوست ناتوان مي ماند. پس در اين آيه کريمه به خوردن و نوشيدن دستور داده شده است، و از ترک خوردن و نوشيدن و اسراف در آن نهي شده است.قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِيَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِي لِلَّذِينَ آمَنُواْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ؛ بگو : چه  کسي  لباسهايي  را که  خدا براي  بندگانش  پديد آورده  ، و  خوردنيهاي  خوش  طعم  را حرام  کرده  است  ? بگو : اين  چيزها در اين  دنيا  براي  کساني است  که  ايمان  آورده  اند و در روز قيامت  نيز خاص  آنها باشد  آيات  خدارا براي  دانايان  اينچنين  به  تفصيل  بيان  مي  کنيم.
قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَن تُشْرِكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَن تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ؛ بگو : پروردگار من  زشتکاريها را چه  آشکار باشند و چه  پنهان  و نيز، گناهان و افزوني  جستن  به  ناحق  را ، حرام  کرده  است  ، و نيز حرام  است   چيزي  را شريک  خدا سازيد که  هيچ  دليلي  بر وجود آن  نازل  نشده  است  ، يا  در باره  خداچيزهايي  بگوييد که  نمي  دانيد.
خداوند متعال بر کسي که سخت گيري کرده و چيزهاي پاکي را که خدا حلال کرده است حرام مي کند، اعتراف نموده و مي فرمايد:« قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِيَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ» بگو: چه کسي زينت خدا را از قبيل لباسهاي گوناگون، و روزي هاي پاک از قبيل خوردني ها و نوشيدني ها که براي بندگانش آفريده، حرام کرده است؟! يعني چه کسي بر حرام کردن نعمت هايي که خداوند به بندگانش ارزاني نموده است اقدام مي کند؟ و چه کسي آنچه را که خداوند براي آنان گسترده نموده است تنگ مي کند؟!
و اين که خداوند چيزهاي پاکيزه را براي بندگانش به صورت گسترده و بدون محدوديت آفريده بدان خاطر است که بندگان در مسير عبادت خدا از آن کمک بگيرند، پس اين چيزها را خداوند جز براي بندگان مومنش مباح و جايز قرار داده است. بنابراين فرمود:« قُلْ هِي لِلَّذِينَ آمَنُواْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ» بگو: اين ، در زندگي دنيا براي کساني است که ايمان آورده اند و در قيامت تنها براي مومنان است. يعني در روز قيامت اين نعمت ها منحصرا براي مومنان است و آنان آزادند هرگونه که بخواهند از آنها استفاده  کنند و بر استفاده ي از آنها هيچ محاسبه اي ندارند. و مفهوم آيه اين است که هرکس به خدا ايمان نياورد، و از نعمت هاي خدا در راستاي نافرماني او استفاده کند، اين نعمت ها براي او نيستند، و براي او مباح نمي باشند، بلکه او بر اين نعمت ها و استفاده از آنها مجازات شده و در روز قيامت در رابطه با آنها بازخواست مي شود.
« كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآيَاتِ» اينگونه آيات را توضيح مي دهيم، « لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ» براي قومي که مي دانند، زيرا آنان از آنچه که خداوند از آيات خويش توضيح و تفصيل داده است بهره مند مي شوند. و مي دانند که از جانب خدا هستند، پس آيات خدا را فهم مي  کنند و آن را درک مي نمايند.
سپس خداوند چيزهاي حرامي را که تمام شريعت ها حرام نموده است بيان کرد و فرمود:« قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ» بگو: همانا پروردگارم گناهان بزرگ را که زشت شمرده مي شوند حرام کرده است، مانند زنا و لواط و غيره. « مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ» آنچه آشکارا انجام شود و آنچه که به صورت پنهان صورت گيرد. يعني زشت هايي که به ظاهر و بدن، و کارهاي زشتي که به باطن و قلب مربوط است، مانند تکبر و خودپسندي و ريا و نفاق و امثال آن.
« وَالإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ» و گناه و ستم ناحق. يعني گناهاني که منجر به پايمال کردن حقوق خدا شده  و عقوبت وي را در پي دارد، و تجاوز بر خون و مال و آبروي مردم است. و  اين شامل گناهاني است که مربوط به حقوق خدايند، نيز گناهاني که به حقوق انسانها مربوط مي شوند. « وَأَن تُشْرِكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا» و اينکه چيزي را شريک خدا سازيد که بر صحت آن دليل و حجتي نازل نکرده است، بلکه خداوند دليل و برهان را بر توحيد فرستاده است.
و شرک يعني اينکه يکي از  مخلوقات و آفريدگان در عبادت با خداوند شريک قرار داده شود. و شرک اصغر مانند ريا و سوگند خوردن به غير خدا و امثال آن در اين داخل هستند. « وَأَن تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ» و  اينکه در مورد اسما و صفات و کارها و شريعت خدا چيزي به وي نسبت دهيد که نمي دانيد.
پس خداوند همه اينها را حرام کرده، و بندگان را از ارتکاب آنها باز داشته است، چون در اين کارها مفاسد خاص و عامي وجود دارد، و  انجام اين کارها ستم، و جرات کردن بر خدا و دست درازي بر بندگان خدا و تغيير دادن شريعت وي محسوب مي شود.وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ يَسْت