ع غير از گندم به وي داد.
« أَو عَدْلُ ذَلِكَ» و يا به اندازه آن« صِيَامًا» روزه بگيرد. يعني به جاي غذا دادن به هر مستمند، يک روز روزه بگيرد. « لِّيَذُوقَ وَبَالَ أَمْرِهِ عَفَا اللّهُ عَمَّا سَلَف وَمَنْ عَادَ» تا با سزاي مذکور سزاي کارش را بچشد. خداوند از آنچه قبلا تحقق يافته، در گذشته است و هرکس بعد از آن دوباره بازگردد، « فَيَنتَقِمُ اللّهُ مِنْهُ وَاللّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقَامٍ» خداوند از وي  انتقام مي گيرد، و خداوند توانا و انتقام گيرنده است.
پروردگار تصريح نموده که اين سزا براي کسي است که از روي شکار را بکشد، و نيز برکسي که به صورت اشتباه شکار را کشته است لازم مي شود، همان طور که قاعده شرعي مي گويد: کسي که  اموال و جان محترمي را تلف کند، اگر تلف کردن او به ناحق باشد در هر شرايطي بايد وجه الضمان و  معادل آن را بپردازد، چون خداوند کفاره و عقوبت و انتقام را بر آن مترتب کرده است، و اين چيزها براي کسي است که از روي قصد و عمد چنين کرده باشد، اما کسي که از روي اشتباه چنين  کند بر او عقوبتي نيست، بلکه  فقط کفاره بر او لازم است. اين گفته جمهورِ  علما است ، و صحيح و درست همان چيزي است که آيه به صراحتِ بيان کرده است مبني بر اينکه کسي که قصدا چنين نکرده است کفاره اي بر وي لازم نيست. همانطور که  گناهي نيز بر او نيست.
و از آنجا که واژه «صيد» شامل شکار در دريا و خشکي مي گرديد، شکار دريا را استثنا کرد و فرمود:« أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهُ» براي شما در حال احرام شکار دريا حرام شده است، و آن حيوانات زنده اي هستند که از دريا صيد مي شوند. و خوراک دريا، حيوانات مرده دريايي هستند، پس اين دلالت مي نمايد که  مرده دريا حلال است.
« مَتَاعًا لَّكُمْ» فايده مباح بودن آن اين است که تا شما از آن بهره مند شويد و همسفران شما از آن بهره مند گردند. « وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا» و شکار خشکي تا زماني که در احرام هستيد برايتان حرام است، و از کلمه «صيد» چنين استنباط مي شود که شکار بايد وحشي باشد، چون حيوان اهلي شکار محسوب نمي شود و بايد خوردني باشد ، زيرا آنچه خوردني نيست شکار نشده است و آن را شکار نمي نامند.
« وَاتَّقُواْ اللّهَ الَّذِيَ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ » و از خدايي بترسيد که نزد  او محشور مي شويد، يعني با انجام آنچه او بدان دستور داده و با ترک آنچه از آن نهي کرده است از وي بترسيد. و از شناخت و بينشي که در خصوص لقاي خدا و حضور در پيشگاه او داريد در راستاي پرهيزگاري و تقواي الهي کمک بگيرد، چرا که وقتي در پيشگاه او جمع شويد شما را مجازات خواهد کرد، پس اگر  تقواي الهي را پيشه  کرده باشيد به شما پاداش فراوان مي دهد، و اگر در مسير تقواي الهي گام برنداشته باشيد شما را سزا مي دهد.جَعَلَ اللّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيَامًا لِّلنَّاسِ وَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلاَئِدَ ذَلِكَ لِتَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَأَنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ؛ خدا کعبه  ، بيت  الحرام  ، را با ماه  حرام  و قرباني  بي  قلاده  و قرباني ، باقلاده  قوام  کار مردم  گردانيد ، تا بدانيد که  خدا هر چه  را که  در  آسمانها وزمين  است  مي  داند و او بر هر چيزي  آگاه  است.
اعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ وَأَنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ؛ بدانيد که  عقوبت  خدا سخت  است  و هم  او آمرزنده  و مهربان  است.
مَّا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاَغُ وَاللّهُ يَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا تَكْتُمُونَ؛ بر پيامبر جز رسانيدن  پيام  وظيفه  اي  نيست   و آنچه  را که  آشکار مي   سازيد يا پنهان  مي  داريد خدا مي  داند.
خداوند متعال خبر مي دهد که « جَعَلَ اللّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيَامًا لِّلنَّاسِ» او کعبه بيت الحرام را مايه سامان بخشيدن امور مردم قرار داده است، که با بزرگداشت آن دين و دنياي مردم پايدار مي شود، و اسلامشان کامل مي گردد، و گناهانشان آمرزيده مي شود و با زيارت کعبه بخشش و نيکي فراواني را به دست مي آورند. چرا که در اين مسير اموال  زيادي انفاق مي شود و سختي ها و مخاطر فراواني پشت سر گذاشته مي شود. و مسلمين از راههاي دور مي آيند و در آن جمع گشته و با يکديگر آشنا مي شوند و از يکديگر کمک مي گيرند و در رابطه با مصالح و منافع عمومي مسلمانان به رايزني و مشورت مي پردازند و با يکديگر در مصالح ديني و دنيوي خود گفتگو مي کنند. خداوند متعال در اين راستا فرموده است:« لِيشَهدُواُ مَنَفِعَ لَهُم وَيذکُرُو اسمَ اللَّهِ فِِي أََيامِ مَّعلُومَتِ عَلَي مَا رَزَقَهُم مِنّ بَهيمَةِ الأَنعَمِ» تا شاهد منافع خويش باشند، و نام خدا را در روزهاي معلومي بر دامهاي زبان بسته اي که روزي آنان کرده است ببرند. و به خاطر اينکه کعبه مايه قيام و به پا داشتن مصالح مردم است برخي از علما گفته اند: حجِ خانه خدا در هر سال فرض کفايي است، پس اگر همه مردم حج کعبه را ترک  کنند، هرکس که توانايي رفتن به آنجا را داشته باشد گناهکار مي شودو اگر مردم حج کعبه را ترک  کنند آنچه که  مايه بر پاداشتن مصالح آنها است از بين مي رود و قيامت برپا خواهد شد. « وَالْهَدْيَ وَالْقَلاَئِدَ» همچنين قرباني هاي بي نشان و نشاندار که شريف ترين انواع قرباني هستند مايه قيام و برپا داشتن منافع مردم مي باشند، چرا که از آن استفاده مي برند و به خاطر آن از پاداش الهي بهره مند مي شوند.
« ذَلِكَ لِتَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَأَنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ» اين بدان خاطر است تا بدانيد خداوند به تمامي آنچه در آسمانها و زمين مي باشد. آگاه است. و بدانيد که  خداوند به هر چيزي آگاه است از جمله آگاهي خداوند اين است که زيارت اين خانه را برايتان مقرر ساخت، چون مي دانست بسياري از منافع ديني و دنيوي شما در آن تامين مي شود.
« اعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ وَأَنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ» بدانيد که خداوند سخت کيفر  است، و در عين حال خداوند بسي آمرزگار و مهربان است . پس بايد اين آگاهي در دلهاي شما وجود داشته باشد و دو چيز را به صورت قطعي و يقين بدانيد، يکي اينکه خداوند سخت کيفر است و کيفر او، هم در دنيا و هم در آخرت سخت مي  باشد، و او کسي را که از فرمانش سرپيچي کند به شدت مجازات مي کند، و بدانيد او نسبت به کسي که به سويش باز گردد و توبه  کند و از او اطاعت نمايد آمرزنده و مهربان است. اين علم و آگاهي براي شما دو منفعت دارد؛ يکي ترس از مجازات و سزاي خدا، و ديگري اميدواري به آمرزش و پاداش او و عمل کردن به مقتضاي خوف و رجاء.
سپس خداوند متعال فرمود:« مَّا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاَغُ » بر پيامبر چيزي جز رساندن پيام نيست و او طبق دستور پيام خدا را رسانده و وظيفه اش را انجام داده است، و 