ما را به سوي آن فراخواندي ، شنيديم و فهميديم و به آن يقين کرده و از آن فرمان برديم، و از آنچه که ما را به آن فرمان دادي اطاعت نموديم و از آنچه که ما را نهي کردي پرهيز کرديم. و اين تمامي شرايع و قوانين ظاهري و باطني دين را شامل مي شود. و مومنان در اين مورد پيمان و عهد خود را با خدا به ياد مي آورند، و همواره آن را به خاطر دارند و همواره براي  انجام آنچه به آن دستور داده شده اند نهايت سعي و تلاش خود را مبذول مي دارند.
« وَاتَّقُواْ اللّهَ» و در همه حالات از خدا بترسيد. « إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ» همانا خداوند به رازها و افکاري که در سينه ها وجود دارد و به آنچه در آن خطور مي کند آگاه است. پس بپرهيزيد از اينکه خداوند به چيزي از دلهايتان آگاه شود که آن را نمي پسندد. و بپرهيزيد از اينکه چيزي از شما سر بزند که آن را نمي پسندد. و دلهايتان را با شناخت خدا و محبت او و خيرخواهي براي بندگانش آباد کنيد، زيرا اگر شما اين چنين باشيد خداوند گناهانتان را مي آمرزد و به خاطر صلاح و شايستگي دلهايتان نيکي هاي شما را چند برابر مي نمايد.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، براي  خدا ، حق  گفتن  را بر پاي  خيزيد و  به عدل  گواهي  دهيد  دشمني  با گروهي  ديگر وادارتان  نکند که  عدالت  نورزيد  عدالت  ورزيد که  به  تقوي  نزديک  تر است  و از خدا بترسيد که  او به  هر  کاري  که  مي  کنيد آگاه  است.
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ» اي کساني که ايمان آورده ايد! لوازمات ايمانتان را انجام دهيد، به گونه اي که « قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ» بر انجام واجبات خدا مواظبت داشته باشيد، و به دادگري گواهي دهيد. يعني در ظاهر و باطن و با تمام قدرت و نشاط به دادگري قيام کنيد. و اين کارتان فقط براي رضاي خدا باشد نه به خاطر هدفي از اهداف دنيوي. و آهنگ عدالت را داشته باشيد، و در کار و گفتارتان راه افراط و تفريط را در پيش نگيريد، و در مورد دور و نزديک و دوست و دشمن دادگري پيشه کنيد.
« وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ» و دشمني و نفرت قومي شما را بر آن ندارد که دادگري نکنيد، همانطور کسي که انصاف و عدالت ندارد چنين مي کند، بلکه همانطور که به نفع  دوست و فاميل خود گواهي مي دهيد به ضرر او نيز گواهي دهيد، و همانطور که به زيان دشمنِ خود گواهي مي دهيد به نفع او نيز گواهي دهيد. گرچه کافر يا بدعت گذار هم باشد واجب است در مورد او عدالت پيشه کنيد، و حقي را که مي گويد بپذيريد، و نبايد به خاطر اينکه او چنين مي گويد و اين سخن از دهان  او بيرون آمده است، رد شود، زيرا اين ستمي محض است و روا نيست. « اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى » و هر اندازه براي تحقق دادگري کوشش کنيد و براي عمل به آن تلاش نماييد اين به پرهيزگاري ِ دلهايتان نزديکتر است، پس اگر دادگري و عدالت کامل باشد تقوا و پرهيزگاري نيز کامل مي گردد.
« إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» بدون شک خداوند به آنچه مي کنيد آگاه است، پس شما را طبق اعمالتان؛ خير باشد يا شر، کوچک باشد يا بزرگ هم در اين دنيا و هم در آخرت سزا و جزا مي دهد.وَعَدَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ؛ خدا به  کساني  که  ايمان  آورده  اند و کارهاي  نيکو کرده  اند ، وعده  آمرزش و  مزدي  بزرگ  داده  است.
وَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ؛ و آنان  که  کافر شده  اند و آيات  ما را تکذيب  کرده  اند اهل  جهنمند.
« وَعَدَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ» خداوندي که خلاف وعده نمي کند و راستگوترينِ راستگويان است، کساني را که به او و کتابها و پيامبرانش و روز قيامت ايمان آورده اند، « وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ» و کارهاي شايسته از قبيل انجام واجبات و مستحبات انجام داده اند، به آمرزش گناهان وعده داده است؛ گناهانشان را عفو مي کند و آنان را به پاداشي نايل مي گرداند که جز خدا کسي آن را نمي داند:
«فَلا تَعلَمُ نَفسُُ مَّآ أُخفِي لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعينِِ جُزَآءُ بِمَا کَانُوا يعمَلُونَ» هيچ کس نمي داند به پاس آنچه انجام مي دادند چه چيز از نعمت هايي که روشني بخش ديدگان است براي آنان پنهان شده است.
« وَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا» و کساني که کفر ورزيدند و آيات ما را که بر حقِ آشکار دلالت نموده و حقايق را آشکار مي نمايند، تکذيب کردند. « أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ» اينان ياران دوزخند و مانند دوستي که همواره با رفيق و دوستش مي باشد با دوزخ همراهند.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ؛ اي ، کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، از نعمتي  که  خدا به  شما ارزاني  داشته   است  ياد کنيد : آنگاه  که  گروهي  قصد آن  کردند تا بر شما دست  يابند و  خدا دست  آنان  را از شما کوتاه  کرد  از خدا بترسيد  و مؤمنان  بر خدا  توکل  مي کنند.
خداوند بندگان مومن خود را به نعمت هاي بزرگش ياد آور شده، و آنان را تحريک مي نمايد تا نعمت هاي الهي را با قلب و زبان به ياد آورند، و اينکه آنان همانطور که کشتن دشمنان و به غنيمت گرفتن اموال آنها و اسير کردنشان را نعمتي بزرگ مي شمارند،  اين را نيز نعمتي بزرگ بدانند که خداوند دست دشمنان را از آنان کوتاه نموده و دسيسه هايشان را به خودشان باز گرداند.
زيرا دشمنان تصميم به انجام کاري گرفتند، و گمان بردند توانايي انجام آن را دارند، پس آنان به هدف خود که  همانا ضربه زدن به مومنان بود، نرسيدند، و اين همان ياري خداست براي بندگان مومن و شايسته اش، و بايد سپاس خدا را بر  اين نعمت بزرگ به جاي آورند، و او را پرستش نمايند و همواره او را ياد کنند، و اين شامل هرکسي است که درصدد باشد با مومنان بدي کند؛ اعم از کافر و منافق و شورشگر، و خداوند شر همه آنها را از مسلمين دور کند.
سپس خداوند آنها را به انجام چيزي دستور داد که از آن براي پيروز شدن بر دشمنان خود، و در همه کارهايشان کمک  بگيرند. پس فرمود:« وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ» و مومنان بايد به منظور جلب منافع ديني و دنيوي خود بر خدا توکل کنند، و قدرت و حرت خود را ناچيز دانسته و به آن توجهي ننمايند، و در کسب آنچه دوست دارند به خدا اعتماد کنند. و توکل بنده برحسب ايمانش است، و به اتفاق همه اهل فن توکل از واجبات قلب است.وَلَقَدْ أَخَذَ اللّه