  ايمان  آوردند سپس  کافر شدند و باز ايمان   آوردند ، سپس  کافر شدند و به  کفر خويش  افزودند نخواهد آمرزيد و به  راه   راست  هدايت  نخواهد کرد.
هرکس که پس از ايمان آوردن مکررا کافر شود؛ به گونه اي که هدايت يابد سپس گمراه گردد، و بنگرد سپس کور شود، و ايمان آوَرَد سپس کفر ورزد و کفرش را ادامه داده و بر آن بيافزايد، همانا او از توفيق الهي و هدايت شدن به راست ترين راه و از مغفرت وي دور است، چون او از بزرگترين مانعي که مغفرت الهي را از آدمي دريغ مي دارد برخوردار مي باشد، زيرا کفر تبديل به سرشت و طبيعت او شده و از وي دور نمي شود، و سزاي آن را نيز مي چشد. همانطور که خداوند متعال فرموده است:« فَلمَّا زَاغُوا أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُم» وقتي منحرف شدند، خداوند نيز دلهايشان را منحرف گردانيد. « وَنُقَلِّبُ أَفئِدَتَهُم وَأبصَرَهُم کَمَا لَم يومِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ» و ما دلها و چشمايان را دگرگون مي کنيم، همانطور که بار اول به آن ايمان نياوردند. اين آيه دلالت مي نمايد که آنها اگر به کفرشان نيفزايند و به ايمان بازگردند و ناسپاسي و کمفري را که بر آن بوده اند رها کنند، خداوند آنها را مي آمرزد، گرچه آنها چندين بار مرتد شده باشند. اين حکم در مورد کفر است، پس گناهان ديگري که از کفر پايين ترند اگر بنده آنها را تکرار کند، سپس توبه نمايد و به سوي خدا باز گردد، به طريق اولي خداوند او را مي آمرزد.بَشِّرِ الْمُنَافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ؛ منافقان  را بشارت  ده  که  عذابي  دردآور برايشان  آماده  شده  است.
الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَيَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ العِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعًا ؛ کساني  که  به  جاي  مؤمنان  کافران  را به  دوستي  بر مي  گزينند ، آيا عزت  و، توانايي  را نزد آنان  مي  جويند ، در حالي  که  عزت  به  تمامي  از آن  خداست  ?
مژده در کار خوب بکار برده مي شود، اما در کارهاي بد و در تهديدات بصورت مقّيد به کار مي رود، همان طور که در اين آيه به صورت مقّيد به کار رفته است. خداوند متعال مي فرمايد:« بَشِّرِ الْمُنَافِقِينَ » کساني را که اسلام را اظهار نمودند و کفر را پنهان کردند، به بدترين و زشت ترين خبر بشارت ده، و آن عذابِ دردناک است . و اين به سبب محبت و دوستيشان با کافران و ياري کردن آنان، و ترک دوستي با مومنان است.
پس چه چيزي آنها را به اين کار وادار کرده است؟ آيا مي خواهند عزّت را نزد کافران بجويند؟ حالت منافقان اين گونه است که آنها نسبت به خدا  گمان بد دارند و بعيد مي دانند که خداوند بندگان مومنش را ياري کند. آنها اسبابي را که نزد کافران است ملاحظه نموده و نگاهشان فراتر از آن را نمي بيند.
پس کافران را به دوستي گرفته و آنها را مايه عزّت و قدرت و پيروزي خود مي دانند. در حالي که عزّت و قدرت جملگي از آن خداست، زيرا پيشاني بندگان در دست اوست و خواست الهي در مورد آنان نافذ و جاري است . و خداوند متعال متعهد شده است که دينش را نصرت و بندگان مومنش را ياري دهد، گرچه گاهي به خاطر آزمايش  هايي که بندگانش را در بوته آن قرار مي دهد، دشمنان را براي مدت زماني بر آنها چيره مي گرداند، اما سرانجامِ نيک از آن مومنان است. در اين آيه خداوند به شدت مسلمانان را از دوستي با کفار و دوستي نکردن با مومنان برحذر داشته و آنان را از سرانجام وخيم اين کار  ترسانده و فرموده است؛ دوستي با کفار از صفات منافقان است . در اين آيه اشاره شده که ايمان مقتضي آن است مومن با مومنان محبت بورزد، و کينه و عداوت کافران را در دل داشته باشد.وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللّهِ يُكَفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلاَ تَقْعُدُواْ مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذًا مِّثْلُهُمْ إِنَّ اللّهَ جَامِعُ الْمُنَافِقِينَ وَالْكَافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعًا ؛ و از اين  پيش  ، در اين  کتاب  بر شما نازل  کرده  ايم  که  چون  شنيديد  کساني  آيات  خدا را انکار مي  کنند و آن  را به  ريشخند مي  گيرند با آنان   منشينيد تا آنگاه  که  به  سخني  ديگر پردازند  و گر نه  شما نيز همانند آنها  خواهيد بود  و خدا همه  منافقان  و کافران  را در جهنم  گرد مي  آورد.
الَّذِينَ يَتَرَبَّصُونَ بِكُمْ فَإِن كَانَ لَكُمْ فَتْحٌ مِّنَ اللّهِ قَالُواْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ وَإِن كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ قَالُواْ أَلَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَنَمْنَعْكُم مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ فَاللّهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَن يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً ؛ کساني  که  همواره  مواظب  شما هستند  پس  اگر از جانب  خدا فتحي   نصيبتان ، شود ، مي  گويند : مگر ما همراه  شما نبوديم  ? و اگر پيروزي  نصيب   کافران  شود ، مي  گويند : آيا نه  چنان  بود که  بر شما غلبه  يافته  بوديم  و  مؤمنان  را از آسيب  رساندن  به  شما باز داشتيم  ? در روز قيامت  خدا ميان   شما حکم  مي کند و او هرگز براي  کافران  به  زيان  مسلمانان  راهي  نگشوده  است.
خداوند در آنچه که بر شما نازل فرموده است، حکم شرعي حضور در مجالس کفر و گناه را برايتان بيان کرده است.
« أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللّهِ يُكَفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا» که هرگاه شنيديد به آيات خدا کفر ورزيده، و به آن توهين مي شود. زيرا بر هر مکلفي واجب است که به آيات خدا ايمان بياوريد، و آن را تعظيم نموده و مورد تکريم قرار دهد. و هدف نهايي از نازل شدن آيات خدا همين است، و اين چيزي است که خداوند بندگان را به خاطر آن آفريده است.
پس ضد ايماان به آيات خدا، کفر ورزيدن به آن است، و ضد تعظيم، مسخره کردن و توهين و تحقير است، و مجادله کافران و منافقان براي باطل کردن آيات خدا و ياري کردن کفرشان از اين مقوله است، همچنين همه بدعت گذاران در ليست  کساني قرار مي گيرند که آيات خدا را به تمسخر گرفته و به آن  اهانت مي کنند، و استدلال آنها بر عقيده باطلشان به مثابه توهين به آيات خداست،زيرا آيات خدا جز بر حق دلالت نمي کند، و سراسر صداقت و راستي است. و حاضر شدن در مجالس گناه و فسا د که در آن به اوامر و نواهي خدا توهين مي شود و حدود و مرزهايي که خدا براي بندگانش تعيين کرده است شکسته مي شود، در اين باب جاي مي گيرد.
و تا زماني از نشستن با آنها نهي شده است که از توهين و تمسخر به آيات خدا باز آيند، « حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ» و به سخني غير از کفر ورزيدن به آيات خدا و توهين به آنها بپردازند.
« إِنَّكُمْ إِذًا مِّثْلُهُمْ» اگر با آنها در چنين مجالسي بنشينيد، شما هم مثل آنها هستيد، زيرا به کفر و توهين آنها راضي شده ايد، و کسي که به انجام گناه راضي باشد مانند کسي است که گناه را انجام داده است. خلاصه مطلب اين است که هرکس در مجلسي حاضر شود که در آن مع