 دلالت مي نمايند، و اين آيه نيز به آن اشاره مي کند، زيرا خداوند متعال فرموده است: « فَاسْتَشْهِدُواْ عَلَيْهِنَّ أَرْبَعةً مِّنكُمْ» و به اين نيز اکتفا نموده ، و مي فرمايد: « فَإِن شَهِدُواْ» اگر شهادت دادند. يعني بايد شهادت و مشاهده صريح باشد و به چيزي شهادت دهند که آن را به طور آشکار و عيان مشاهده کرده اند، و گواهي دادن آنان بايد شفاف و خالي از هرگونه تعريض و کنايه باشد.
و از اين دو آيه استنباط مي شود که خداوند متعال به منظور ترک زنا آزار رساندن از طريق گفتار و کردار و زنداني کردن را مشروع نموده است.إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوَءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ فَأُوْلَـئِكَ يَتُوبُ اللّهُ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً ؛ جز اين  نيست  که  توبه  از آن  کساني  است  که  به  ناداني  مرتکب  کاري  زشت   مي  شوند و زود توبه  مي  کنند  خدا توبه  اينان  را مي  پذيرد و خدا دانا و  حکيم  است.
وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ حَتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الآنَ وَلاَ الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ أُوْلَـئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ؛ توبه  کساني  که  کارهاي  زشت  مي  کنند و چون  مرگشان  فرا مي  رسد مي  گويند، که اکنون  توبه  کرديم  ، و نيز آنان  که  کافر بميرند ، پذيرفته  نخواهد شد  براي  اينان  عذابي  دردآور مهيا کرده  ايم.
خداوند به دو صورت توبه بندگان را مي پذيرد، يکي اينکه به بنده توفيق توبه مي دهد، و ديگر  اينکه توبه او را مي پذيرد. در اين آيه خداوند مي فرمايد: پذيرفتن توبه، حقي است بر خدا، و خداوند از روي بخشش و بزرگواري، آن را بر خود واجب گردانده است، و براي کسي که از روي ناداني مرتکب گناه شده است.« بِجَهلَةِ» يعني نسبت به عاقبت و سرانجام گناه جاهل است و فراموش کرده که گناه باعث ناخشنودي و عذاب الهي است . فرموش کرده است که خداوند او را مي بيند، و مراقب او است، و اطلاع ندارد که گناه يا ايمان را ناقص مي کند ، و يا آن را به طور کلي از بين مي برد.
پس هرکس مرتکب گناه و نافرماني خدا گردد، به اين اعتبار جاهل و نادان است، گرچه به حرام بودن گناه دانا باشد. زيرا علم داشتن به حرام بودن کاري شرط است براي اين که آن گناه شمرده شود، و مرتکب آن مورد مجازات قرار گيرد. « ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ» احتمالا به اين معني است که آنها قبل از مشاهده و فرا رسيدن مرگ توبه مي کنند. زيرا خداوند توبه بنده را به شرطي مي پذيرد که قبل از مشاهده مرگ و عذاب قطعي توبه کند. اما بعد از  فرا رسيدن مرگ، توبه گناهکاران پذيرفته نمي شود، و بازگشتن کفار به دين خدا پذيرفته نخواهد شد. همان طور که خداوند در مورد فرعون فرموده است: « حَتَّي إِذَا أَدرَکَهُ الغَرَقَ قَالَ ءَامَنتُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا الَّذِي ءَامَنَت بِهِ بَنُوا إِسرَئيلَ» چون غرق شدن او را فرا گرفت، گفت: ايمان دارم که هيچ معبود بر حق و خدايي جز آن ذاتي که بني اسرائيل به او ايمان آورده اند، وجود ندارد.»
و خداوند متعال فرموده است : « فَلَمَّا رَأَوا بَاسَنَا قَالُوا ءَامَنَّا بِاللَّهِ وَحدَهُ وَکَفَرنَا بِمَا کُنَّا بِهِ ، مُشرِکينَ ، فَلَم يکُ ينفَعُهُم إِيمَنُهُم لَمَّا رَأَوا بَاسَنَا سنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَد خَلَت فِي عِبَادِهِ» سپس هنگامي که عذاب خدا را ديدند، گفتند: « ايمان آورديم به خداي يگانه و کافريم به آنچه که قبلا براي خدا شريک قرار مي داديم.» اما ايمانشان سودي به آنها نرساند هنگامي که عذاب و سختي ما را ديدند. اين سنت و روش خدا است که در ميان بندگان گذشته است.
 و در اينجا فرمود: « وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ» و توبه کساني که مرتکب گنا مي شوند گناهاني که از کفر پايين ترند، « َتَّى إِذَا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ إِنِّي تُبْتُ الآنَ وَلاَ الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَهُمْ كُفَّارٌ أُوْلَـئِكَ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا» تا زمان فرا رسيدن مرگشان. 
توبه چنين کساني پذيرفته نمي شود، زيرا توبه کردن در حالت فرا رسيدن مرگ، توبه اجباري است و به توبه کننده سودي نمي بخشد. بلکه توبه اي سودبخش است که از روي اختيار باشد. و احتمال دارد که معني « مِن قَريبِ» چنين باشد: هرچه زودتر پس از انجام گناه توبه مي کنند. پس معني آيه اين طور مي شود: هرکس که پس از مرتکب شدن گناه بلافاصله از آن دست بکشد، و به سوي خدا بازگردد، و از گناه پشيمان شود، خداوند توبه اش را مي پذيرد. به خلاف کسي که به گناهش ادامه مي دهد، و بر عيبت هايش اصرار مي ورزد، تا جايي که زشتي ها و گناهان تبديل به صفت و ويژگي ريشه دار او مي گردد. 
براي چنين کسي توبه کردن مشکل خواهد بود، و غالبا  اين گونه افراد موفق به توبه کردن نمي شوند و به اسباب و عوامل توبه دست نمي يازند. مانند کسي که گناه انجام مي دهد و به يقين مي داندکه خداوند او را مي بيند، اما اين موضوع او را متاثير نمي کند، چنين کسي دروازه رحمت الهي را به روي خود مي بندد.
آري! گاهي خداوند بنده اش را که از روي قصد و يقين بر انجام گناه اصرار مي ورزد، توفيق مي دهد که توبه کند، و گناهان و جنايت هاي گذشته اش را مي بخشد، اما رحمت الهي و توفيق توبه به فرد اول نزديک تر است . بنابراين آيه  اولي را با « وَكَانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً » به پايان برسانيد.
از جمله علم الهي ايناست که توبه کننده راستين ودروغين را مي شناسد، و هريک را بر حسب حکمت الهي اش پاداش و سزا ميدهد. و از جمله حکمت هاي الهي اين است که بر اساس حکمت و رحمت خويش عده اي را توفيق مي دهد که توبه کنند، و براساس حکمت و عدل خويش چنين توفيقي را از عده اي ديگر دريغ مي دارد و آنها را خوار و ذليل مي گرداند.وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَـذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الْظَّالِمِينَ، و به آدم گفتیم:« تو و همسرت در بهشت سکونت گیرید واز نعمت های  فراوان آن هر طور که می خواهید بخورید، اما به این درخت نزدیک نشوید، چه از ستمگران خواهید شد.»
فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ،پس شیطان موجب لغزش آنها گردید و از آنچه در آن  بودند آنها را بیرون کرد؛ و ما به آنها گفتیم: «  فرود آیید، بعضی از شما دشمن به دیگر خواهید برد؛ و برای مدتی برایتان در زمین مسکن و  قرارگاه و کال ایی خواهد بودکه از آن بهره مند می شوید.»
وقتی خداوند آدم را آفرید و او را برتری داد، نعمت خود را به طور کامل به وی عطا کرد و همسرش را نیز از وی آفرید تا در کنارش آرامش یابد و به او انس بگیر