ا يُنذَرُونَ بگو: «شما را با وحي بيم مي دهم، و اشخاص کر هنگامي که بيم د اده شوند ندا را نمي شنوند»
وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ و اگر شمه اي از  عذاب پروردگارت بديشان برسد خواهند گفت: «واي بر ما! به راستي که ما ستمگر بوده ايم».
(قُلْ) اي پيامبر عليه السلام! به همۀ مردم بگو: (إِنَّمَا أُنذِرُكُم بِالْوَحْيِ) تنها شما را با وحي بيم مي دهم، يعني من فرستاده هستم و از طرف خود چيزي را براي شما نمي آورم، و نمي گويم که من فرشته هستم، و نمي گويم که گنجينه ها و خزانه هاي زمين نزد من است، و غيب نمي دانم، بلکه فقط شما را با چيزي بيم مي دهم که خداوند بر من وحي کرده است. پس اگر بپذيريد به راستي فرمان الهي را پذيرفته ايد، و خداوند به شما پاداش خواهد داد و اگر روي بگردانيد و مخالفت کنيد من اختياري ندارم و فرمان و اختيار و تقدير همه از آن خداست. (وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاء) و شخصي که کر و ناشنوا است صدايي را نمي شنود، چون حس شنوايي او مختل  شده و از کار افتاده است. و گوشي مي شنود که قابليت شنيدن را داشته باشد. 
همچنين وحي سبب زندگي دلها و ارواح و بيدار شدن است، اما اگر دل قابليت پذيرش هدايت را نداشته باشد، نسبت به هدايت و ايمان مانند شخص کري است که صداها را نمي شنود . پس اين مشرکان از شنيدن هديات کر هستند، به همين جهت هدايت نشدن اينها جاي تعجب نيست ، به خصوص در اين حالت که عذاب به سراغشان نيامده و درد عذاب آنها را فرا نگرفته است. 
(وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ) و اگر اندکي از عذاب پروردگارت بديشان برسد، (لَيَقُولُنَّ يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ) مي گويند: واي بر ما! به راستي که ما ستمگر بوديم. يعني آنها جز اعتراف به ندامت و ستمکاري و کفر و سزاوار بودنشان به عذاب و دعا کردن براي هلاک شدن و نابود گشتن چيزي ديگر نخواهند گفت:وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَكَفَى بِنَا حَاسِبِينَ و ما ترازوي عدل و داد را در روز قيامت خواهيم نهاد و کسي هيچ ستمي نمي بيند و اگر به اندازۀ دانۀ خردلي [عمل نيک يا بد انجام گرفته] باشد آن را [به ميان] مي آوريم، و بس است که ما حسابرس و حسابگر باشيم.
خداوند متعال از داوري عادلانه و قضاوت منصفانه اش در ميان بندگان، وقتي که آنها را در روز قيامت گرد مي آورد خبر داده و مي فرمايد: ترازوهاي عادلانه مي نهد که با آن هر ذره اي از عمل نيک و بد مشخص مي شود، و با آن نيکي ها و بديها وزن مي گردد. (فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا) و بر هيچ کسي؛ خواه مسلمان باشد يا کافر، کوچکترين ستمي نمي شود؛ به اين صورت که از نيکي هايش کاسته، يا به بديهايش اضافه شود. (وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ) و اگر به اندازۀ دانۀ خردل که کوچکترين چيز است، نيکي يا بدي انجام شده باشد، (أَتَيْنَا بِهَا) آن را در ميان مي آوريم، و حاضر و آماده مي سازيم تا انجام دهنده اش را به آن اساس سزا و جزا دهيم. همچنان که مي فرمايد: (فمن مثقال ذره خيراً يره، و من يعمل مثقال ذيره شرا يره) پس هر کس به اندازۀ ذره اي نيکي کرده باشد آن را خواهد ديد و هر کس به اندازۀ ذره اي بدي کرده باشد آن را خواهد ديد. 
(وقالوا يويلتنا مال هذا الکتب لا يعادر صغيره و لا کبيره الا احصها و وجدوا ما عملوا حاضرا) و مي گويند: «اي واي بر ما! چه شده اين کتاب را که نه گناه کوچکي را گذاشته و نه گناه بزرگي را مگر اينکه آن را برشمرده است و آنچه را کرده اند حاضر و آماده مي بينند). (وَكَفَى بِنَا حَاسِبِينَ) خداوند مي فرمايد : ما حسابرسي را کفايت مي کنيم، و بسنده خواهد بود که ما حسابگر و حسابرس باشيم. يعني او تمامي اعمال بندگان را مي داند و آنها را در کتابي ثبت و ضبط نموده است، و اندازۀ آن و مقدار پاداش سزاي آن را مي داند و جزاي آن را به انجام دهندگان مي دهد.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:12.txt">آیه 5-1</a><a class="text" href="w:text:13.txt">آیه 7-6</a><a class="text" href="w:text:14.txt">آیه 10-8 </a><a class="text" href="w:text:15.txt">آیه 12-11</a><a class="text" href="w:text:16.txt">آیه 13</a><a class="text" href="w:text:17.txt">آیه 15-14</a><a class="text" href="w:text:18.txt">آیه ی 16</a><a class="text" href="w:text:19.txt">آیه 20-17</a><a class="text" href="w:text:20.txt">آیه 22-21</a><a class="text" href="w:text:21.txt">آیه 24-23</a><a class="text" href="w:text:22.txt">آيه  25</a><a class="text" href="w:text:23.txt">آیه 27-26</a><a class="text" href="w:text:24.txt">آیه 28</a><a class="text" href="w:text:25.txt">آیه 29</a><a class="text" href="w:text:26.txt">آیه 34-30</a><a class="text" href="w:text:27.txt">آیه 36-35</a><a class="text" href="w:text:28.txt">آیه 37</a><a class="text" href="w:text:29.txt">آیه 39-38</a><a class="text" href="w:text:30.txt">آیه 43-40</a><a class="text" href="w:text:31.txt">آیه 44</a><a class="text" href="w:text:32.txt"> آیه 48-45</a><a class="text" href="w:text:33.txt">آیه 57-49</a><a class="text" href="w:text:34.txt">آیه 59-58</a><a class="text" href="w:text:35.txt">آیه 60</a><a class="text" href="w:text:36.txt">آیه 61</a><a class="text" href="w:text:37.txt">آیه 62</a><a class="text" href="w:text:38.txt">آیه 64-63</a><a class="text" href="w:text:39.txt">آیه 66-65</a><a class="text" href="w:text:40.txt">آیه 74-67</a><a class="text" href="w:text:41.txt">آیه 78-75</a><a class="text" href="w:text:42.txt">آیه 79</a><a class="text" href="w:text:43.txt">آیه 82-80</a></body></html>وَأَتِمُّواْ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ وَلاَ تَحْلِقُواْ رُؤُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضاً أَوْ بِهِ أَذًى مِّن رَّأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِّن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ فَإِذَا أَمِنتُمْ فَمَن تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ذَلِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ، و حج و عمره را برای خدا به پایان برسانید، و اگر بازداشته شدید، هر آنچه از قربانی میسر است، ذبح کنید و سرهایتان را نتراشید تا وقتی که قربانی به جایگاه خود برسد، و هرکس از شما بیمار باشد یا آزاری در سر داشته باشد، و سر خود را بتراشد بر اوست که فدیه ای بدهد، از قبیل روزه یا صدقه یا قربانی، و چون امنیت و آسایش یافتید، پس هرکس پس از عمره قصد حج کند بر اوست که هر آنچه میّسر است قربانی کند و کسی که قربانی نیافت سه روز در حج روزه بگیرد، و هفت روز وقتی که برگشتید روزه بگیرید، این ده روز کاملی است. این حج تمتع برای کسی است که خانواده او اهل مسجدالحرام نباشد. یعنی ساکن مکه باشد. و از خدا بترسید و بدانیدکه خداوند دارای کیفر سختی است.
وقتی که خداوند از بیان احکام روزه و جهاد فارغ شد، به بیان احکام حج پرداخت و فرمود: « وَأَتِمُّواْ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّهِ» که چندین م