ستي  کنندگان  در آن  بر يکديگر پيشدستي  مي  کنند.
وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ آميزه  آن  تسنيم  است  :
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ چشمه  اي  است  که  مقربان  خدا از آن  مي  آشامند،
وقتي بيان کرد که نامه اعمال بدکاران در پائين ترين و تنگ ترين جا قرار دارد بيان داشت که نامه اعمال نيکان در بالاترين و گشاده ترين جا قرار دارد و کتابشان، « كِتَابٌ مَّرْقُومٌ؛ يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ» کتاب نوشته شده اي که فرشتگان و ارواح پيامبران و صديقان و شهيدان در آن حاضر مي گردند و خداوند در ملکوت اعلي از آنان نام مي برد. و «علّيون» نام بالاترين جاي بهشت است. 
پس وقتي نامه اعمالشان را بيان کرد و فرمود که آن ها در نعمت اند يعني از همه ي نعمت هاي قلبي و روحي و جسمي برخوردارند. 
« عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ» بر تخت هاي نشسته اند که با فرش ها و پرده هاي زيبا آراسته شده اند و به نعمت هايي که خداوند برايشان فراهم کرده است نيز به سيماي پروردگار نگاه مي کنند. « تَعرفُ» شما که به آنان نگاه مي کني، مي بيني« فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ»  شادابي و آثار نعمت ها را در رخسارشان. يعني به خاطر بهره مندي از نعمت هاي خدا چهره هايشان تر و تازه و خرم و خوش است، چون برخورداري مستمر از شادي ها چهره را نوراني مي کند و آن را زيبا مي گرداند.
« يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ» آنان از شراب ناب ِ مُهر شده نوشانده مي شوند. يعني از بهترين و لذيذترين شراب زلال و خالص به آنان داده مي شود.« خِتَامُهُ مِسْكٌ» احتمال دارد که  منظور اين باشد که آنچه شراب را فاسد مي کند و يا از لذت آن مي کاهد راهي به اين شراب ندارد، و چيزي که مانع اين اتفاق خواهد شد آن مُهر و درپوش مشکباري است که بر روي آن شراب نهاده شده است.
و احتمال دارد که منظور اين باشد که مقدار شرابي که در آخر ظرف باقي مي ماند مشکي و خوش بو است. پس اين که در دنيا معمولا ته مانده شراب را مي ريزند در جنت چنين نخواهد بود. « وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ» و براي به دست آوردن اين نعمت پايدار که زيبايي و مقدار آن را کسي جز خدا نمي داند بايد با انجام دادن کارهايي که آدمي را به اين نعمت مي رساند از همديگر پيشي بگيرند و اين بهترين چيز است و بايد گرانبهاترين چيزها را براي به دست آوردن آن صرف نمود.
« وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ» اين شراب آميزه اش از تسنيم است« عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ» تسنيم چشمه اي است که تنها مقربان از آن مي نوشند و به طور مطلق بالاترين نوشيدني بهشت است. بنابراين ويژه مقربان است؛ آن هايي که مقامشان از همه  مردم بالاتر است. و « تسنيم» با شراب ناب و ديگر نوشيدني هاي لذيذ براي « اصحاب اليمين» يعني ياران راست آميخته شده است.إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ گناهکاران  به  مؤمنان  مي  خنديدند.
وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ و چون  بر آنها مي  گذشتند ، به  چشم  و ابرو اشاره  مي  کردند.
وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ و چون  نزد کسانشان  باز مي  گشتند ، شادمانه  باز مي  گشتند.
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء لَضَالُّونَ و چون  آنان  را مي  ديدند ، مي  گفتند که  اينان  گمراهند.
وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ و حال  آنکه  آنان  را به  مواظبت  اعمال  مؤمنان  نفرستاده  بودند.
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ و امروز مؤمنان  به  کافران  مي  خندند.
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ بر تختها تکيه  زده  اند و مي  نگرند.
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ آيا کافران  برابر اعمالشان ، پاداش  يافته  اند ?
وقتي خداوند متعال سزاي گناهکاران و پاداش نيکوکاران را بيان کرد و  تفاوت بزرگ ميان آنها را ذکر نمود خبر داد که گناهکاران در دنيا مومنان را به تمسخر و استهزا مي گرفتند و به آنان مي خنديدند و هنگامي که مومنان از کنار ايشان مي گذشتند با اشارات سر و دست آنان را مورد تمسخر و  تحقير قرار مي دادند و با وجود  اين مطمئن بودند و هيچ احساسي  ترسي نمي کردند.
« وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ» و به هنگام صبح و شام وقتي به نزد خانواده شان برمي گشتند شاد و مسرور باز مي گشتند و اين نهايت غرور و سرکشي است، زيرا آن ها با اين که بدترين کار را کرده بودند باز هم احساس آرامش مي نمودند، گويا که از جانب خداوند عهد و پيماني آمده است که آن ها اهل سعادت و خوشبختي هستند.
آن ها براي خود حکم کردند که اهل هدايت مي باشند و مومنان گمراهند و اين دروغي بود که بر خداوند مي بستند و به خود جرأت دادند و بدون آگاهي بر خداوند دروغ بستند. خداوند متعال مي فرمايد:« وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ» بزهکاران و مجرمان ملزم به ثبت اعمال مومنان نيستند تا براي متهم کردن آن ها به گمراهي بکوشند و اين کارشان از لجاجت و عناد سرچشمه مي گيرد و دليل و حجتي ندارند. بنابراين سزايشان در آخرت از نوع عملشان است.
« فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ» در روز قيامت مومنان وقتي گناهکاران را مي بينند که در ميان عذاب مي غلتند و به آمال و آرزوهاي دروغنيشان نرسيده اند، به آن ها مي خندند.
« عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ» مومنان در نهايت آرامش و راحتي بر تخت هاي مجلّل تکيه مي زنند و در ميان نعمت هايي به سر مي برند که خداوند برايشان آماده کرده است و به چهره پروردگار مي نگرند.
« هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ» آيا به کفار سزايي  همانند کارهايي که در دنيا مي کرده اند به آنان داده شده است؟ پس همان گونه که در دنيا به مومنان مي خنديدند و آن ها را به گمراه بودن متهم مي کردند، مومنان نيز در روز قيامت که به کيفر گمراهي و سرکشي آن ها را در عذاب و شکنجه مي بينند به آن ها مي خندند.
آري! پاداش کارهايي که مي کردند به آنان داده شده است و اين  عدالت الهي و حکمت اوست و خداوند داناي حکيم است. 
پايان تفسير سوره ي مطففين<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1958.txt">آيه 15-1</a><a class="text" href="w:text:1959.txt">آيه 25-16</a></body></html>مکي و 25 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 15-1:
إِذَا السَّمَاء انشَقَّتْ چون  آسمان  شکافته  شود ،
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ و به  فرمان ، پروردگارش  گوش  دهد و حق  بود که  چنين  کند
وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ و چون  زمين  منبسط شود ،
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ و هر چه  را که  در درون  دارد بيرون  افکند و تهي  گردد ،
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ و به  فرمان  پروردگارش  گوش  دهد و حق  بود که  چنين  کند.
يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ اي  انسان  ، تو در راه  پروردگارت  رنج  فراوان  مي  کشي  ، پس  پاداش  آن ، را