ٍ» و هريک از زن و شوهر بايد ديگري را به کار خوب امر کند. کار خوب هر آن چيزي است که در دنيا و آخرت داراي سود و منفعت است، چون  غفلت از اين کار زيان و شري به بار مي آورد که جز خدا کسي آن را نمي داند.
و امر کردنِ يکديگر به کار خوب در حقيقت همکاري کردن با يکديگر براي انجام پرهيزگاري و نيکي است. و آن چه که مناسب است در اين جا بيان شود اين است که زن و شوهر به  هنگام جدايي و در زمان ِ عده به خصوص  اگر فرزندي برايشان متولّد شود در رابطه با مخارج به کشمکش و ستيزه جويي مي پردازند و اغلب همراه با نفرت و کينه است و مخارج تا حد زيادي تحت تاثير اين جو قرار مي گيرد.
پس هريک بايد به کار خوب و زندگي نيکو و اختلاف نکردن امر شوند و نصيحت گردند. « وَإِن تَعَاسَرْتُمْ» و اگر به دشواري افتاديد به اين صورت که زن و شوهر در مورد اين که زن به فززند شير دهد توافق نکردند، « فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى» زني ديگر شير دادن کودک را به عهده بگيرد. « فَلَا جُنَاحَ عَلَيکُم إِذَا سَلَّمتُم مَّآ ءَاتَيتُم بِالمَعروفُ» گناهي بر شما نيست به شرط اين که آنچه را که متعهد شده ايد پرداخت کنيد، به خوبي بپردازيد و اين در صورتي است که کودک پستان زني ديگر غير از مادرش را قبول  کند، و اگر جز پستان مادرش را قبول نکرد بايد مادر به او شير دهد. 
و اگر  امتناع ورزد اين کار به او تحميل مي شود و مزدي که به زن دايه داده مي شود به او  داده مي شود. و اين زماني است که زن و شوهر بر يک چيز مشخّص توافق نکنند و اين از مفهوم آيه استنباط مي گردد چون در دوراني که فرزند در شکم مادر است سرپرست فرزند بايد نفقه ي مادر را بدهد. و وقتي که به دنيا آمد و  توانست از شير مادرش و از شير ديگر زن ها تغذيه نمايد هر دو کار را خداوند جايز قرار داده است. 
و اگر داراي حالتي بود که غير از شير مادرش از شير زني ديگر تغذيه نمي کرد اين به منزله ي فرزندي است که در شکم مادرش مي باشد و فقط از وجود مادر  تغذيه مي نمايد. بنابراين در اين حالت بايد حتما مادرش به او شير دهد. سپس خداوند نفقه را برحسب توان شوهر مقّرر  کرد و فرمود:
« لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍ مِّن سَعَتِهِ» کسي که دارايي دارد از دارايي خود بايد نفقه بدهد و نبايد نفقه اي همانند نفقه ي فقرا بپردازد. « وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ» و کسي که تنگدست است، « فَلْيُنفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ» بايد از آن چه خداوند به او داده است خرج کند. « لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَا آتَاهَا» خداوند هيچ کس را جز به اندازه اي که به او داده است مکلف نمي کند. و اين با حکمت و رحمت الهي مناسب است که هرکس را به انداز توانش مکلف کرده و بار تنگدست را سبک کرده و او را فقط به اندازه اي مکلف مي سازد که به وي روزي داده است. پس خداوند در مورد نفقه و غيره هيچ کس را بيش تر از توانش مکلّف نکرده است. 
« سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا » خداوند بعد از تنگدستي آسايش خواهد آورد، و اين مژده ايست براي تنگدستان که خداوند شدّت و سختي را از آن ها دور خواهد کرد، چون «  فَإِنَّ مَعَ العُسرِ يسرَا» به درستي که با سختي آساني هست.وَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهِ فَحَاسَبْنَاهَا حِسَابًا شَدِيدًا وَعَذَّبْنَاهَا عَذَابًا نُّكْرًا چه  بسا مردم  قريه  اي  که  از فرمان  پروردگارشان  و پيامبرانش  سرباز زدند  آنگاه  ما سخت  از آنها حساب  کشيديم  و به  عذابي  سهمناک  عذابشان  کرديم
فَذَاقَتْ وَبَالَ أَمْرِهَا وَكَانَ عَاقِبَةُ أَمْرِهَا خُسْرًا پس  عقوبت  عمل  خود را چشيدند  عاقبت  کارشان  زيانکاري  بود.
أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُوْلِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا خداوند برايشان  عذابي  سخت  آماده  کرد  پس  اي  خردمنداني  که  ايمان   آورده ايد ، از خدا بترسيد  خدا بر شما قرآن  را نازل  کرده  است.
رَّسُولًا يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِ اللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ لِّيُخْرِجَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا قَدْ أَحْسَنَ اللَّهُ لَهُ رِزْقًا و پيامبري  که  آيات  روشن  خدا را برايتان  مي  خواند تا کساني  را که ، ايمان آورده  اند و کارهاي  شايسته  کرده  اند از تاريکي  به  روشنايي  آورد  و  هر که را به  خدا ايمان  آورد و کار شايسته  کند به  بهشتهايي  در آورد که  در  آن  نهرها جاري  است  ، همواره  در آنجا بمانند و خدا روزيشان  را کرامند  گرداند.
خداوند از هلاک کردن امّت هاي سرکش و ملّت هايي که پيامبران را تکذيب کردند خبر داده و بيان مي دارد که تعداد زياد آن ها و قدرتمند بودنشان وقتي حساب سخت و عذاب دردناک به سراغشان آمد چيزي از آنان را دور نساخت و خداوند عذابي به آن  ها چشاند که سبب آن کارهاي بدشان بود.
خداوند با وجود عذاب دنيا در آخرت نيز براي آن ها عذاب سختي آماده  کرده است. « فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُوْلِي الْأَلْبَابِ» پس اي خردمنداني که آيات و نشانه هاي الهي را مي فهميد! آن چه که امت هاي گذشته را هلاک کرد تکذيب پيامبران بود و کساني که بعد از آن ها مي آيند و راه آنان را مي پيماند مانند آن ها هستند و سرنوشت آنان را دارند. 
سپس خداوند بندگان  مومن را به آن چه از کتاب خود بر آن ها نازل فرمود يادآور شد؛ کتابي که بر پيامبرش محمّد(ص) نازل فرموده تا مردم را از تاريکي هاي جهالت و کفر و گناه به سوي نور علم و ايمان و اطاعت بيرون آورد، پس برخي به آن ايمان آوردند و برخي ايمان نياوردند. « وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا» و هرکس به خدا ايمان بياورد و کار شايسته کند، يعني واجبات و مستحبات را انجام دهد، « يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ» او را وارد باغ هايي مي کند که از زير آن رودها روان است و در آن باغ ها نعمت هاي پايداري است که هيچ چشمي نمونه ي آن را نديده و هيچ گوشي نشنيده و تصوّر آن به دل هيچ انساني خطور نکرده  است .
« خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا قَدْ أَحْسَنَ اللَّهُ لَهُ رِزْقًا» آن ها در باغ هاي بهشت جاودانه اند و خداوند روزيشان را خوب و نيکو گردانده است. يعني هرکس به خدا و پيغمبرش ايمان نياورد پس ايشان دوزخيانند و در دوزخ جاودانه خواهند بود.اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَمِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَأَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْمًا  خداست  آن  که  هفت  آسمان  و همانند آنها زمين  بيافريد  فرمان  او ميان  آسمانها و زمين  جاري  است  تا بدانيد که  خدا بر هر چيز قادر است  و به   علم  بر همه  چيز احاطه  دارد.
سپس خداوند متع