ت.
« وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ» روزي را خداوند براي فرد پرهيزگار از جايي مي آورد که فکرش را نمي کند. « وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» و هرکس در امر دين و دنياي خويش بر خداوند  توکل نمايد به اين صورت که در به دست آوردن آن چه به او سود و فايده مي رساند و در دفع آن چه به او زيان مي رساند بر خدا توکل کند.و در فراهم شدن آن به خدا اعتماد داشته باشد. 
« فَهُوَ حَسْبُهُ» خداوند او را در کاري که بر او توکل نموده کفايت مي کند . و هرگاه کار به عهده خداوندِ توانگر و نيرومند و مهربان باشد بايد دانست که از هر چيزي به بنده نزديکتر است، ولي بسا حکمت الهي اقتضا کند آن را تا وقت مناسب به تاخير بيندازد. بنابراين فرمود:« إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ» قطعا تقدير و قضاي الهي نافذ خواهد شد، ولي « قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا» خداوند براي هر چيزي وقت و اندازه اي معين کرده که از آن فراتر نمي رود و از آن کمتر نخواهد بود.وَاللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِن نِّسَائِكُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلَاثَةُ أَشْهُرٍ وَاللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ وَأُوْلَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَن يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا اگر در ترديد هستيد ، از ميان  زنانتان  آنهايي  که  از حيض  مايوس  شده   اندو آنهايي  که  هنوز حيض  نشده  اند عده  شان  سه  ماه  است   و عده  زنان  آبستن همان  وضع  حمل  است   و هر که  از خدا بترسد ، خدا کارش  را آسان   خواهد کرد.
ذَلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنزَلَهُ إِلَيْكُمْ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْرًا اين  فرمان  خداست  که  بر شما نازل  کرده  است   و هر که  از خدا بترسد ، گناهانش  را از او مي  زدايد و او را پاداشي  بزرگ  مي  دهد.
وقتي خداوند بيان داشت طلاقي که بدان امر شده بايد در دوران عده داده شود، عده را بيان کرد و فرمود:« وَاللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِن نِّسَائِكُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ» و زناني که از حيض نااميدند به اين صورت که عادت ماهيانه داشته اند سپس عادت ماهيانه آن ها به خاطر پيري و غيره مرتفع شده و  اميدي به بازگشت آن نيست. « فَعِدَّتُهُنَّ ثَلَاثَةُ أَشْهُرٍ» پس عده آن ها سه ماه است. 
هر ماه در مقابل يک حيض است. « وَاللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ» و زناني که هنوز به عادت ماهيانه نرسيده اند، يا زناني که به سن بلوغ رسيده اند و به کلي عادت ماهيانه ندارند، اين  ها همانند زناني که ا زحيض نااميد هستند عده شان سه ماه  است. و  امّا زناني که  عادت ماهيانه و حيض آن ها مي آيد عده اشان در اين آيه بيان شده است که :« وَالمُطَلَّقَتُ يتَرَبَّصنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلَثَةَ قُرُوءِ» و زناني که طلاق داده شده اند سه قرء(طهر يا حيض) انتظار بکشند.
« وَأُوْلَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَن يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ» و عده زنان باردار اين است که وضع حمل نمايند . يعني آن چه را در شکم دارند خواه يک بچه باشد، يا دو وضع  نمايند. در اين صورت ماه و غيره ديگر اعتباري ندارد و با وضع حمل عده پايان مي يابد. 
« وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا» و هرکس از خدا بترسد و پرهيزگاري نمايد خداوند کارهايش را براي او آسان مي گرداند و هرکار سختي را برايش آسان مي گرداند .« ذَلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنزَلَهُ إِلَيْكُمْ» حکمي که خداوند براي شما بيان کرد فرماني است که براي شما فرستاده است تا در پرتور آن حرکت کنيد و از آن پيروي نمائيد و آن را بزرگ بداريد. « وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْرًا» و هرکس از خدا بترسد خداوند گناهانش را از او مي زدايد و به او پاداشي بزرگ خواهد داد؛ هر امر ناگواري از او دور مي شود و هر امر مطلوب و پسنديده اي را به دست مي آورد.أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنتُم مِّن وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَإِن كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُم بِمَعْرُوفٍ وَإِن تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى هر جا که  خود سکونت  گزينيد آنها را نيز به  قدر توانايي  خود مسکن  دهيد  و، تا بر آنها تنگ  گيريد ميازاريدشان   و اگر آبستن  بودند ، نفقه  شان   رابدهيد تا وضع  حمل  کنند  و اگر فرزندان  شما را شير مي  دهند ، مزدشان   رابدهيد و به  وجهي  نيکو با يکديگر توافق  کنيد  و اگر به  توافق  نرسيديد  ، از زني  ديگر بخواهيد که  کودکان  را شير دهد.
لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍ مِّن سَعَتِهِ وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَا آتَاهَا سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا هر مالداري  از مال  خود نفقه  دهد ، و کسي  که  تنگدست  باشد ، از هر چه   خدا، به  او داده  است  نفقه  دهد  خدا هيچ  کسي  را مگر به  آن  اندازه  که  به   او داده  است  مکلف  نمي  سازد ، و زودا که  خدا پس  از سختي  آساني  پيش   آورد.
پيش تر گذشت که خداوند از بيرون کردن زنان مطلقه از خانه ها نهي کرده است و در اين جا فرمان داد تا آن ها را اسکان دهند و نحوه  اسکان آن ها را اسکان در مسکن خوب بيان کرد و آن مسکني است که زوجين برحسب توان و عدم توان شوهر در آن زندگي مي کنند.
« وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ» و به هنگام سکونت دادن ، زنان را با سخن و  عمل آزار ندهيد تا در تنگنا قرار گيرند و خسته شوند و آن گاه از خانه ها بيرون روند قبل از آن که عدّه شان تمام شده باشد. پس در اين صورت شما آن ها را بيرون کرده ايد. خلاصه مطلب اين است که خداوند از بيرون کردن زنان مطلّقه از خانه نهي کرده و نيز زنان را از بيرون رفتن نهي نموده و فرمان داده است تا آن ها طوري سکونت داده شوند که زياني به آن ها نرسد و مشقّتي بر آن ها نيايد و اين به عرف بر ميگردد.
« وَإِن كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ» و اگر زنان مطلّقه باردار بودند نفقه و مخارجشان را بپردازيد تا زماني که وضع حمل مي کنند و اين به خاطر بچهّ اي است که در شکم زن است. اين در شرايطي است که زن طلاق بائن گرفته باشد. و اگر طلاق رجعي داده شده باشد مخارج به خاطر زن و فرزندي که در شکم دارد هر دو پرداخت مي شود، و نفقه تا زمان وضع حمل بايد داده شود. و هرگاه وضع حمل کردند آن گاه اختيار  دارند که فرزندانشان را شير بدهند يا شير ندهند.
« فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ» پس اگر به  فرزندان شما شير دادند مزدشان را اگر تعين شده باشد به همان مقدار معين بدهيد و اگر تعيين نشده باشد مزد ِ مثل و همانند آن را بدهيد. « وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُم بِمَعْرُو