ادم به هر اندازه که مي توانيد آن را انجام دهيد.» و فروع بي شماري تحت اين قاعده ي شرعي داخل مي شوند. « وَاسْمَعُوا» و اندرزهايي را که خدا به شما مي گويد و احکامي را که برايتان مقّرر مي دارد بشنويد و آن را ياد بگيريد و از آن اطاعت کنيد. « وَأَطِيعُوا» و از خدا و پيغمبرش درهمه کارهايتان اطاعت کنيد.
« وَأَنفِقُوا خَيْرًا لِّأَنفُسِكُمْ» و نفقات واجب و مستحب را بپردازيد. اين کار در دنيا و آخرت به نفع شما خواهد بود و هر خير و خوبي در اطاعت از فرمان هاي خداوند و پذيرفتن اندرزهاي الهي و تسليم شدن در برابر شريعت اوست. و شرّ و بدي همه در مخالفت با فرامين و شريعت خداوند است. 
امّا آفتي که بسياري از مردم را از انفاق که بدان امر شده اند باز مي دارد بخل و آزمندي است که بيش تر مردم بدان خو گرفته اند، چون نفس انسان به مال بخل مي ورزد و آن را دوست مي دارد و از دست رفتن مال را ناپسند مي داند.
« وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ» و هرکس که از آزمندي و بخل نفس خودش مصون بماند به اين صورت که نفس وي انفاق را براي او زيبا جلوه بدهد، « فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» پس اينانند که رستگارند. چون آن ها به مطلوب دست يافته اند و از امر ناگوار نجات پيدا کرده ا ند. اين شامل همه چيزهايي است که بنده بدان امر شده يا از آن نهي گرديده است.
پس اگر نفس او بخيل باشد، از آن چه بدان امر شده پرداخت نخواهد کرد. چنين فردي رستگار نمي شود بلکه دنيا و آخرت را از دست مي دهد. و اگر نفس او بخيل نباشد بلکه نفسي آرام و پذيراي شريعت الهي و طالب خشنودي هاي او باشد چنين کسي به محض اين که پي ببرد و بداند که به اين کار موظف شده است بلافاصله آن را انجام مي  دهد و اين گونه رستگار و موفق مي شود.
سپس خداوند متعال به انفاق کردن تشويق نمود و فرمود:« إِن تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا» اگر به خداوند قرض الحسنه بدهيد، و آن هر چيزي است که در راه حلال خرج شود اگر هدف بنده از آن جلب رضايت خدا باشد و آن را در جاي مناسب انفاق کنيد، « يُضَاعِفْهُ لَكُمْ» خداوند آن نفقه را براي شما ده برابر تا هفتصد برابر و حتي چندين برابر مي سازد. « وَيَغْفِرْ لَكُمْ» و اضافه بر اين که آن را چندين برابر مي سازد گناهانتان را نيز مي آمرزد ، چون صدقات و کارهاي نيک گناهان را مي زدايند. 
« إِنَّ الحَسَنتِ يذهِبنَ السَّيئَاتِ» بي گمان نيکي ها بدي ها را از بين مي برند. « وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ» و خداوند سپاسگزار و بردبار است. و هرکس نافرماني وي را بکند او بلافاصله عذاب نمي دهد بلکه مهلتش مي دهد ولي او را فراموش نمي کند. 
« وَلَو يوَاخِذُ اللَّهُ النَّاسُ بِمَا کَسَبُوا مَا تَرَکَ عَلَي ظَهرِها مِن دَابَّةِ وَلَکِن يوَخِّرُهُم إِلَي أَجَلِ مُّسَمّي» و اگر خداوند مردم را به خاطر کارهايي که کرده اند مواخذه مي نمودروي زمين هيچ جنبنده اي را نمي گذاشت ولي آن ها را تا مدّت زمان معيني به تأخير مي اندازد. 
« وَاللَّهُ شَكُورٌ» و خداوند سپاسگزار است و عمل ناچيز و اندک را از بنده اش مي پذيرد و به پاداش آن به وي مزد فراواني مي دهد. و خداوند از کسي که به خاطر او دشواري ها و مشقّت ها و انواع تکليف هاي سنگين را تحمل نمايد تقدير و تشکر مي کند و هرکس به خاطر خدا چيزي را رها نمايد خداوند بهتر از آن را به او مي دهد.
« عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ» او داناي پنهان است.يعني لشکرياني را که کسي جز او نمي داند و از نگاه بندگان مهربان هستند مي داند و مخلوقاتي که بندگان آن ها را مشاهده مي کنند، مي داند. « الْعَزِيزُ» توانمند است و شکست نمي خورد و بازداشته نمي شود. خداوند بر همه چيره است. « الْحَكِيمُ » و در خلق و امر خودش با حکمت است و هرچيزي را در جاي خودش قرار مي دهد.
پايان تفسير سوره تغابن<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1833.txt">آيه 3-1</a><a class="text" href="w:text:1834.txt">آيه 5-4</a><a class="text" href="w:text:1835.txt">آيه 7-6</a><a class="text" href="w:text:1836.txt">آيه 11-8</a><a class="text" href="w:text:1837.txt">آيه 12</a></body></html>مدني و 12 آيه دارد.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 3-1:
يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاء فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِن بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا اي  پيامبر ، اگر زنان  را طلاق  مي  دهيد به  وقت  عده  طلاقشان  دهيد  و  شمارعده ، را نگه  داريد  و از خداي  يکتا پروردگارتان  بترسيد  و آنان  را  از خانه  هايشان  بيرون  مکنيد  و از خانه  بيرون  نروند مگر آنکه  به  آشکارا  مرتکب  کاري  زشت  شوند اينها احکام  خداوند است  ، و هر که  از آن  تجاوز  کند به  خود ستم  کرده  است   تو چه  داني  ، شايد خدا از اين  پس  امري  تازه   پديدآورد.
فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنكُمْ وَأَقِيمُوا الشَّهَادَةَ لِلَّهِ ذَلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ مَن كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا و چون  به  پايان  مدت  رسيدند ، يا به  وجهي  نيکو نگاهشان  داريد يا به   وجهي نيکو از آنها جدا شويد و دو تن  عادل  از خودتان  را به  شهادت  گيريد  و براي  خدا شهادت  را به  راستي  ادا کنيد  هر که  را به  خدا و روز قيامت   ايمان  دارد ، اينچنين  اندرز مي  دهند  و هر که  از خدا بترسد ، براي  او  راهي  براي  بيرون  شدن  قرار خواهد داد ،
وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرً و از جايي  که  گمانش  را ندارد روزي  اش  مي  دهد  و هر که  بر خدا توکل   کند ،، خدا او را کافي  است   خدا کار خود را به  اجرا مي  رساند و هر چيز  رااندازه  اي  قرار داده  است.
خداوند متعال خطاب به پيامبرش محمّد(ص) و مومنان مي فرمايد:« يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاء» آنان را در وقت فرا رسيدن عده طلاق دهيد به اين صورت که شوهر، زن را در زماني که پاک است و در اين دوران ِ پاکي با او آميزش کرده است طلاق دهد. پس اين طلاقي است که عده در آن واضح و روشن است به خلاف اين که اگر زن را در حالت بعضي که طلاق در آن انجام شده باشد طلاق دهد. چون در اين حالت دوران حيض جزو عدّه ي زن حساب نمي شود. به همين خاطر اين عده اش طولاني مي گردد.
هم چنين اگر شوهر او را در حالت پاکي که در آن حالت با او آميزش کرده است طلاق بدهد بيم آن مي رود که زن حامله گردد، و مشخص نمي شود که کدام عدّه را بگذارد.« وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ» و عده را برشماريد. و بر شمردن عده با بر شمردن ا