 خواهد. « إِنَّمَا يدعُوا حِزبَهُ ليکُونُوا مِن أَصحَبِ السَّعيرِ» شيطان فقط بدان خاطر گروهش را دعوت مي کند تا از اهل دوزخ باشند.
« أُوْلَئِكَ حِزْبُ الشَّيْطَانِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطَانِ هُمُ الْخَاسِرُونَ» اينان حزب شيطان هستند. هان! بدانيد که حزب شيطان زيانکارند؛ کساني که دين و دنيا و خانواده  خود را از دست داده اند.إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُوْلَئِكَ فِي الأَذَلِّينَ کساني  که  با خدا و پيامبرش  مخالفت  مي  ورزند در زمره  ذليل  شدگانند.
كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِي إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ خدا مقرر داشته  که  : البته  من  و پيامبرانم  پيروز مي  شويم   زيرا خدا  توانا و پيروزمند است.
اين نويد و هشدار است. هشدار است براي کسي که با کفر ورزيدن و ارتکاب گناه به مخالفت با خدا و پيامبرش برخيزد. خداوند به چنين کسي هشدار داده است که خوار و پست خواهد شد و سرانجامي نيکويي نخواهد داشت و هرگز پيروز نخواهد گرديد. و نويد است براي کسي که به خدا و پيامبرش ايمان آورد و از آن چه پيامبران آورده اند پيروي کند. 
پس چنين کسي از حزب رستگار خداوند است و نويد داده مي شود که فتح و پيروزي در دنيا و آخرت از آن او خواهد بود. و اين وعده ايست که خلاف آن صورت نخواهد پذيرفت و تغيير نمي يابد چون اين وعده را خداوند ِ تواناي راستگو داده است که هرچه بخواهد مي تواند انجام دهد.لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُوْلَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ  نمي  يابي  مردمي  را که  به  خدا و روز قيامت  ايمان  آورده  باشند ، ولي  با، کساني  که  با خدا و پيامبرش  مخالفت  مي  ورزند دوستي  کنند ، هر چند آن   مخالفان  ، پدران  يا فرزندان  يا برادران  و يا قبيله  آنها باشند  خدا بر  دلشان رقم  ايمان  زده  و به  روحي  از خود ياريشان  کرده  است  و آنها را به   بهشتهايي  که  در آن  نهرها جاري  است  در آورد  در آنجا جاودانه  باشند  خدا از آنها خشنود است  و آنان  نيز از خدا خشنودند  اينان  حزب  خدايند  ، آگاه  باش  که  حزب  خدا رستگارانند.
خداوند متعال مي فرمايد:« لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ» ايمان به خدا و روز قيامت و دوستي کردن با کافران با هم جمع نمي شوند و هر بنده اي که واقعا به خدا و روز قيامت ايمان داشته باشد به اقتضاي ايمانش با اهل  ايمان دوستي نموده و با کساني که ايمان نياورده اند دشمني مي ورزد، گرچه اين هايي که ايمان ندارند نزديک ترين مردم به او باشند.
ايمان واقعي همين است ، که ثمره و هدف آن تحقّق يافته است. و کساني که چنين هستند خداوند ايمان را در دل هايشان کاشته است و هرگز متزلزل نمي شود و ترديدها و شبهات در ايمان آنها تاثيري نمي گذارد. و آن ها کساني هستند که  خداوند با وحي و معرفت خويش و با مدد و احسان خود آنان را توانايي داده است. 
آن ها کساني هستند که در اين جهان زندگاني پاکي دارند و در جهان آخرت نيز در باغ هاي بهشت خواهند بود که در آن باغ ها هر آن چه دل بخواهد و چشم ها از دين آن لذّت ببرند فراهم است. آن ها از بهترين و بزرگ ترين نعمت هاي که خشنودي هميشگي خداوند است برخوردار مي گردند و به خاطر انواع نعمت هايي که پروردگارشان به آنان عطا نموده است از پروردگارشان خشنود مي گردند، اما هرکس که ادعا نمايد به خدا و روز قيامت ايمان دارد، با وجود اين با دشمنان خدا دوستي کند و کسي را که ايمان را پشت سرانداخته است دوست بدارد، چنين ايماني فقط خيال است، و حقيقتي  ندارد. براي صحّت هر کاري بايد دليلي باشد که آن را تصديق و تائيد نمايد. پس ادّعاي صرفِ فايده اي ندارد و ادّعا کننده را تصديق نمي کند.
پايان تفسير سوره ي مجادله<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1798.txt">آيه 10-1</a><a class="text" href="w:text:1799.txt">آيه 14-11</a><a class="text" href="w:text:1800.txt">آيه 17-15</a><a class="text" href="w:text:1801.txt">آيه 21-18</a><a class="text" href="w:text:1802.txt">آيه 24-22</a></body></html>مدني و 24 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 10-1:
سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ خداوند را تسبيح  گويند هر چه  در آسمانها، و هر چه  در زمين  است   و  اوست پيروزمند و حکيم.
هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ اوست  آن  خدايي  که  نخستين  بار کساني  از اهل  کتاب  را که  کافر بودند ،، ازخانه  هايشان  بيرون  راند و شما نمي  پنداشتيد که  بيرون  روند  آنها نيز مي پنداشتند حصارهاشان  را توان  آن  هست  که  در برابر خدا نگهدارشان  باشد  خدا از سويي  که  گمانش  را نمي  کردند بر آنها تاخت  آورد و در دلشان   وحشت افکند ، چنان  که  خانه  هاي  خود را به  دست  خود و به  دست  مؤمنان   خراب  مي کردند  پس  اي  اهل  بصيرت  ، عبرت  بگيريد.
وَلَوْلَا أَن كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلَاء لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ اگر نه  آن  بود که  خدا ترک  ديار را بر آنها مقرر کرده  بود ، در دنيا  به عذاب  گرفتارشان  مي  کرد و در آخرتشان  به  عذاب  آتش  مي  سپرد.
ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَمَن يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ و اين  به  کيفر آن  بود که  با خدا و پيامبرش  مخالفت  ورزيدند ، و هر که   با، خدا مخالفت  مي  ورزد بداند که  خدا به  سختي  عقوبت  مي  کند.
مَا قَطَعْتُم مِّن لِّينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَى أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ هر درخت  خرمايي  را که  بريديد ، يا آن  را بر ريشه  اش  باقي  گذارديد ،  به فرمان  خدا بود تا نافرمانان  خوار گردند.
وَمَا أَفَاء اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَن يَشَاء وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ و آنچه  خدا از داراييشان  به  پيامبر خود غنيمت  داد ، آن  نبود که 