ما شتابان توبه نمود و بازگشت و با همسرش گفتند: (قالا ربنا ظلمنا انفسنا و ان لم تغفر لنا وترحمنا لنکونن من الخسرين) پروردگارا! ما بر خويش ستم کرده ايم  اگر ما را نيامرزي و بر ما رحم نکني از زيانکاران خواهيم شد. 
پس پروردگارش او را برگزيد و توبه را برايش اسان کرد، (فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى) و توبه اش را پذيرفت و او را هدايت کرد. و بعد از توبه کردن احوالش به مراتب بهتر شد و مکر دشمني به خودش بازگشت، و نيرنگش باطل شد، و نعمت بر آدم و فرزندانش کامل گرديد، و آنها بايد نعمت الهي را در مسير خشنودي وي بکار برده و به آن اعتراف نمايند، و از اين دشمن که همواره به دنبال انها و در کمين آنهاست و شب و روز آنان را دنبال مي کند بر حذر باشند، (ينبي آدم لا يفتننکم الشيطن کما اخرج ابويکم من الجنه ينزع عنهما لباسهما ليريهما سوءتهما انه يرکم هو و قبيله من حيث لا ترونهم انا جعلنا الشيطين اولياء للذين لا يومنون) اي فرزندان آدم! شيطان شما را نفريبند و دچار فتنه نکنيد، آن گونه که پدر ومادرتان را از بهشت بيرون کرد، [و چون آدم و همسرش از آن درخت خوردند] لباسشان را بيرون آورد تا شرگاهشان را به آنان بنماياند. شيطان و گروهش شما را از جايي مي بينند که شما آنها را نمي بينيد. ما شيطان را دوست کساني قرار داده ايم که ايمان نمي آورند.قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى [خداوند ] فرمود: «هر دو گروه با هم از آن فرود آييد، در حالي که دشمن همديگر هستيد، پس اگر براي شما از جانب من رهنمودي رسد، هر کس از هدايتم پيروي کند گمراه نمي شود، و به رنج نمي افتد».
وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى و هر کس از ياد من روي بگرداند زندگي تنگي خواهد داشت، و روز قيامت او را نابينا حشر خواهيم کرد. 
قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا مي گويد: «پروردگارا! چرا مرا نابينا برانگيختگي حال آنکه [در دنيا] بينا بوده ام؟
قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى [خداوند] مي فرمايد: «بدينسان آيات ما به تو رسيد و آنها را فراموش کردي، همانگونه تو [نيز] امروز فراموش مي شوي»
وَكَذَلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِن بِآيَاتِ رَبِّهِ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَى و اينگونه کسي را که زياده روي کرده و به آيات پروردگارش ايمان نياورده است سزا و عذاب مي دهيم و عذاب آخرت سخت تر و ماندگارتر است. 
خداوند متعال خبر مي دهد که آدم و شيطان را دستور داد تا از بهشت به زمين فرود بيايند، و آدم و فرزندانش شيطان را دشمن خود قرار بدهند، و از آن بر حذر باشند و براي رويارويي با وي آمادگي پيدا کرده و با او مبارزه کنند و خبر داد که کتابهايي بر آنان نازل خواهد کرد و پيامبراني به سويشان خواهد فرستاد تا راه راستي که انسان را به خدا و به بهشت الهي مي رساند بيان کرده، و آنها را از اين دشمن آشکار بر حذر دارند. و هر وقت اين هدايت که عبارت از کتابها و پيامبران مي باشند به نزد آنان آمد، هر کس از آن پيروي نمايد و از آنچه به آن دستور داده شده فرمان برد، و از آنچه که از آن نهي شده است پرهيز کند، او نه در دنيا و نه در آخرت گمراه نمي شود، و درهر دو جهان به رنج و زحمت  نمي افتد، بلکه او در دنيا و آخرت به راه راست هدايت شده و سعادت و امنيت آخرت از آن اوست. 
و در آيه اي ديگر آمده که هيچ ترس و اندوهي ندارد: (فمن تبع هداي فلا خوف عليهم و لا هم يحزنون) پس هر کس از هدايت من پيروي نمايد ترس و اندوهي بر آنان نيست. و پيروي از هدايت يعني تصديق آن، و مخالفت نکردن با آن به وسيلۀ ايجاد شبهه و ترديد، و فرمان بردن از دستورات و مخالفت نکردن با آن به وسيلۀ تبعيت از شهوت. (وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي) و هر کس از کتاب  من که هر مضمون عالي با آن يادآوري مي شود، روي بگرداند و آن را رها سازد، يا مرتکب بزرتر از اين شود، يعني آن را انکار نمايد و به آن کفر بورزد، (فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا) کيفرش اين است که زندگي اش را تنگ و مشقت بار خواهيم کرد، و اين عذاب اوست . وزندگي تنگ به عذاب قبر تفسير شده است؛ قبرش تنگ شده و در آن محاصره گشته و عذاب داده مي شود. و اين کيفر روي گرداني اش از ذکر پروردگار مي باشد. و اين يکي از آيه هايي است که بر عذاب قبر دلالت مي نمايد. و آيۀ ديگري که بر عذاب قبر دلالت مي کند اين است: (و لو تري اذا لظلمون في غمرات الموت و الملئکه باسطوا ايديهم) و چون ستمکاران را ببيني آنگاه که در سختي هاي مرگ هستند و فرشتگان دستهايشان را [به قصد تعذيب آنان] دراز مي کنند. 
و آيۀ سوم اينکه (و لنذيقنهم من العذاب الادني دون العذاب الاکبر) و قطعاً پيش از عذاب بزرگتر عذاب کمتر را به آنها مي چشانيم.
و آيۀ چهارم، فرمودۀ خداوند در مورد فرعونيان است که مي فرمايد: (النار يعرضون عليها غدوا و عشيا)صبح و شام بر آتش عرضه مي شوند. آنچه برخي از سلف را واداشته تا اين را فقط به عذاب قبر تفسير نمايند آخر آيه است که خداوند در آن، عذاب روز قيامت را بيان کرده است. 
از نظر برخي از مفسرين «زندگي تنگ» عدم است و شامل رنجها و دردها و غمها است و فردي که از ذکر خداوند روي گردان شود به آن گرفتار مي آيد، و اين عذاب دنياست، و در جهان برزخ و در جهان آخرت نيز زندگي تنگي خواهد داشت، چون زندگي تنگ به طور مطلق ذکر شده و به امري مقيد نشده است. 
(وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى) و خداوند در روز قيامت اين فرد را که از ذکر پروردگارش اعراض نموده است نابينا بر مي انگيزد، چنان که فرموده است: (و نحشرهم يوم القيمه علي وجوههم عميا و بکما و صما) و روز قيامت آنان را بر چهره هايشان کور و لال و کر گرد مي آوريم. پس در حالي که احساس ذلت و خواري نموده و از وضعيت موجود اظهار درد و رنج مي کند، مي گويد: (رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا) پروردگارا! چرا مرا نابينا برانگيختگي حال آنکه در دنيا بينا بوده؟ پس چه چيزي مرا به اين حالت زشت و نامطلوب کشاند؟
(قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا) خداوند مي فرمايد: بدينسان آيات ما به تو رسيد و از آنها اعراض نموده و آنها را فراموش کردي و ناديده گرفتي. (وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى ) امروز تو نيز فراموش مي شوي، و در عذاب رها مي گردي. 
پس به او پاسخ داده مي شود که اين عين عمل تو مي باشد، و جزا از جنس عمل است، پس همانطور که تو از ياد پروردگارت غافل شدي و از آن چشم فروبستي، و آن را فراموش کردي، و بهره اي از آن نبردي، خداوند نيز چشمهايت را در آخرت نابينا مي کند و در حالي که کور و کر و لال هستي به جهنم برده مي شوي، و خداوند از تو روي برتافته و تو را در عذاب فراموش مي نمايد. 
(وَكَذَلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ) و اينگونه سزارا