  ايمان  آورده  اند ، مهيا شده  است   اين  بخشايشي   است  از جانب  خدا که  به  هر که  مي  خواهد ارزانيش  مي  دارد ، که  خدا  صاحب  بخشايشي بزرگ  است  ،
خداوند متعال از حقيقت دنيا خبر ميدهد و هدف نهايي دنيا و اهل دنيا را بيان مي دارد که دنيا بازيچه و سرگرمي است؛ جسم ها در آن بازي مي کنند و دل ها با آن سرگرم مي شوند. مصداق اين واقعيت در ميان دنيا پرستان ديده مي شود. آن ها را مي بيني که عمر خود را با سرگرمي و غفلت از ياد خدا سپري مي  کنند و از وعده و وعيدهايي که پيش روي دارند غافل هستند. 
آن ها را مي بيني که دين خود را به بازيچه و سرگرمي گرفته اند. به خلاف کساني که بيدار هستند و براي آخرت فعاليت مي نمايند. دل هاي چنين کساني با ذکر خدا و معرفت و محبّت الهي آباد است و آن ها اوقات خود را با کارهايي سپري مي کنند که براي آنان و ديگران نفع و سود دارد؛ کارهايي که آنان را به خدا نزديک مي نمايد. « وَزِينَةٌ» و آرايش در لباس و خوراک و نوشيدني و سواري ها و خانه ها و قصرها و مقام و غيره است .« وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ» و هريک مي خواهد به خود ببالد و بر ديگران فخرفروشي نمايد و تلاش مي کند که در امور دنيا از ديگران برتر و بر آن ها چيره باشد، و از شهرت بيش تري برخوردار گردد. « وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ» هريک مي خواهد دارايي و فرزند بيش تري از ديگري داشته باشد. دوست دارندگان دنيا و کسانيکه به آن دل بسته اند مصداق اين آيه هستند. به خلاف کسي که دنيا و حقيقت آن را شناخته و و آن را گذرگاهي قرار داده و آن را محل پايداري و ماندن تصور نمي کند. چنين کسي در کارهايي با ديگران به رقابت مي پردازد که او را به خدا نزديک مي کنند، و وسيله هايي را برگرفته که او را به سراي بهشت مي رسانند و هرگاه ببيند که کسي مي کوشد تا از او اموال و فرزندان بيش تري داشته باشد، تلاش مي کند با انجام اعمال صالح با او به رقابت بپردازد.
پس خداوند براي دنيا مثالي زد و آن را به باراني تشبيه کرد که بر زمين مي بارد و گياهاني که مردم و حيوانات مي خورند به سبب آن مي رويند و زمين آراسته مي گردد و گياهان ِ آن، کشاورزان را به شگفت مي آورد؛ کساني که نظر و همّت آن ها بر دنيا متمرکز است. آن گاه خداوند اين گياهان را خشک مي کند و از بين مي برد و زمين به حالت اوّل بر مي گردد، انگار که اصلا در آن سبزي و گياهي نروئيده و هيچ گاه منظره اي زيبا و ديدني نداشته است.
نيز دنيا براي آدمي زيبا و شکوفاست و هرگاه او بخواهد از آن استفاده مي نمايد و هرگاه به امري از امور آن روي بياورد درهايش را به روي خود گشوده مي يابد، امّا همين دنيا هرگاه  تقدير الهي چنين باشد که از بين رود صاحبش آن را از دست مي دهد و تسلّط را از آن برطرف مي نمايد و يا دست خالي با يک کفن از دنيا و ثروت خويش جدا مي شود. پس هلاک باد کسي که چنين دنيايي را هدف نهايي خود قرار داده و براي آن تلاش و فعاليت مي کند. و امّا آن چه که فايده مي رساند فعَاليت و تلاش براي جهان آخرت است و چنين عملي براي صاحبش ذخيره مي شود و براي هميشه با او همراه خواهد بود. بنابراين خداوند متعال مي فرمايد:« وَفِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ» و در آخرت هم عذابي سخت و هم آمرزش و خشنودي از سوي خدا خواهد بود. يعني وضّعيت آخرت از اين دو حالت خارج نيست؛ يا عذاب سخت در آتش جهّنم و قرار گرفتن در ميان زنجيرها و طوق ها و خطرهاي آن مي باشد، و اين براي کسي است که دنيا هدف نهايي اش بوده و بر ارتکاب گناه جرأت نموده و آيات خدا را تکذيب کرده و نعمت هايي الهي را کفران و ناسپاسي کرده است. و يا اين که خداوند بدي ها را مي آمرزد و کيفرها را دور مي نمايد و خشنود مي گردد. و اين براي کسي است که در بهشت جاي گرفته و حقيقت دنيا را شناخته و تلاش خود را براي جهان آخرت انجام داده  است.
پس اين امور انسان را فرا مي خوانند تا برده و بنده دنيا نگردد و به آخرت متمايل شود. بنابراين فرمود:« وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ» و زندگاني دنيا جز مايه فريب نيست. يعني کالايي است که از آن استفاده مي شود و به وسيله آن نيازها برطرف مي گردد. پس نبايد فريب آن را خورد و به آن دل بست. و فقط کساني که عقل و خودشان ضعيف است فريب دنيا را مي خورند و از خداوند غافل مي گردند.
سپسي به پيشي گرفتن از يکديگر براي رسيدن به آمرزش خداوند و رضايت او و بهشت فرمان داد، و اين با انجام و فراهم آوردن عوامل آمرزش از قبيل توبه نصوح و آمرزش خواستن مفيد و دوري جستن از گناهان و از جايي که ظن گناه مي رود امکان پذير است. هم چنين بايد با عمل صالح وتلاش براي جلب رضايت خداوند و انجام عبادت ها به نحو احسن و نيکي کردن با مردم براي رسيدن به خشنودي خداوند از هم ديگر پيشي گرفت. بنابراين خداوند کارهايي را که منجر به اين مي شوند بيان کرد و فرمود:« وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاء وَالْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ» و بشتابيد به سوي بهشتي که پهنايش مانند پهناي آسمان و زمين است و براي کساني آماده شده است که به خدا و پيامبرش ايمان آوردند. اصول و فروع دين در ايمان آوردن به خدا و پيامبرانش داخل هستند. « ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء» آن چه که براي شما بيان کرديم و در آن راه هايي برايتان بيان کرديم که انسان را به بهشت مي رساند، و نيز راه هايي که وي را به جهنّم مي رساند، نيز برايتان بيان کرديم که فضل خدا عبارت از آن است که پاداش بزرگ الهي به دست آيد يکي از بزرگ ترين منّت و فضل خداوند بر بندگانش مي باشد.
« وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ» و خداوند داراي فضل بزرگ است و هيچ کس نمي تواند او را آن گونه که سزاوار است بستايد، بلکه او همان طور است که خود را ستوده، و بالاتر از ستايشي است که بندگانش او را مي ستايند.مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ هيچ  مصيبتي  به  مال  يا به  جانتان  نرسد مگر پيش  از آنکه  بيافرينيمش  ،، درکتابي  نوشته  شده  است   و اين  بر خدا آسان  است  ،
لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ تا بر آنچه  از دستتان  مي  رود اندوهگين  نباشيد و بدانچه  به  دستتان  مي   آيدشادماني  نکنيد  و خدا هيچ  متکبر خود ستاينده  اي  را دوست  ندارد :
الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَمَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ آنان  که  بخل  مي  ورزند و مردم  را به  بخل  وا مي  دارند  و هر که   رويگردان مي  شود ، بداند که  خدا بي  نياز و ستودني  است.
خداوند از فراگير بودن قضا و تقدير خويش خبر مي دهد و مي فرمايد:« مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنفُسِكُمْ