 مخالف با شريعت خدا و پيامبرش مي باشد. از جمله مي گويند:« فرشتگان دختران خدايند». پس آن ها پروردگارشان را از داشتن فرزند منّزه ندانسته و فرشتگان را گرامي داشته و آن ها را زن ناميده اند.
حال آن که آن ها بدان علم و آگاهي ندارند؛ نه از سوي خدا در اين باره به آن ها دانشي رسيده و نه از سوي پيامبرش، و نه سرشت ها و خِرَدها بر اين دلالت مي کنند. و خداوند از داشتن فرزند و همسر منّزه و پاک است چرا که او يگانه يکتاست و تنهاي بي نياز مي باشد. خدايي است که نه از کسي زاده شده و نه کسي از او زاده مي شود و هيچ همتايي ندارد. و فرشتگان بزرگوار، مقّرب بارگاه خداوند هستند و کمر به خدمت او بسته  اند. «لَّا يعصُونَ اللَّهَ أَمَرَهُم وَيفعَلُونَ مَا يومَرُونَ» از آن چه خداوند به آن ها فرمان دهد سرپيچي نمي کنند و هر آن چه را فرما يابند انجام دهند.
و مشرکان دراين باره از سخن زشتي پيروي مي کنند و آن گمان است که انسان را از حق و حقيقت بي نياز نمي کند، و به جاي يقين نمي نشيند چون حق بايد در آن يقين باشد؛ يقيني که برآمده از دلايل و حجّت هاي روشن است.
 و از آن جا که شيوه کساني که ذکر شدند چنين است و هدف آن ها پيروي کردن از حق نيست و هدفشان پيروي از خواسته ها و اميال و هوي و هوس مي باشد، خداوند به پيامبرش فرمان داد تا از کساني که از ذکر و پند الهي که قرآن بزرگ است روي گردانده  اند روي بگرداند. زيرا کسي که به قرآن پشت کرده از علوم مفيد و سودمند روي گردانده و جز زندگي دنيوي چيزي نخواسته است و نهايت هدف او همين است. و معلوم است که آن را مي خواهد، پس تلاش اين ها منحصر به دنيا و لذّت هايش مي باشد، و از هر راه و به هر صورتي که به دست بيايد آن را به دست مي آورند.
« ذَلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ الْعِلْمِ» اين مُنتهاي دانش آنان است. امّا  کساني که به آخرت ايمان دارند و آن را تصديق مي کنند داراي عقل و خرد هستند. پس هدف آن ها سراي آخرت است و علوم آن ها برترين و بزرگ ترين دانش هاست و علوم آن ها از کتاب خدا و سنّت پيامبرش (ص) برگرفته شده است. و خداوند کسي را که سزاوار هدايت است بهتر مي شناسد و او را هدايت مي نمايد و هم چنين کسي را که شايسته هدايت نيست بهتر مي شناسد و به احوال او آگاه تر است و او رابه حال خودش واگذار مي کند و خوارش مي گرداند، در نتيجه آن فرد از راه خدا گمراه مي شود. بنابراين خداوند متعال فرمود:« إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَى» بي گمان پروردگارت به کسي که از راه او گمراه شده داناتر است و به کسي که هدايت يافته داناتر است. پس خداوند فضل و لطف خويش را در جاي مناسب و شايسته قرار مي دهد.وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاؤُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى از آن  خداست  هر چه  در آسمانها و هر چه  در زمين  است  تا بدکاران  را در، برابر اعمالشان  کيفر دهد و نيکوکاران  را به  کردار نيکشان  پاداش
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ فَلَا تُزَكُّوا أَنفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَى کساني  که  از گناهان  بزرگ  و زشتيها اجتناب  مي  کنند جز آنکه  گناهي   کوچک از آنها سر زند بدانند که  آمرزش  پروردگار تو وسيع  است  و او به   شما ، آنگاه  که  از زمين  بيافريدتان  و آنگاه  که  در شکم  مادرتان  پنهان   بوديد ، آگاه  تر است   خويشتن  را بي  گناه  مدانيد  اوست  که  پرهيزگار  را بهتر مي  شناسد.
خداوند متعال خبر مي دهد که او فرمانرواي هستي است و در فرمانروايي و پادشاهي دنيا و آخرت تنها و يگانه است و همه آن چه که در آسمان ها و زمين است ملک خدا و از آن  او است. و او چون پادشاهي بزرگ در بندگانش تصّرف مي کند و تقدير او در آن ها نافذ است و شريعت او بر آن ها جاري مي شود و آن ها را امر مي نمايد و يا نهي مي  کند آنان را جزا مي دهد، به فرمانبردار پاداش مي دهد و گناهکار را کيفر مي دهد. « لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاؤُوا بِمَا عَمِلُوا» تا کساني را که بد کرده اند به کيفر کارهاي بدي از قبيل کفر و ديگر گناهاني که انجام داده اند کيفر سخت بدهد. « وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى» و به کساني که عبادت خداوند را به نيکويي انجام داده و با خلق خدا به نيکي رفتار کرده اند پاداش نيک بدهد. يعني حالت آن ها را در دنيا و آخرت نيک گرداند و بالاتر و بزرگ تر از اين خشنودي پرورگارشان ، و دست يابي به بهشت و نعمت هاي آن مي باشد.
سپس حالتشان را بيان کرد و فرمود:« الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ» کساني که از گناهان کبيره و زشتي ها جز گناهان صغيره دوري مي گزينند. يعني واجباتي را انجام مي دهند که خداوند به انجام آن فرمان داده و ترک کردن آن از گناهان کبيره است. 
و گناهان کبيره از قبيل زنا، نوشيدن شراب، رباخواري، قتل و امثال آن از گناهان بزرگ را ترک مي نمايند و از آن دوري مي گزينند. « إِلَّا اللَّمَمَ» به جز گناهان کوچک که انجام دهنده آن بر آن اصرار نمي ورزد، و يا گناهاني که هر از چند گاهي بنده آن را انجام مي دهد و بسيار کم و به ندرت مرتکب آن ها مي شود. اين گناه طوري نيست که به محض  اين که بنده آن را انجام داد از زمره نيکوکاران خارج شود، چنين گناهاني اگر انجام داده شود و در ضمن آن واجبات به جاي آورده شود و در ضمن آن واجبات به جاي آورده شود و محرّمات ترک شوند تحت آمرزش خداوند قرار مي گيرند؛ آمرزشي که هر چيزي را فرا گرفته است . بنابراين فرمود:« إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ» بي گمان پروردگارت داراي آمرزش گسترده است و اگر آمرزش او نبود آبادي ها و مردم هلاک مي شدند.
و اگر گذشت و بردباري اش نبود آسمان روي زمين فرو مي افتاد و خداوند هيچ جانوري را روي زمين باقي نمي گذاشت. 
بنابراين پيامبر(ص) فرمود:« نمازهاي پنج گانه و هر جمعه و تا جمعه ديگر و هر رمضان تا رمضان ديگر، کفّاره گناهاني هستند که ميان آن دو  اتّفاق مي افتند به شرطي که از گناهان کبيره پرهيز شود».« هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ» خداوند متعال به حالات شما و به ضعفي که شما را بر آن سرشته است و اين که در انجام بسياري از فرمان هاي او سستي مي ورزيد و انگيزه هاي فراواني که براي انجام کارهاي حرام در وجود شما است.
و گناهان و جاذبه هاي زيادي که دارند و موانع قوي در برابر آن نداريد آگاه تر است. و ضعف در شما مشاهده مي شود، از زماني که خداوند شما را از زمين پديد آورد و آن گاه که در شکم مادرانتان بوديد همواره ضعيف و ناتوان هستيد، گرچه خداوند نيرويي در شما به وجود آورده که شما را بر انجا