ي در يگانگي و عبادت ندارد. ومقصود از کلامي که آورده شده همين است. يعني باطل بودن پرستش معبودهاي غير از الله و بيان فساد آن با اين دلايل قطعي گرديد. و آن چه مشرکان بر آن هستند باطل مي باشد و کسي که سزاوار است که پرستش گردد و برايش نماز گزارده شود و سجده برده شود و دعاي عبادت و دعاي خواستن خاص او باشد  خداوند است که معبود به حق است واسماء  و صفات او کامل هستند، و صفت هاي نيکوي زيادي دارد و کارهاي زيباي زيادي انجام داده است.
پس داراي شکوه و بزرگي و قدرتي است که شکست نمي خورد؛ يگانه و يکتاست و آن قدر  والا است که براي رفع نيازها به او روي آورده مي شود. پس بزرگ و ستوده و بزرگوار است خداوند قادر و دانا.وَإِن يَرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاء سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ مَّرْكُومٌ اگر بنگرند که  قطعه  اي  از آسمان  فرو مي  افتد ، مي  گويند : ابري  است   متراکم
فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ پس  آنها را واگذار تا روزي  را که  در آن  به  هلاکت  مي  رسند بنگرند.
يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ روزي  که  مکرشان  هيچ  به  حالشان  سود نکند و کس  به  ياريشان  برنخيزد.
خداوند در بيان اين که مشرکان تکذيب کننده حق از حقيقت روي برتافته اند وبه باطل روي آورده اند مي فرمايد: اگر هر دليلي براي اثبات حق آورده شود آن ها از حق پيروي نخواهند کرد و با آن ها به مخالفت برخواهند خواست.« وَإِن يَرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاء سَاقِطًا» و اگر از آسمان از ن شانه هاي روشن پاره و تکّه بزرگي از عذاب بر آنان بيافتد. « يَقُولُوا سَحَابٌ مَّرْكُومٌ» مي گويند : اين ابري است که به طور طبيعي روي هم انباشته شده است. يعني به نشانه هايي که مي بينند توجّه نمي کنند و از آن درس عبرت نمي آموزند.
و اين ها جز عذاب و شکنجه علاجي ندارند بنابراين فرمود:« فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ» آنان را به حال خود واگذار تا به آن روزي برسند که در آن بيهوش مي شوند و آن، روز قيامت است که در آن به عذابي گرفتار مي شوند که اندازه و  مقدار آن قابل توصيف نيست.
« يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا» روزي که نيرنگشان کمترين سودي به حالشان نخواهد داشت و کمترين چيزي از عذاب خدا را از آن ها دور نمي کند. گرچه در دنيا نيرنگي مي ورزند که به وسيله آن اندک زماني زندگي مي کنند. پس در روز قيامت نيرنگ و توطئه آن ها نابود مي گردد و تلاش هايشان باطل خواهد شد و از عذاب خدا رهايي نمي يابند. « وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ» و آنان ياري  نمي شوند.وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَلِكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ براي  کساني  که  ستم  مي  کنند ، باز هم  عذابي  است  جز اين  عذاب  ، ولي   بيشترينشان  نمي  دانند.
وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ در برابر فرمان  پروردگارت  شکيبا باش  که  تو در برابر چشمان  مايي   و هنگامي  که  برخاستي  ، به  ستايش  پروردگارت  تسبيح  گوي
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ و تسبيح  گوي  در پاره  اي  از شب  و به  هنگام  ناپديد شدن  ستارگان.
وقتي خداوند عذاب ستمگران را در روز قيامت ذکر کرد خبر داد که آن ها قبل از روز قيامت هم عذابي دارند و اين شامل عذاب دنيا مي شود که آن ها با کشته شدن و  اسير گشتن و اخراج شدن از شهرها به آن ها گرفتار مي آيند . هم چنين به عذاب قبر و برزخ گرفتار مي شوند.« وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ» ولي بيش ترشان نمي دانند، زيرا بر آن چه که باعث عذاب و شدت کيفر مي شود باقي مانده اند.
وقتي خداوند حجّت و دلايلي را بر باطل بودن گفته هاي تکذيب  کنندگان ارائه داد، به پيامبر دستور داد تا به آن ها توّجه نکند و با التزام به فرمان تقديري و تشريعي پروردگار و با استقامت نمودن بر آن شکيبايي ورزد. و به او وعده داد که وي را حفاظت خواهد  کرد.« فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا» بي گمان تو تحت  نظر و حفاظت ما هستي. و به او فرمان داد که ذکر و عبادت را وسيله و کمکي براي شکيبايي قرار دهد. پس فرمود:« وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ» و هنگامي که در شب از خواب بر مي خيزي با ستايش پروردگار تسبيح گوي.
در اين جا به قيام شب امر شده است. يا معني آيه اين است که وقتي براي انجام نمازهاي پنج گانه بر مي خيزي پروردگارت را به پاکي ياد نما، به دليل اينکه مي فرمايد:« وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ» و در پاره اي از شب او را به پاکي ياد کن و نيز در پي نهان شدن ستارگان، يعني در آخر شب تسبيح او را بگوي. و نماز صبح در اين داخل است. والله اعلم.
پايان تفسير سوره ي طور<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1735.txt">آيه 18-1</a><a class="text" href="w:text:1736.txt">آيه 25-19</a><a class="text" href="w:text:1737.txt">آيه 26</a><a class="text" href="w:text:1738.txt">آيه 30-27</a><a class="text" href="w:text:1739.txt">آيه 32-31</a><a class="text" href="w:text:1740.txt">آيه 62-33</a></body></html>مکي و 62 آيه دارد.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 18-1:
وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى قسم  به  آن  ستاره  چون  پنهان  شد ،
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى که ، يار شما نه  گمراه  شده  و نه  به  راه  کج  رفته  است.
وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى و سخن  از روي  هوي  نمي  گويد.
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى نيست  اين  سخن  جز آنچه  بدو وحي  مي  شود.
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَى او را آن  فرشته  بس  نيرومند تعليم  داده  است  :
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى صاحب  نيرويي  که  استيلا يافت.
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَى و او به  کناره  بلند آسمان  بود.
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى سپس  نزديک  شد و بسيار نزديک  شد ،
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى تا به  قدر دو کمان  ، يا نزديک  تر
فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى و خدا به  بنده  خود هر چه  بايد وحي  کند وحي  کرد
مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى دل  آنچه  را که  ديد دروغ  نشمرد
أَفَتُمَارُونَهُ عَلَى مَا يَرَى آيا در آنچه  مي  بينيد با او جدال  مي ، کنيد ?
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى او را ديگر بار هم  بديد ،
عِندَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى نزد سدره  المنتهي  ،
عِندَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَى که  آرامگاه  بهشت  نزد آن  درخت  است.
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَى وقتي  که  سدره  را چيزي  در خود مي  پوشيد ،
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَى چشم  خطا نکرد و از حد در نگذشت
لَقَدْ رَأَى مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَى هر آينه  پاره  اي  از آيات  بزرگ  پروردگارش  را بديد.
خداوند متعال به ستاره سوگند خورده است بدانگاه که در آخر شب در افق پنهان مي شود و غروب مي کند و شب پايان مي يابد و روز مي آيد. چون در اين نشانه هاي بزرگي است که ايجاب مي کند خداوند به آن قسم بخورد. و صحيح آن است که «نجم» اسم جنس است و شامل همه ستارگان مي باشد. خداوند به ستارگا