ه آن چه را که در آسمان ها مي باشد و همه آن چه را که در زمين است مي داند و او به هر چيزي داناست؟! 
اين شامل همه چيز مي شود که از جمله آن ايمان و کفر و نيکي و بدکاري است که در دل پنهان است. خداوند همه اين ها را مي داند و طبق آن سزا و جزا مي دهد؛ اگر خوب باشد پاداش نيک و اگر بد باشد سزاي بد مي دهد. اين حالتي است از حالات  کسي که ادّعاي ايمان مي کند امّا در حقيقت ايمان ندارد. چنين کسي با اين ادّعا يا مي خواهد خداوند را آگاه سازد در صورتي که خداوند به هر چيزي داناست، و يا هدفش از اين سخن و ادّعا منت گذاشتن بر پيغمبر خداست و اين که آن ها چيزي اتفاق نموده اند که به سودشان نيست، بلکه از بهره هاي دنيوي آن هاست، و اين خود آرايي با چيزي است که زيبايي نمي آفريند، و افتخار کردن به چيزي است که شايسته نيست با آن بر پيامبر افتخار ورزند. پس در حقيقت خداوند بر آن ها منّت مي گذارد.
و همان طور که خداوند با آفريدن و روزي دادن و نعمت هاي ظاهري و باطني بر آن ها منّت نهاده، با دادن ايمان و هدايت نمودن آن ها به سوي اسلام بر آن ها منّت بزرگ تري گذارده که از همه چيز برتر است. بنابراين فرمود:« يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُل لَّا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُم بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ» بر تو منّت مي گذارند که اسلام آورده اند. بگو: با اسلام آوردن خود بر من منّت مگذاريد بلکه خدا بر شما منّت مي گذارد که شما را به سوي ايمان رهنمود کرده است اگر راستگوئيد.
« إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ» همانا خداوند پنهاني هاي آسمان ها و زمين را که بر مردم پوشيده هستند مي داند مانند آن چه در ژرفاي درياهاست و در دل صحراهاست و آن چه که شب آن را پنهان نموده يا روز آن را پوشانده است، همه اين ها را مي داند و قطره هاي باران و ذرّه هاي ريگ و آن چه در دل ها پنهان است و امور پوشيده و پنهان را مي داند:« وَمَا تَسقطُ وَلَا رَطبِ وَلَا يابِسِ إِلَّا فِي کِتَبِ مُّبينِ» و هيچ برگي از درختي نمي افتد مگر اين که خداوند آن را ميداند، و هيچ دانه اي در تاريکي هاي زمين نيست و هيچ تر و خشکي نيست مگر اين که در کتاب روشنگري ثبت و ضبط شده است. « وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» و خداوند به آن چه مي کنيد بيناست؛ اعمالتان را بر مي شمارد  ثبت و ضبط مي نمايد و آن را به  تمام و کمال به شما مي دهد و شما را طبق آن به اقتضاي رحمت و حکمت رسايش سزا و جزا مي دهد.
پايان تفسير سوره ي حجرات<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1700.txt">آيه 4-1</a><a class="text" href="w:text:1701.txt">آيه 5</a><a class="text" href="w:text:1702.txt">آيه 11-6</a><a class="text" href="w:text:1703.txt">آيه 15-12</a><a class="text" href="w:text:1704.txt">آيه 18-16</a><a class="text" href="w:text:1705.txt">آيه 22-19</a><a class="text" href="w:text:1706.txt">آيه 29-23</a><a class="text" href="w:text:1707.txt">آيه 35-30</a><a class="text" href="w:text:1708.txt">آيه 37-36</a><a class="text" href="w:text:1709.txt">آيه 40-38</a><a class="text" href="w:text:1710.txt">آيه 45-41</a></body></html>وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ، و هرگاه با کسانی که ایمان آورده اند روبرو شوند، می گویند: « ما ایمان آورده ایم»، و چون با شیطان های خود خلوت گزینند، می گویند: « ما با شما هستیم، بی گمان ما مسخره کنندگان هستیم».
اللّهُ يَسْتَهْزِىءُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ ، خداوند آنان را مسخره می نماید و سرکشی آنها را افزوده و آنها را رها می کند تا در فسق و فجور سرگردان بمانند.
این از جمله سخنانی است که آنها به زبان می آوردند و در دل به آن ایمان نداشتند، زیرا وقتی آنها با مومنان جمع می شدند اظهار می کردند که بر راه آنها قرار دارند و با آنها هستند، و هنگامی که با شیطان ها یعنی بزرگان و سران شرور خود به خلوت نشستند، می گفتند: ما در حقیقت با شما هستیم اما با گفته های خود مومنان را مسخره می کنیم. این است حالت باطنی و ظاهری آنان، و مکر بد جز دامن صاحبش را نگیرد.
خداوند متعال میفرماید: « اللّهُ يَسْتَهْزِىءُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ» و این جزای آنها است به خاطر مسخره  کردن بندگان خدا. از جمله مسخره هایی که خداوند در حق آنان روا می دارد این است، شقاوت و احوال زشتی را که در آن قرار دارند برای آنها زیبا جلوه می دهد تا جایی که گمان می برند با مومنان هستند. این وضعیت مربوط به دورانی است که خداوند مومنان را بر آنها مسلط نکرده است و اما مسخره شدن آنها در روز قیامت از سوی خدا این است که خداوند همراه با مومنان نوری به آنها می دهد، وقتی مومنین با نورشان بروند، نور منافقان خاموش می شود و در تاریکی و ظلمت باقی می مانند، ودچار یاس و ناامیدی شدیدی می گردند.
« یُنادُونَهُم أَلَم نَکُن مَّعَکُم قَالوُا بَلَی وَلَکِنَّکُم فَتَنتُم أَنفُسَکُم وَتَرَبَّصتُم وَارتَبتُم» مومنان را صدا زده و می گویند: مگر ما با شما نبودیم؟ گویند: آری! ولی شما به فتنه مبتلا شدید و انتظار کشیدید و شک کردید.
« وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ» و آنان را در گمراهی و کفرشان فرو می گذارد تا حیران و سرگردان شوند. و این یکی دیگر از مصادیق تمسخر خداوند نسبت به آنان است.هُوَ الَّذِيَ أَنزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الألْبَابِ ، او ذاتی است که کتاب را بر تو نازل کرد، و بخشی از آن آیات محکمی هستند که معانی آن واضح و روشن است و آنها اصل کتاب هستند. و بخشی از آن «متشابهات» هستند که احتمال معانی دیگری هم دارند، و اما کسانی که در دلهایشان انحراف است برای فتنه انگیزی و تاویل نادرست آن، به دنبال متشابهات می روند، و تاویل آن را جز خدا کسی نمی داند، و راسخان در علم می گویند: « به آن ایمان آورده ایم، همه از جانب پروردگار ماست» و جز خردمندان پند نمی پذیرند.
« رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ» پروردگار را پس از اینکه ما را هدایت کرده ای دلهای ما را منحصر مگردان، و از جانب خود به  ما رحمتی ببخش، بی گمان ت و بخشایشگری.
خداوند متعال از عظمت و شکوه و کمال تصرف خویش خبر می دهد و اینکه او یگانه است، واین کتاب بزرگ را که در هدایت و بلاغت و اعجاز و  اصلاح مردم نظیری نداشته و نخواهد داشت، نازل  کرده است، کتابی که شامل آیات محکم است و معان