ْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَنزَلَ التَّوْرَاةَ وَالإِنجِيلَ، کتاب را بر تو به حق نازل کرد، تصدیق کننده کتابهایی است که پیش از آن بوده اند.
مِن قَبْلُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَأَنزَلَ الْفُرْقَانَ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِآيَاتِ اللّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَاللّهُ عَزِيزٌ ذُو انتِقَامٍ، و قبل از آن تورات و انجیل را برای هدایت مردم فرو فرستاد، و فرقان را نازل کرد، بی گمان کسانی که به آیات خدا کفر ورزیدند آنان عذابی سخت در پیش دارند، و خداوند توانا و انتقام گیرنده است.
إِنَّ اللّهَ لاَ يَخْفَىَ عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاء، بی گمان هیچ چیزی در آسمان و در زمین بر خداوند پنهان نمی ماند.
هُوَ الَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي الأَرْحَامِ كَيْفَ يَشَاء لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ، اوست که شما را در رحم ها هر طور که بخواهد شکل می دهد، هیچ معبود به حقی جز  او نیست، و او عزیز و حکیم است.
« الم» از حروفی است که معنی آن را جز خداوند کسی نمی داند. خداوند متعال خبر می دهد که او « الحَیُّ» دارای حیات کامل است، « القَیُّومُ» و قایم به ذات خویش است و در پایبندگی و ماندگاری نیازی به دیگران ندارد و احوال دینی و دنیوی و تقدیری آفریدگانش را سامان می بخشد. او بر پیامبرش محمد (ص) کتابی را که مشتمل بر حق است و شکی در آن نیست فرو فرستاده است. « مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ» که کتابهای پیش از خود را تصدیق می کند. یعنی موید مطالبی است که کتابهای پیشین آمده و با آنها مطابق است. نیز موید پیامبرانی است که آن کتابها را آورده اند. و همچنین خداوند « وَأَنزَلَ التَّوْرَاةَ وَالإِنجِيلَ» تورات و انجیل را نازل کرده است. « مِن قَبلُ» پیش از این کتاب، « هُدَیَ لِلَّناسِ» و خداوند رسالت خویش را با بعثت حضرت محمد (ص) و کتاب بزرگش که مردم بوسیله آن از گمراهی ها هدایت می شوند کامل گردانده و آن را به پایان رسانید. و خداوند بوسیله کتابش مردم را از نادانی ها نجات داد و حق را از باطل جدا ساخت، و سعادت را از بدبختی و راه راست را از جهنم جدا نمود . پس کسانی که به قرآن ایمان آوردند و هدایت شدند به خبر فراوانی دست یافتند، و در دنیا و آخرت سزاوار پاداش خداوند می باشند.« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِآيَاتِ اللّهِ» و کسانی که به آیات خداوند که آن را در  کتابش و بر زبان پیامبرش بیان نموده است کفر ورزیدند، « لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَاللّهُ عَزِيزٌ ذُو انتِقَامٍ» به عذاب سختی دچار خواهند شد، و خداوند تواناست و از کسی که از او فرمان نبرد انتقام می گیرد. و چیزی که پایندگی و ماندگاری خداوند متعال را کامل تر می گرداند این است که علم و دانش او تمامی هستی را احاطه کرده است.
 « يَخْفَىَ عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاء» هیچ چیزی در آسمان و زمین و حتی آنچه در شکم زنان باردار است بر او پوشیده نمی ماند.
پس اوست « الَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي الأَرْحَامِ كَيْفَ يَشَاء» که شما را در شکم های مادرانتان آن گونه که بخواهد، در قالب مرد یا زن، کامل یا ناقص شکل می بخشد و شما در مراحل مختلف آفرینش و طبق حکمت شگفت انگیز خود از مرحله ای به مرحله ای دیگر منتقل می کند. پس هرکس با بندگانش چنین  کند، و اینگونه به احوال آنها نظر نماید و یک لحظه از آنها غافل نماند؛ از همان زمانیکه آنان را به وجود می آورد تا زمانی که آنان را می میراند، شریکی  ندارد و یکتا و تنهاست. پس مشخص است که جز او کسی سزاوار عبادت نیست.
«  لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» جز او معبود بر حقی نیست، توانا و با حکمت است و با قدرت خویش بر خلایث چیره است، و بالاتر از آن است که به نقصی متصف باشد و مذمت شود. « الحَکِیم» و در آفریدن آفریدگانش و در تشریع و قانون گذاری اش با حکمت است.مدني و 18 آيه مي باشد.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه 3-1:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، بر خدا و، پيامبر او پيشي  مگيريد و از  خدابترسيد ، زيرا خدا شنوا و داناست
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، صداي  خود را از صداي  پيامبر بلندتر، مکنيدو همچنان  که  با يکديگر بلند سخن  مي  گوييد با او به  آواز بلند سخن  مگوييد، که  اعمالتان  ناچيز شود و آگاه  نشويد.
إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِندَ رَسُولِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ کساني  که  در نزد پيامبر خدا صدايشان  را پايين  مي  آورند همانهايند که   خدادلهايشان  را به  تقوي  آزموده  است  آنهاراست  آمرزش  و مزد بسيار.
اين آيه بيانگر آن است که در پيش گاه  خداوند و پيامبرش بايد مودّب بود و پيامبر را گرامي داشت. خداوند بندگان مومن خويش را فرمان مي دهد که به مقتضاي ايمانِ به خدا و پيامبرش عمل نمايند؛ از دستورات خدا پيروي کنند و از منهيات او پرهيز نمايند. و آن ها را امر مي نمايد تا به دنبال اوامر خدا حرکت کنند  و در همه کارهايشان از سنت پيامبر خدا(ص) پيروي نمايند  وبر خدا و پيامبرش پيشي نگيرند. پس سخن نگويند تا او سخن بگويد و دستور ندهند تا او دستور بدهد. اين است ادب حقيقي در برابر خدا و پيامبرش ،و نشان سعادت بنده و رستگاري اش همين است و با نبود آن انسان سعادت هميشگي و نعمت جاوداني را از دست مي دهد.
در اين جا به شدّت از اين نهي شده که گفته کسي ديگر بر گرفته پيامبر مقّدم داشته شود، پس هرگاه سنّت و حديث پيامبر مشخّص و واضح گرديد پيروي از آن واجب است و بايد بر گفته ديگران هرکسي که باشد مقدّم داشته شود. سپس خداوند به طور عام به تقوي فرمان داد و تقوي آن گونه که «طلق بن حبيب» گفته است يعني اطاعت از خداوند در پرتو نور الهي به اميد کسب پاداش او، و دوري از نافرماني خداوند در پرتو نور الهي و ترس از کيفر  او. « إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ» بي گمان خداوند همه صداها را در همه اوقات و در جاها و جهت هاي پوشيده و پنهان مي شنود. « عَلِيمٌ» و خداوند به ظواهر و درون ها و گذشته و آينده و امور واجب و محال و جايز آگاه است.
بعد از نهي کردن از پيشي گرفتن از خدا و پيامبر و فرمان دادن به تقواي الهي، دو اسم ارجمند خدا ذکر شده اند و اين در واقع تشويقي است در راستاي عمل به اين آداب مستحسن و برحذر بودن از ضد آن. 
سپس خداوند متعال فرمود:« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْق