 خدا بدگمانند، عذاب کند  بر گردشان  بدي  حلقه  زند و خدا بر آنها خشم  گرفت  و لعنتشان   کرد وجهنم  را برايشان  آماده  کرده  است  و جهنم  بد سرانجامي  است.
خداوند متعال از منّت خويش بر مومنان خبر مي دهد که با ايجاد آرامش براي مومنان بر آن ها منّت گذارد، و آن اعتماد به نفس و پايداري است به هنگام آزمايش هاي پريشان کننده و به هنگام حدوث امور مشکلي که قلب را مشوش و مضطرب مي نمايد و خردها را پريشان مي کند و آنان را ضعيف مي گرداند. پس، از جمله نعمت هاي خداوند بر بنده در اين حالت اين است که او را پايدار و استوار گرداند و به قلبش اطمينان و آرامش بدهد تا با دلي استوار و وجودي آرام با اين سختي ها روبرو شود و براي انجام دستور خداوند در اين حالت آماده باشد. پس با اين  ايمانش افزوده مي شود. اصحاب(ص) وقتي ديدند شرايطي که ميان پيامبر(ص) و مشرکان مقرّر گرديده به ظاهر چنان به نظر مي آمد که از جايگاه مسلمين کاسته شده و مورد اهانت قرار گرفته اند و اين امري است که هرکس نمي تواند بر آن صبر  کند، ولي اصحاب بر آن صبر نمودند.
پس وقتي که خود را وادار به تحمّل آن  نمودند، با اين کار ايماني بر ايمانشان افزوده شد، « وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ» و لشکرهاي آسمان و زمين از آن خداست. يعني همه تحت فرمانروايي خدا و تحت تدبير او هستند و او بر آن ها چيره است. پس مشرکان گمان نبرند که خداوند دين و پيامبرش را ياري نمي کند. بلکه خداوند متعال دانا و با حکمت است و حکمت او اقتضا مي کند که روزها را ميان  مردم دست به دست بگرداند و پيروزي مسلمين را براي وقتي ديگر به تاخير بياندازد.
« لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَيُكَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ» تا مردان و زنان مومن را به باغ هاي بهشتي درآورد که در زير درختان و کاخ هاي آن رودبارها روان است و جاودانه در آن خواهندبود. و تا اين که گناهان و بدي هايشان را بزدايد. پس اين بزرگ ترين چيزي است که براي مومنان حاصل مي شود. يعني با وارد شدن به باغ هاي بهشت هر امر مرغوب و مطلوبي برايشان به دست مي آيد و با زدودن بدي هايشان هر آن چه ناگوار است از آنان دور مي گردد.« وَكَانَ ذَلِكَ عِندَ اللَّهِ فَوْزًا عَظِيمًا » واين پاداش رستگاري و بزرگي است که در اين فتح براي مومنان به دست آمد. 
و خداوند مردان و زنان منافق و مردان و زنان مشرک را عذاب مي دهد و چيزهايي به آن ها نشان مي دهد که آن ها را ناراحت خواهد کرد، زيرا مي خواستند مومنان خوار شوند و درباره ي خداوند گمان بد مي بردند که او دينش را ياري  نمي کند و کلمه ي خود را برتر نمي گرداند، و اهل باطل بر اهل حق چيره  خواهند شد، امّا خداوند گمانشان را باطل گرداند و بلا و مصيبت را بر آن ها وارد ساخت. « وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ»  به  خاطر دشمني آن ها با خدا و پيامبرش خداوند بر آن ها خشمگين شده، « وَلَعَنَهُمْ» و آنان را از رحمت  خويش دور نموده، « وَأَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَسَاءتْ مَصِيرًا» و دوزخ را برايشان آماده  کرده که بد جايگاهي است.وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا از آن  خداست  لشکرهاي  آسمانها و زمين  ، و خدا پيروزمند و حکيم  است.
مجدّدا تکرار نمود که فرمانروايي آسمان ها و زمين و لشکرهايي که در آسمان ها و زمين مي باشند از آن خداوند هستند تا بندگان بدانند عزّت دهنده و خوار کننده تنها خداوند است و او لشکريانش را که به او منسوب اند ياري خواهد کرد. همان گونه که خداوند متعال فرموده است:« وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الغَلِبُونَ» و به راستي که لشکريان ما پيروز هستند. « وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا»  و خداوند نيرومند و بر هر چيزي چيره است. و همگام با عزت و قدرتي که دارد، در آفرينش و تدبيرش حکيم است و آفرينش و تدبيرش بر اساس چيزي است که حکمت و کارداني اش آن را اقتضا مي کند.إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا تو را گواه  و مژده  دهنده  و بيم  دهنده  فرستاده  ايم.
لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُ وَتُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا تا به  خدا و پيامبرش  ايمان  بياوريد و ياريش  کنيد و بزرگش  داريد و  خدارا صبحگاه  و شامگاه  تسبيح  گوييد.
« إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا» اي پيامبر بزرگوار! ما تو را به عنوان گواه بر کارهاي خوب و بدي که امّت تو انجام مي دهند فرستاده ايم و  تو را بر گفت ها و مسائل حق و باطل گواه قرار داده ايم و تو را فرستاده ايم تا به يگانگي و کمال خداوند از هر جهت گواهي بدهي. « وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا» و تو را فرستاده ايم تا به کسي که از تو و از خدا پيروي مي کند به پاداش ديني و دنيوي و اخروي مژده بدهي. و کسي را که از فرمان خدا سرپيچي مي نمايد به عذاب دنيا و آخرت هشدار دهي. 
و کمال و مژده بيم داده مي شود بيان شوند، پس پيامبر، خير و شر و سعادت و شقاوت و حق و باطل را روشن کرد.
بنابراين به دنبال اين فرمود:« لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ» تا به سبب دعوت شدنِ شما از سوي پيامبر و تعليم دادن چيزي که به سودتان است، ايمان بياوريد. او را فرستاده ايم تا به خدا و پيامبرش ايمان آوريد که ايمان آوردن مستلزم اين است از خدا و پيامبر در همه کارها اطاعت کنيد. « وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُ» و پيامبر را ياري نماييد و او را بزرگ بداريد و حقوق او را به جاي آوريد همان طور که او منّت بزرگي بر گردن شما دارد.« وَتُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا» و خداوند را در صبح و شام به پاکي ياد کنيد. 
پس خداوند  در اين آيه آن چه را که حق مشترک خدا و پيامبرش مي باشد که ايمان آوردن به خدا و رسول است بيان کرد، سپس حق ويژه ي پيامبر را که ياري کردن وي و بزرگداشت اوست بيان نمود، و نيز حق ويژه ي خداوند را که تسبيح گفتتن او با نماز و ديگر کارهاست ذکر کرد.إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا آنان  که  با تو بيعت  مي  کنند جز اين  نيست  که  با خدا بيعت  مي  کنند  دست ، خدا روي  دستهايشان  است   و هر که  بيعت  را بشکند ، به  زيان  خود  شکسته است   و هر که  بدان  بيعت  که  با خدا بسته  است  وفا کند ، او را  مزدي  کرامند دهد.
يعني که خداوند به آن اشاره کرده « بيعة الرضوان» است که در آن اصحاب (ص) با پيامبر(ص) بيعت کردند و با او پيمان بستند که از جنگ فرار نکنند گرچه از آن ها جز تعداد اندکي باقي نماند،  و گرچه در حالتي باشند که فرار نمودن در آن جايز باشد . پس خداوند متعال خبر داد:« إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ» بي گمان کساني که با تو بيعت مي کنند در حقيقت با خدا بيعت 