ْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الأَرْضِ وَلاَ تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ ، ای کسانی که ایمان آورده اید! از چیزهای پاکیزه ای که بدست آورده اید، و از آنچه ما از زمین برایتان رویانده ایم انفاق کنید، و به سراغ چیزهای ناپاک نروید، تا از آن ببخشید، در حالی که شما آن چیز ناپاک را نمی گیرید، مگر آنکه از بدی آن چشم بپوشید، و بدانید که خداوند بی نیاز و ستوده است.
الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلاً وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ، شیطان شما را وعده فقر و تهیدستی می دهد، و شما را به زشتی فرمان می دهد، و خداوند به شما نوید آمرزش و بخشش می دهد و خداوند گشایشگر داناست.
خداوند متعال بندگانش را برای انفاق کردن، و بخشیدن از دارایی هایی که از طریق تجارت به دست می آورند، و بخشیدن از آنچه خداوند برای آنها از زمین می رویاند تشویق می نماید، و این شامل زکات طلا و نقره و  همه کالاهایی است که خرید و فروش می شوند، و از زمین می رویند از قبیل حبوبات و میوه ها، و صدقات فرض و نفل را نیز در بر می گیرد.
و خداوند متعال دستور داده است که بندگانش برای انفاق کردن به سراغ دارایی هایی پاکیزه خود بروند، و دارایی های نامرغوب را در راه خدا انفاق نکنند، زیرا اگر آنان حقی را از دیگران طلبکار باشند و در مقابلش جنس نامرغوب را در راه خدا انفاق نکنند، زیرا اگر آنان حقی را از دیگران طلبکار باشند و در مقابلش جنس نامرغوبی را به آنها بدهند آن را نپسندیده و نمی پذیرند مگر اینکه چشم پوشی کنند. پس واجب است آنچه میانه است برای خدا داده شود، و کمال در این است که عالی ترین و بهترین چیز در راه خدا پرداخت گردد. و پرداخت چیزهای نامرغوب ممنوع است، و اگر کسی آن را بپرداز، جای زکات واجب را پر می کند، واگر صدقه نفلی باشد پاداش کامل به او نمی رسد.
« وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ» و بدانید که خداوند بی نیاز و ستوده است، از همه آفریده ها و از نفقه انفاق کنندگان و از طاعت و عبادت عبادت کنندگان بی نیاز است، و خداوند فقط به خاطر فوایدی که این اعمال برای آنها در بردارد، نیز به منظور برخورداری آنان از فضل و کرم الهی، آنان را بدان امر نموده است. و او بی نیاز  است و بخشش هایی گسترده است و احکامی را برای بندگانش مشروع نموده که آنها را به دارالسلام و بهشت می رساند. پس باید چنین پروردگاری را ستود و در برابر جبروت و عظمتش سر تعظیم فرود آورد. کارهایش از  دایره فضل و عدل و حکمت بیرون نیستند و دارای صفات ستوده و پسندیده است، و بندگان حقیقت و کیفیت آن را درک نمی کنند.
خداوند بندگانش را به انفاق که برایشان سودمند است تشویق نمود، و آنها را از بخل که به حالشان مضر است ، نهی کرد. سپس بیان نمود که آنها میان دو دعوتگر قرار دارند؛ دعوتگری که خداوند رحمان است و آنها را به خیر و خوبی فرا می خواند و به آنها نوید خیر و بخشش و پاداشِ دنیا و آخرت و پر کردن جای اموال انفاق شده را می دهد، و دعوتگری که شیطان است و آنها را به بخل ورزیدن و  انفاق نکردن  تشویق می نماید، و آنها را می ترساند که اگر در راه خدا انفاق کنند  تهی دست می شوند، پس هرکس دعوت خداوند رحمان را اجابت نماید، و از آنچه خدا به او روزی داده است انفاق کند، مژده باد که گناهانش آمرزیده شده و به تمام خواسته هایش می رسد. و هرکس که دعوت شیطان را اجابت کند، بداند که شیطان گروه خود را فرا می خواند تا از اهل جهنم باشند. پس بنده از این دو چیز یکی را که برایش شایسته تر است انتخاب کند.
و آیه را اینگونه به پایان می رساند: « وَاسِعٌ عَلِيمٌ» خداوند گشایشگر و داناست. یعنی صفات رفیع و بخشش فراوانی دارد، و می داند چه کسی سزاوار آن است که پاداش مضاعف را دریافت دارد. و به احوال انسانهای شایسته آگاه است و آنها را بر انجام کارهای خیر و ترک منکرات توفیق می دهد.قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن كَانَ مِنْ عِندِ اللَّهِ ثُمَّ كَفَرْتُم بِهِ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ؛ بگو : چه  مي  بينيد ? اگر اين  کتاب  از جانب  خداست  و شما بدان  ايمان   نمي  آوريد ، گمراه  تر از کسي  که  همچنان  راه  مخالفت  در پيش  گرفته  است   کيست  ?
سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ؛ زودا که  آيات  قدرت  خود را در آفاق  و در وجود خودشان  به  آنها نشان   خواهيم  داد تا برايشان  آشکار شود که  او حق  است   آيا اينکه  پروردگار تو  در همه  جا حاضر است  کافي  نيست  ?
أَلَا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِّن لِّقَاء رَبِّهِمْ أَلَا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُّحِيطٌ؛ بهوش  باش  که  آنها از ديدار پروردگارشان  در ترديدند  بهوش  باش  که  اوبر هر چيزي  احاطه  دارد.
« قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن كَانَ مِنْ عِندِ اللَّهِ» اي پيامبر! به کساني که قرآن را تکذيب مي کنند و به سوي ناسپاسي و کفر مي شتابند بگو: به من خبر دهيد اگر اين قرآن از سوي خداوند آمده باشد و در آن هيچ شک و ترديدي وجود نداشته باشد، « ثُمَّ كَفَرْتُم بِهِ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ» آن گاه شما به آن کفر ورزيد چه کسي گمراه تر خواهد بود از کسي که همواره با آن در ستيز و مبارزه است؟ يعني به خاطر مخالفت با خدا و پيامبرش همواره در ستيز قرار دارد. چون حق و راه درست برايتان روشن گرديده است ، امّا از آن منحرف مي شويد و به سوي حق نمي رويد، بلکه راه باطل و جهالت را در پيش مي گيريد. پس شما گمراه ترين و ستمکارترين مردم هستيد.
اگر در درستي و حقيقت آن شک داريد خداوند دلايل و نشانه هايش را به شما ارائه مي دهد. خداوند متعال فرمود:« سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ» ما نشانه هاي خود را در کرانه هاي عالم به آنها نشان خواهيم داد مانند نشانه هايي که در آسمان و زمين است و حوادث بزرگي که خداوند پديد مي آورد و براي صاحب بصيرت نشانه حق است و بر حق دلالت مي نمايد. « وَفِي أَنفُسِهِمْ» و آيات خود را در خودشان به آنان مي نمايانيم که جسم هايشان مشتمل بر نشانه ها و صنعت شگفت انگيز خداست و قدرت آشکار او در آن مشاهده مي گردد. نيز آيات خود را مبني بر نازل شدن عقوبات و بلاهاي سنگيني بر تکذيب کنندگان و آيات دالّ بر ياري مومنان نشان مي دهيم. « حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّم تا از روي اين آيات براي ايشان روشن و آشکار گردد که آن حق است و آنچه در بردارد حق مي باشد و هيچ شک و ترديدي را نمي پذيرد.
خداوند نشانه هايي را به بندگانش نشان داده که به وسيله آن حق روشن شده است و خداوند هرکس را که بخواهد توفيق مي دهد تا ايمان بياورد و هرکس را که بخواهد خوار مي گرداند. « أَوَلَمْ يَكْفِ 