ةِ هُمْ كَافِرُونَ» و ايشان به آخرت باور ندارند. يعني به زنده شدن و بهشت و جهنم ايمان نمي آورند. بنابراين وقتي ترس از دل هاي ايشان دور گرديد اقدام به انجام  کارهايي کردند که در آخرت به آنها زيان مي رساند.
وقتي از کافران سخن به ميان آورد، مومنان و حالت آنان و  اجرشان را بيان نمود و فرمود:« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ» بي گمان کساني که به اين کتاب و آنچه که اين کتاب در بردارد و به باور داشتن ِ به آن فرا خوانده است ايمان آورده اند، و ايمان  خود را با انجام دادن کارهاي شايسته تصديق کرده اند که آن اعمال هم مخلصانه انجام شده و هم در انجام آن از قرآن و سنّت پيروي شده است. « لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ» آنان پاداشي  بزرگ و تمام نشدني دارند. بلکه پاداش آنها همواره ادامه خواهد داشت و هر لحظه افزون تر مي شود و همه لّذت ها و دوست داشتني ها را در بردارد.قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَندَادًا ذَلِكَ رَبُّ الْعَالَمِينَ؛ بگو : آيا به  کسي  که  زمين  را در دو روز آفريده  است  کافر مي  شويد و  براي او همتايان  قرار مي  دهيد ? اوست  پروردگار جهانيان.
وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِن فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَا أَقْوَاتَهَا فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِينَ؛ بر روي  زمين  کوهها پديد آورد و آن  را پر برکت  ساخت  و به  مدت  چهار  روزرزق  همه  را معين  کرد ، يکسان  براي  همه  سائلان.
ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ؛ سپس  به  آسمان  پرداخت  و آن  دودي  بود  پس  به  آسمان  و زمين  گفت  :  خواه يا ناخواه  بياييد  گفتند : فرمانبردار آمديم.
فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَأَوْحَى فِي كُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا وَزَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَحِفْظًا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ؛ آنگاه  هفت  آسمان  را در دو روز پديد آورد  و در هر آسماني  کارش  را  به آن ، وحي  کرد  و آسمان  فرودين  را به  چراغهايي  بياراستيم  و محفوظش   داشتيم  اين  است  تدبير آن  پيروزمند دانا
خداوند کيفر کافران را انکار کرده و مي فرمايد بايد از کفر آنها تعجب کرد؛ کساني که همتاياني براي او  قرار داده و آنها را شريک او ساخته و عبادت هايشان را براي آنها انجام مي دهند و آنان را با پروردگار بزرگ مساوي قرار مي دهند؛ فرمانرواي بخشنده و بزرگواري که زمين بزرگ و پهناور را در دو روز آفريد سپس آن را در دو روز گستراند و کوه ها را از بالا به صورت ميخ بر آن کوبيد که آن را محکم نمايد و از تکان خوردن و از جا در رفتن آن را نگه مي دارد.
پس آفرينش زمين را کامل گرداند و آن را گستراند و روزي هاي آن را بيرون آورد. « فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِينَ» در مدّت چهار روز کامل اينها انجام گرفت، ذکر تعداد اين روزها براي کساني است که درباره ي آن مي پرسند، و تو را همانند خداوند آگاه کسي خبر نمي دهد. پس اين خبر راستين است که در آن هيچ کم و کاستي نيست. « ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِيَ دُخَانٌ» سپس بعد از آفريدن زمين قصد آفرينش آسمان را کرد در حالي که آسمان دودي بود برآمده بر روي آب. « فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا» پس خداوند به آسمان و زمين فرمود: خواسته يا ناخواسته به فرمان من گردن نهيد چون فرمان من قطعا اجرا شدني است. « قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ » گفتند: به دلخواه آمديم. يعني ما اراده ايي نداريم که مخالف اراده تو باشد. 
« فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ» پس آفرينش آسمان ها و زمين در شش روز انجام يافت، از روز يکشنبه شروع شد و جمعه پايان پذيرفت با اين که قدرت الهي و خواست او مي تواند همه آفريده ها را در يک لحظه بيافريند. ولي اگر او تواناست، با حکمت و مهربان نيز هست. پس، از حکمت و مهرباني او اين بود که آفرينش آسمانها و زمين را در اين مدت تعيين شده قرار داد.
ظاهر اين آيه با آيه اي که در سوره نازعات بعد از موضوع آفرينش آسمانها ذکر شده تعارض دارد که مي فرمايد:« وَالأَرضَ بَعدَ ذَلِکَ دَحَهَآ» پس از آن، زمين را گستراند. با اين که در  کتاب خدا تعارض و اختلافي نيست ، آن گونه که آفرينش زمين بر آفرينش آسمان ها مقدّم بوده همان طور که در اينجا بيان شده است ، و گستراندن زمين به صورتي که « أَخرَجَ مِنَها مَآءَهَا وَمَرعَها، وَالجِبَالَ أُرسَهَا» « آب و چراگاهش را از آن بيرون آورده و کوه ها را بر آن ميخ کرد» بعد از آفرينش آسمانها صورت گرفته است همان طور که در سوره نازعات بيان شده است . بنابراين فرمود:« وَالارضِ بَعدَ ذَلِکَ دَحَهَآ، أَخرَجَ مِنَها» و زمين را بعد از آفرينش آسمانها گستراند به صورتي که از آن آب بيرون آورد. و نفرمود: زمين را بعد از آن آفريد.
« وَأَوْحَى فِي كُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا» و به هر آسماني امر و تدبير مناسب آن را که حکمت احکم الحاکمين اقتضا نموده بود وحي کرد. « وَزَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ» و آسمان دنيا را با چراغ هايي آراستيم و اين چراغ ها ستارگان  هستند که روشنايي مي دهند و به وسيله آنها مردم راهياب مي شوند و باعث زينت و زيبايي هستند. « وَحِفْظًا» و با آن آسمان محافظت مي شود و شياطين وقتي که براي استراق سمع به آسمان مي روند با اين ستاره ها رانده مي شوند. « ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ » آنچه در زمين و آسمان و آنچه در ميان آنهاست برنامه ريزي خداوند تواناست که با توانايي اش بر همه چيز چيره است و به تدبير آن پرداخته و با قدرت خويش مخلوقات را آفريده است. داناست و با دانايي و علم خود همه مخلوقات را احاطه نموده  است ،مخلوقاتي که حاضر و مخلوقاتي که حاضر نيستند.فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنذَرْتُكُمْ صَاعِقَةً مِّثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَثَمُودَ؛ پس  اگر اعراض  کردند ، بگو : شما را از صاعقه  اي  همانند صاعقه  اي  که   برعاد و ثمود فرود آمد مي  ترسانم.
إِذْ جَاءتْهُمُ الرُّسُلُ مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ قَالُوا لَوْ شَاء رَبُّنَا لَأَنزَلَ مَلَائِكَةً فَإِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ ؛ آنگاه  که  رسولان  از پيش  رو و پشت  سر نزدشان  آمدند و گفتند که  جز خداي ، يکتا را مپرستيد ، گفتند : اگر پروردگار ما مي  خواست  فرشتگان  را از آسمان نازل  مي  کرد  ما به  آنچه  شما بدان  مبعوث  شده  ايد ايمان  نمي  آوريم.
خالص ننمودن طاعت و عبادت از سوي مشرکان براي اين پروردگار بزرگ و يگانه و قهّار که مخلوقات تسليم فرمان او هستند و تقدير او در آنها نافذ است امري عجيب مي باشد و عجيب تر اين که آنها براي خداوند همتاياني قرار داده اند که آنها را با خ