ا با پيروي نکردن از پيامبر خدا موسي عليه السلام مرا به آتش دوزخ فرا مي خوانيد . سپس آن را تفسير کرد و گفت:« تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ وَأُشْرِكَ بِهِ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ» مرا فرا مي خوانيد تا به خداوند کافر شوم و چيزي را شريک او قرار دهم که نمي دانم آيا شايستگي آن را دارد که به جاي خداوند کافر شوم و چيزي را شريک او قرار دهم که نمي دانم آيا شايستگي آن را دارد که به جاي خداوند مورد پرستش قرار گيرد يا نه؟! و سخن گفتن ِ بدون علم درباره ي خدا جزو بزرگ ترين و زشت ترين گناهان است. « وَأَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزِيزِ» در حالي که من شما را به سوي خداوند توانمند فرا مي خوانم که همه قدرت در دست اوست و ديگران چيزي در اختيار ندارند. « الغَفَّرِ» خداوند آمرزگاري که هرگاه بندگان بر خود اسراف ورزند و به خود جرأت دهند تا او را خشنود نمايند، سپس توبه کنند و به سوي او باز گردند گناهان و بدي هايشان را مي زدايد و کيفرهاي دنيوي و اخروي را که به سبب ارتکاب گناهان دامنگير انسان مي گردد از آنها دور مي نمايد.
« لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدْعُونَنِي إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُ دَعْوَةٌ فِي الدُّنْيَا وَلَا فِي الْآخِرَةِ» يقينا چيزهايي که شما مرا به آن فرا مي خوانيد سزاوار نيستند که به سوي آنها دعوت نمود و مردم را تشويق نمود که به آن پناه ببرند، نه در دنيا و نه در آخرت ، چون عاجز و ناقص هستند وهيچ سود و زيان و مرگ و زندگي و رستاخيزي را در اختيار ندارند. « وَأَنَّ مَرَدَّنَا إِلَى اللَّهِ وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحَابُ النَّارِ» و بازگشت ما به سوي خداست و او هرکس را طبق عملش مجازات خواهد کرد و  اسرافکاران که با جسارت در برابر پروردگارشان ، با نافرماني و کفر ورزيدن به او بر خود اسراف کرده اند دوزخي، و همدم آتشند.
وقتي  آنها را نصيحت کرد و برحذر داشت و آنها از او اطاعت نکردند و با وي موافقت ننمودند، به آنان گفت:« فَسَتَذْكُرُونَ مَا أَقُولُ لَكُمْ» نصيحت مرا به زودي ياد خواهيد کرد و به زودي زيان نپذيرفتن آن را خواهيد ديد، وقتي که عذاب شما را فرو مي گيرد و از پاداش فراوان محروم مي شويد. « وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ» و کارم را به خدا مي سپارم ، يعني به او پناه مي برم و همه کارهايم را به او مي سپارم و سود و منفعت خود را از  او مي طلبم و در دفع زياني که از جانب شما يا از سوي ديگران به من مي رسد به او روي مي آورم.« إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ» بي گمان خداوند به حال بندگان بيناست؛ حالاتشان و آنچه را که سزاوار آن هستند مي  داند. و حالت من و ناتواني ام را مي داند پس مرا از شما حفاظت خواهد کرد و در برابر شر شما مرا کفايت مي نمايد. و حالا شما را مي داند پس شما جز با اراده و خواست او تصرف نمي کنيد. 
و اگر شما را بر من مسلط کند حکمت اوست واين امر از اراده و خواست او سرچشمه گرفته است. « فَوَقَاهُ اللَّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا» يعني خداوند نيرومند و قوي، آن مرد مومن و موفّق را از توطئه ي خطرناک و نيرنگي که  فرعون و خاندانش براي او چيده بودند و مي خواستند او را بکشند، در امان داشت چون او سخني به ميان آورده که آنها را درمانده کرد. نيز آن مرد اظهار کرد که کاملا با موسي عليه السلام موافق است و  فرعونيان را به چيزي دعوت کرد که موسي آنها را به آن دعوت کرده بود. و  اين چيزي بود که آنها تحمل آن را نداشتند، زيرا آنها قدرتمند بودند و اين مرد آنها را خشمگين کرده بود. بنابراين خواستند عليه او توطئه کنند اما خداوند  او را از توطئه و نيرنگ بد آنها، مصون داشت و مکر و حيله اشان به خودشان بازگرداند.« وَحَاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذَابِ» و خاندان فرعون را عذاب سختي فرو گرفت و خداوند در يک صبحگاه همه آنان را از اول تا آخر غرق کرد.
« النَّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا غُدُوًّا وَعَشِيًّا وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذَابِ» در برزخ، آنان صبح و شام بر عذاب آتش دوزخ عرضه مي شوند، و روزي که قيامت برپا مي شود خداوند به فرشتگان دستور مي دهد خاندان فرعون را به شديدترين عذاب داخل گردانيد و گرفتار سازيد. اين است عقوبات وحشتناک و هراس انگيز که دامنگير تکذيب کنندگانِ پيامبر خدا و کساني مي شود که با دستور و  فرمان او مبارزه مي کنند.وَإِذْ يَتَحَاجُّونَ فِي النَّارِ فَيَقُولُ الضُّعَفَاء لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا نَصِيبًا مِّنَ النَّارِ؛ و آنگاه  در دورن  آتش  با يکديگر به  مجادله  برخيزند و ناتوانان  به ، گردنکشان  گويند که  ما پيروان  شما بوديم  ، آيا مي  توانيد اندکي  از اين   آتشي  که  نصيب  ما شده  است  بکاهيد ?
قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُلٌّ فِيهَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ حَكَمَ بَيْنَ الْعِبَادِ؛ آنان  که  سرکشي  کرده  بودند مي  گويند : همه  ما در آتشيم   و خداست  که   ميان  بندگانش  داوري  کرده  است.
وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ؛ و آنان  که  در آتشند به  نگهبانان  جهنم  مي  گويند : از پروردگارتان   بخواهيدتا يک  روز از عذاب  ما بکاهد.
قَالُوا أَوَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا بَلَى قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاء الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ؛ مي  گويند : آيا پيامبرانتان  با دلايل  روشن  نزد شما نيامده  بودند ? مي ، گويند : بلي   مي  گويند : پس  دعا کنيد  و دعاي  کافران  جز آنکه  تباه   شود هيچ  نخواهد بود.
خداوند از مجادله دوزخيان و سرزنش همديگر و کمک خواستن آنها از نگهبانان، و اين که اين کار فايده اي براي آنان ندارد، خبر مي دهد. پس مي فرمايد:« وَإِذْ يَتَحَاجُّونَ فِي النَّارِ» و آن گاه که در دوزخ پيروان، گمراه سازي سرانِ گمراه کننده را دليل گمراهي خود بيان مي  کنند، و سران از پيرون خود بيزاري مي جويند؛ « فَيَقُولُ الضُّعَفَاء لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا» پيروان و مقلّدان به سراني که در برابر حق  استکبار ورزيدند و آنها را به سوي چيزي دعوت کردند که به خاطر آن تکبّر ورزيدند، مي گويند:« إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا» ما پيرو شما بوديم؛ شما ما را گمراه کرديد و شرک ورزيدن و شر را براي ما آراستيد و زيبا جلوه داديد.« فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا نَصِيبًا مِّنَ النَّارِ» پس آيا مي توانيد بخشي اندک از عذاب آتش را از ما دور کنيد و يا به جاي ما پذيراي آن باشيد؟!
« قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا» مستکبران در حالي که ناتواني خود را بيان مي کنند و نفوذ حکم الهي را در مورد همه اعلام مي دارند، مي گويند:« إِنَّا كُلٌّ فِيهَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ حَكَمَ بَيْنَ الْعِبَادِ» ما همگي در آتش دوزخ هستيم و خداوند ميان بندگان داوري کرده است و براي هريک بهره اي از عذاب مقّرر نمو