ان و همسران و فرزندان و دوستانشان را که با ايمان و انجام د ادن کارهاي شايسته سامان يافته اند، به اين بهشت داخل گردان. « إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» بي گمان  تو بر همه چيز چيره و غالب هستي، پس با عزّت و قدرت خويش گناهانشان را مي آمرزي و ناگواري ها را از آنان دور مي نمايي و آنها را به هر خير و خوبي مي رساني. و داراي حکمت هستي و هر چيزي را در جايش  قرار مي دهي. پس پروردگارا! ما از تو چيزي نمي خواهيم که حکمت تو خلاف آن را اقتضا مي نمايد، بلکه از جمله حکمت تو که بر زبان پيامبرانت از آن خبر داده اي و فضل تو آن را اقتضا  نموده آمرزش مومنان است. 
« وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ» و آنها را از اعمال بد و سزاي آن محافظت فرما. زيرا  کارهاي زشت صاحبش را زشت مي گرداند.« وَمَن تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ» و هرکس را در روز قيامت از بدي ها نگه داري همانا بر او رحم نموده اي، چون رحمت تو همواره شامل  حال بندگان است و گناهان و بدي هاي بندگان مانع از رحمت تو نمي شود، پس هرکس را از بدي ها حفظ کني در حقيقت او را بر انجام نيکي و پاداش آن توفيق داده اي.« وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ» و  اين است کاميابي بزرگ. 
يعني برطرف شدن ناگواري به وسيله ي مصون ماندن از بدي ها، و به دست آوردن امور دوست داشتني به وسيله ي به دست آوردن رحمت خدا  کاميابي بزرگ است که هيچ کاميابي همانند آن نيست، و رقابت  کنندگان در چيزي بهتر از آن نمي توانند به رقابت بپردازند. اين دعاي فرشتگان متضمن کمال شناخت آنها نسبت به پروردگارشان است و آنها يا اسماء حسني به خدا متوسّل مي شوند، اسمايي که خداوند دوست دارد بندگان با توسّل به آن دعا  کنند و نيز دوست دارد در تمامي دعاهايشان اسمي از اسماء الله به کار ببرند که با درخواستي که آنها از خداوند خواستند تا رحمت را بر آنها نازل گرداند و آنچه را که نفس انساني اقتضا نمايد از آنان دور کند ، انساني که خداوند نقص آن را مي داند وهمواره مايل به ارتکاب گناهان است. 
و  امثال اين مبادي و اسبابي که علم الهي بر آن محيط است. از اين رو آنها به نام « الرحيم» و « العليم» متوسّل مي شوند. و دعاي فرشتگان کمال ادب آنان نسبت به خداوند متعال است، زيرا به ربوبيت عام و خاص الهي نسبت به خودشان اعتراف مي کنند، و اين که آنها هيچ اختياري ندارند و اين که دعاي آنان و درخواستشان از پروردگار درخواست فردي است که از هر جهت  نيازمند و محتاج است، و چيزي را بر پروردگارش تحميل نمي نمايد، بلکه  فقط از سر فضل و کرم و احسان او چيزي را از وي مي طلبند. همچنين دعاي فرشتگان متضمن آن است که آنان کاملا با پروردگارشان موافق هستند؛ اعمالي را دوست دارند که مورد پسند پروردگارشان است و آن  عبادت هايي است که انجام داده اند، و همانند کساني تلاش کرده اند که خدا را دوست دارند و آنها مومناني هستند که خداوند آنان را از ميان بندگانش دوست دارد پس خداوند از ديگر  انسان هاي مکلّف به جز مومنانشان نفرت دارد، و فرشتگان چون مومنان را دوست دارند براي آنها نزد خدا دعا کرده و براي بهبود يافتن احوالشان مي کوشند، چرا که دعا براي شخص روشنترين دليل بر محبت آن فرد از سوي دعاگو است، چون او جز براي کسي که دوستش دارد دعا نمي کند.
توضيح و شرح دعاي فرشتگان که خداوند بعد از « وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا» بيان کرده است کيفيت تدبّر در کتاب خدا را در بر دارد که تدبّر فقط به معني مشغول شدن به واژه ها نيست بلکه بايد به معني آنها فکر کرد، و وقتي آدمي آن را به طور درست فهميد با عقل خويش به آن مسئله بنگرد و به راه هايي که انسان را به آن مي رساند و آنچه که جز با آن مطلوب کامل نمي گردد، فکر کند، و يقين داشته باشد که اين مفهوم منظور الهي است، همان طور که در معني کلمه يقين دارد که همين مراد خداست.
و آنچه باعث مي شود تا او يقين پيدا کند که اين مفهوم مورد نظر خدا است دو چيز است: يکي اين که او بداند و يقين داشته باشد که اين مفهوم از توابع معني است و معني کلمه بر آن متوقّف مي باشد. دوم بداند که خداوند بر همه چيز آگاه است و بنده اش را فرمان داده تا در کتابش تدبّر نمايد و بينديشد. و يقين داشته باشد که خداوند آنچه را از اين معاني بر مي آيد مي داند و خداوند خير داده که  کتابش هدايت و نور و بيانگر هر چيزي است، و شيواترين کلام و روشن ترين آن است. پس از اين طريق بنده به دانش بزرگ و خير فراواني به همان اندازه که خداوند به او توفيق مي دهد دست مي يابد. و در اين تفسير مسايل زيادي از اين نوع وجود دارد که خداوند به ما ارزاني نموده است. و در برخي از آيات مأخذ تفسير براي کسي که درست نمي انديشد نامعلوم و پنهان به نظر مي آيد که از خداوند مي  خواهيم از خزانه هاي رحمت خويش درهايي به روي ما بگشايد تا سبب اصلاح  احوال ما و مسلمان ها شود. پس ما راهي جز اين نداريم که دست به دامان کرم و فضل او شويم و به احسان او توسل جوييم، احساني که ما همواره و در همه لحظات در آن غ وطه ور هستيم. و از  او مي خواهيم که به لطف خويش ما را از شرّ نفس هايمان نجات بدهد؛ شرّي که مانعي است بر سر راه رسيدن به رحمت الهي. بي گمان او بزرگوار و بخشنده است و اسباب و مسبّبات را ارزاني مي نمايد. و آيه اين مطلب را نيز دربردارد که همنشين از قبيل همسر و فرزند و دوست به سبب همنشيني اش با سعادتمندان خوشبخت مي گردد و صرفِ ارتباط او سبب بهره مند شدن از خيري مي گردد که خارج از  عمل و سبب عمل اوست. همان طور که فرشتگان براي مومنان دعا مي کنند و براي پدران و همسران و فرزندان درستکارشان دعا مي نمايند. و گفته مي شود که همنشيني ِ صرف با اهل سعادت براي برخورداري از خير کافي نيست، بلکه فرد بايد خود داراي صلاح و خير باشد، به دليل اينکه مي فرمايد:« وَمَن صَلَحَ» پدران و همسران و فرزندان که صالح بودند بنابراين بهره مند شدن اين همنشينان از خير، نتيجه عملِ خودشان است. والله اعلم.إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِن مَّقْتِكُمْ أَنفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمَانِ فَتَكْفُرُونَ؛ کافران  را ندا مي  دهند که  دشمني  خدا با شما از دشمني  شما با خودتان  ،، آنگاه  که  به  ايمانتان  فرا مي  خواندند و راه  کفر پيش  مي  گرفتيد ، بزرگ   تراست.
قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَى خُرُوجٍ مِّن سَبِيلٍ؛ مي  گويند : اي  پروردگار ما ، ما را دوبار ميرانيدي  و دوبار زنده  ساختي  وما به  گناهانمان  اعتراف  کرده  ايم   آيا بيرون  شدن  را راهي  هست  ?
ذَلِكُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَإِن يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ؛ اين  عذاب  بدان  سبب  است  که  چون  خدا را به  يکتايي  مي  خواندند شما  انکارمي  کرديد ، و اگر براي  او شريکي  قرار مي  دادند شما به  آن  شريک   اي