ذِيرًا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ؛ تو را به  پيامبري  نفرستاديم  ، مگر بر همه  مردم  ، مژده  دهنده  و بيم   دهنده  ولي  بيشتر مردم  نمي  دانند.
وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ؛ و مي  گويند : اگر راست  مي  گوييد ، اين  وعده  چه  وقت  فرا رسد ?
قُل لَّكُم مِّيعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ؛ بگو : آن  روز که  ميعاد شماست  ، نه  ساعتي  تاخير کنيد و نه  ساعتي  پيش ، افتيد.
خداوند متعال خبر مي دهد که او پيامبرش (ص) را نفرستاده است مگر براي اينکه همه ي مردم را  به پاداش خداوند مژده دهد، و آنها را از اعمال و کارهايي که باعث پاداش خداوندي مي شود آگاه نمايد. نيز آنها را از عذاب خداوند بترساند و آنان را از کارهايي که باعث گرفتار شدن به عذاب او مي گردد با خبر  کند. پس چيزي در اختيار تو نيست و  انجام دادن آنچه که تکذيب کنندگان به تو پيشنهاد مي کنند وظيفه ي تو نمي باشد، بلکه آنها در دست خدا هستند.« وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ» ولي بيشتر مردم نمي دانند. يعني آگاهي و دانش درستي ندارند؛ يا نادان و جاهل هستند و يا اينکه مي دانند اما از روي عناد و کينه توزي مخالفت مي ورزند و به علم خود عمل نمي کنند، انگار که آنها علم و آگاهي ندارند. و از آنجا که علم و آگاهي ندارند زماني که پيامبر پيشنهاد آنان را عملي نکرد، اين را سببي براي نپذيرفتن دعوت او قرار دادند.
يکي از پيشنهادهاي آنان اين بود که پيامبر عذابي را که آنها را از آن ترسانده بود به شتاب و فوري بر آنان نازل کند:« وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ» و مي گويند: اگر راستگوييد اين وعده کي خواهد بود؟ اين ستمي بود از جانب آنها. چه ملازمتي هست ميان راستگو بودن پيامبر و اين که آمدن زمان عذاب را بگويد؟ و آيا اين جز نپذيرفتن حق و بي خردي چيزي ديگر است؟ چنانچه در امور دنيا کسي به نزد قومي بيايد که به صداقت و خيرخواهي او واقف باشند، و دشمني نيز داشته باشند که در پي ضربه زدن به آنان باشد و براي آنها خود را آماده نمايد، اگر چنين فرد خيرخواهي بگويد: دشمن شما را ديده ام که به سويتان حرکت کرده و مي خواهد با شما حمله ور شود و شما را ريشه کن کند، اگر برخي از مردم به اين فرد بگويند: اگر راستگو هستي به ما بگو که دشمن چه لحظه اي نزد ما مي رسد و هم اکنون کجاست؟ آيا کسي که چنين بگويد  عاقل به حساب مي آيد يا اينکه به بي خردي و جنون  او حکم مي شود؟ البته چنين فردي احتمال راستگو و دروغگو بودن را دارد، چرا که ممکن است دشمن به سوي گروهي ديگر برود، يا منصرف شود، و يا آنها توان دفاع از خودشان را داشته باشند.
اما چه حالي خواهد داشت کسي که راستگوترين  انسان را تکذيب کند که در خبر دادنش در مورد عذاب روز قيامت معصوم است و از سر هوي و هوس سخن نمي گويد؛ عذابي که در آن هيچ شکي نيست، و هرگز نمي  توان آن را دفع نمود و در برابر آن ياوري به دست آورد؟! آيا رد  کردن خبر او به دليل اينکه زمان اتفاق افتاده عذاب را بيان نکرده است نهايتِ بي  خردي نيست؟! «قُل» به آنها بگو و آنان را از وقت وقوع عذاب که هيچ شکي در آن نيست خبر ده، « لَّكُم مِّيعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُون» وعده ي شما روز مشّخصي است که لحظه اي از آن پيش و پس نخواهيد شد. پس بترسيد از آن روز و براي آن آمادگي پيدا  کنيد. وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لِّأَزْوَاجِهِم مَّتَاعًا إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِيَ أَنفُسِهِنَّ مِن مَّعْرُوفٍ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ، و کسانی از شما که می میرند و زنانی را بر جای می گذارند باید برای همسران خود سفارش کنند که وارثان شوهر آنها را تا یکسال بهره مند سازند و آنها را از خانه بیرون نکنند، و اگر خودشان بیرون رفتند پس در آنچه آنها به گونه شایسته درباره خود انجام می دهند گناهی بر شما نیست، و خداوند عزیز و حکیم است.
سپس خداوند متعال فرمود: « وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ» بسیاری از مفسرین بر این باورند که این آیه کریمه به وسیله آیه ای که قبل از آن آمده است منسوخ شده است . و آن فرموده الهی است که می فرماید: « وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا یَتَرَبَّصنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَربَعَةَ أَشهُرِ وَ عَشرَاَ» پیش تر مقرر بود که زن باید یک سال کامل انتظار بکشد، سپس یک سال منسوخ شد و تبدیل به چهار ماه و ده روز گردید. البته در این جا این سوال مطرح می شود که چرا آیه نسخ کننده از آیه منسوخ شده قرار دارد؟ که در پاسخ گفته اند: آن آیه در محل مقدم است نه در نزول، زیرا شرط ناسخ آن است که بعد از منسوخ نازل شده باشد. و این قول دلیلی ندارد، زیرا هر کس در این دو آیه تامل کند در می یابد که قول آخر در مورد این آیه درست است، و آیه اول در مورد واجب بودن انتظار کشیدن در مدت چهار ماه و ده روز است، که زن به صورت وجوب و قطعی باید این مدت را در عده بگذراند. اما در این آیه وارثان مرده سفارش شده ا ند که زن را یک سال کامل پیش خود نگاه دارند تا روحیه پژمرده شده و قلب شکسته اش بهبود یابد و با این کار نسبت به مرده شان نیکویی کرده باشند. 
بنابراین فرمود: « وَصِيَّةً لِّأَزْوَاجِهِم» سفارشی است از جانب خدا به اهل میت، تا به همسر مرده نیکی نمایند و او را بهره مند سازند و از خانه بیرون نکنند، پس اگر زن علاقه داشته باشد، می ماند، و اگر دوست داشته باشد بیرون می رود، و بر او گناهی نیست. بنابراین فرمود: « فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِيَ أَنفُسِهِنَّ» و اگر بیرون رفتند، به خاطر آنچه آنان با خود می کنند، از قبیل آرایش، و لباس پوشیدن، بر شما گناهی نیست، اما به شرطی که این آرایش به صورت پسندیده ای باشد، و زن از حدود دین و دایره ارزشها خارج نشود. و پروردگار ایه را با ذکر دو اسم بزرگ از اسماء زیبای خود به پایان رساند، که بر کمال عزت و قدرت ، و کمال حکمت وی دلالت می نمایند، چون این احکام از سرچشمه قدرت و حکمت الهی صادر شده، و بر کمال حکمت او دلالت می نمایند، چرا که خداوند این احکام را در جایگاه شایسته ان قرار داده است.وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَن نُّؤْمِنَ بِهَذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْلَا أَنتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ ؛ و کافران  گفتند : ما نه  به  اين  قرآن  ايمان  مي  آوريم  و نه  به  کتابهاي   پيش  از آن  اگر ببيني  ، آن  روز که  ستمکاران  را به  پيشگاه  پروردگارشان  نگه  دارند ، رو به  يکديگر کنند و سخن  گويند  زبون