يادي به خاطر نفاق و شرک خود سزاوار آمرزش و رحمت  او نيستند.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1420.txt">آيه 2-1</a><a class="text" href="w:text:1421.txt">آيه 5-3</a><a class="text" href="w:text:1422.txt">آيه 6</a><a class="text" href="w:text:1423.txt">آيه 9-7</a><a class="text" href="w:text:1424.txt">آيه 11-10</a><a class="text" href="w:text:1425.txt">آيه 14-12</a><a class="text" href="w:text:1426.txt">آيه 21-15</a><a class="text" href="w:text:1427.txt">آيه 23-22</a><a class="text" href="w:text:1428.txt">آيه 27-24</a><a class="text" href="w:text:1429.txt">آيه 30-28</a><a class="text" href="w:text:1430.txt">آيه 33-31</a><a class="text" href="w:text:1431.txt">آيه 39-34</a><a class="text" href="w:text:1432.txt">آيه 42-40</a><a class="text" href="w:text:1433.txt">آيه 45-43</a><a class="text" href="w:text:1434.txt">آيه 50-46</a><a class="text" href="w:text:1435.txt">آيه 54-51</a></body></html>حَافِظُواْ عَلَى الصَّلَوَاتِ والصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَقُومُواْ لِلّهِ قَانِتِينَ، بر ادای نمازها و نماز میانه محافظت کنید، و فروتنانه برای خدا بایستید.
فَإنْ خِفْتُمْ فَرِجَالاً أَوْ رُكْبَانًا فَإِذَا أَمِنتُمْ فَاذْكُرُواْ اللّهَ كَمَا عَلَّمَكُم مَّا لَمْ تَكُونُواْ تَعْلَمُونَ، پس اگر ترسیدید، پیاده یا سواره نماز را ادا کنید، و چون ایمن شدید پس خدا را یاد کنید، که به شما چیزهایی آموخت که نمی دانستید.
« حَافِظُواْ عَلَى الصَّلَوَاتِ» خداوند فرمان می دهد تا بر ادای نمازها به طور عموم مواظبت شود و بر ادای نماز وسطی، « والصَّلاَةِ الْوُسْطَى» که نماز عصر است، محاظفت شود. محافظت بر نماز یعنی ادا کردن آن در وقتش، و با شرایط و ارکانش، و با فروتنی، و ادا کردن تمام واجبات و مستحبات آن. و با محافظت کردن بر نمازها بر سایر عبادات نیز محافظت می شود. و نماز انسان را از کارهای زشت و منکر باز می دارد، به خصوص زمانی که نماز بطور کامل ادا شود. همانطور که خداوند دستور داده است: « وَقُومُواْ لِلّهِ قَانِتِينَ» و فروتنانه برای خدا بایستید. در این آیه به ایستادن و فروتنی در آرامش در نماز و پرهیز از صحبت کردن امر شده است.
« فَإنْ خِفْتُمْ» و اگر ترسیدید. منابع ترس را ذکر نکرد، تا شامل ترس از کافر، ستمگر، درنده و دیگر موارد ترسناک گردد، پس در این صورت، « فَرِجَالاً» پیاده نماز بخوانید، « أَوْ رُكْبَانًا» یا در حالی که بر اسب و شتر و سایر سواری ها سوار هستید. و در این حالت بر نماز گذار لازم نیست که رویش حتما به سوی قبله باشد، چون در حالت سواری گاهی اوقات اسب یا شتر رو به سوی قبله حرکت می کند و گاهی نیز به آن پشت می نماید. انچه که از این آیه استنباط می شود تاکید بر محافظت از نماز است، چرا که خداوند به خواندن نماز دستور داده است هرچند که به بسیاری از ارکان و شروط آن خلل وارد شود. نیز از این آیه استنباط می شود که به تاخیر انداختن نماز در سخت ترین حالت جایز نیست. بنابراین خواندن نماز با این وضعیت بهتر و برتر از نمازی ا ست که با اطمینان و آرامش اما خارج از وقتش خوانده شود.
« فَإِذَا أَمِنتُمْ» و هرگاه ترس شما برطرف شد، « فَاذْكُرُواْ اللّهَ» خدا را یاد کنید. این شامل انواع ذکر می شود که نماز کامل و بدون عیب و نقص یکی از مصادیق آن است. « كَمَا عَلَّمَكُم مَّا لَمْ تَكُونُواْ تَعْلَمُونَ» امنیت و آسایش نعمت بسیار بزرگ و مهمی است که در مقابل آن باید خدا را یاد کرد و شکر او را به جای آورد چرا که شکر نعمت ، نعمت را افزون کند و آن را ماندگار خواهد کرد.مکي و 54 آيه است
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 2-1:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ؛ ستايش  از آن  خدايي  است  که  هر چه  در، آسمانها و هر چه  در زمين  است  از  آن  اوست   و در آن  جهان  نيز ستايش  از آن  اوست  و او حکيم  و آگاه  است.
يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاء وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا وَهُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ؛ هر چه  را که  در زمين  فرو شود و هر چه  را که  از زمين  بيرون  آيد و هر چه ، را که  از آسمان  فرود آيد و هر چه  را که  بر آسمان  بالا رود ، مي  داند  و اومهربان  و آمرزنده  است.
حمد به معني ستايش است که به خاطر داشتن صفات پسنديده و کارهاي نيکو صورت مي پذيرد. پس ستايش براي خداست چون همه صفت هاي او صفاتي هستند که بر آن ستايش مي شود، زيرا صفات او صفات کمال است، و بر همه کارهايش ستايش مي گردد، چرا که کارهايش يا از روي فضل او مي باشند که به خاطر آن ستايش مي شود و يا از روي عدل او مي باشند که بر آن ستوده مي شود، و اعتراف و اذعان مي شود که واقعا اين  عدالت سرشار از حکمت است .
خداوند در اينجا خويشتن را ستوده است: « لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ» زيرا آنچه که در آسمان ها و زمين است همه از آن اوست و همه در ملکيت او مي باشند و طبق حمد خويش در آنها تصرف مي نمايد. « وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ» و ستايش آخرت نيز او را سزاست چون در آخرت از حمد و ثناي خدا چيزهايي ظاهر مي شود که در دنيا پديدار نمي آيد.
پس وقتي خداوند بين همه خلائق قضاوت نمايد و مردم و همه خلائق آنچه را که خدا بدان حکم نموده است مشاهده کنند و کمال دادگري و عدالت و حکمت او را ببينند همگي او را بر اين قضاوت و داوري اش ستايش مي نمايند. حتي کساني که سزاوار کيفر هستند وارد جهنّم نخواهند شد مگر اين که دل هايشان از ستايش خدا مالامال مي گردد و مي دانند که عذابشان ، جزاي اعمالشان مي باشد و خداوند در اين که به عذاب دادن آنها حکم نموده از روي عدالت و دادگري است. و اما آشکار شدن حمد خداوند در سراي نعمت و پاداش چيزي است که اخبار متواتر و فراواني در مورد آن آمده و  دليل شنيدني و عقلي نيز بر صحت آن موجود است. اهل بهشت نعمت هاي فراوان خدا و کثرت برکات او و گستردگي بخشش هايش را در بهشت مشاهده مي کنند که در دل هاي اهل بهشت هيچ آرزو و خيالي باقي نمي ماند مگر اينکه به هريک از آنها بالاتر و بيشتر از آنچه که مي خواهد و آرزو مي نمايد داده مي شود. بلکه نعمت ها و برکاتي به آنها داده مي شود که آرزوي آن را در سر خود نمي پروراندند و به دل هايشان خطور نمي کرد.
پس در اين حالت در مورد ستايش پروردگارشان از سوي آنها چه فکر مي کني! با اينکه در بهشت چيزهايي که انسان را از شناخت خدا و محبت و ستايش او باز مي دارد از بين مي روند، و ستايش خداوند چيزي است که اهل بهشت از همه نعمت ها بيشتر آن را دوست دارند و برايشان از هر لذتي لذيذتر است. بنابراين وقتي خداوند را ببينند و سخن او را بشنوند آن گاه که آنها را مورد خطاب قرار مي دهد همه نعمت ها را فراموش مي کنند. و ذکر خداوند در بهشت براي آنها مانند نَفَس است که در همه اوقات به آن نياز دارند.
اضافه بر اين که براي اهل بهشت در هر وقت چيزهايي از عظمت و شکوه و زيبايي پروردگارشان و گستردگي کمالش ظاهر مي گردد که ايجاب مي کند ستايش او را به طور کامل بگويند. « وَهُوَ الْحَكِيمُ» و او در ملک و تدبيرش و در امر و نهي خود با حکمت و فرزانه است. « ال