تَسْلِيمًا» اي مومنان! به خدا و پيامبرش اقتدا کنيد و به منظور اداي برخي از حقوقي که او بر شما دارد نيز براي اين که ايمانتان کامل گردد ، و براي بزرگداشت او(ص) و از روي محبت و بزرگداشت و براي اينکه نيکي هايتان افزوده گردد و گناهانتان زدوده شود بر او درود بفرستيد. بهترين درود همان است که پيامبر (ص) به اصحاب خود آموخته است:« اللَّهُمَّ صَلَّ عَلَي محّمدِ وَعَلَي آلِ محمّد کَمَا صَلَّيتَ عَلَي آلِ ابراهِيم َ إنَّکَ حَمِيدُ مَجيد وَبَارِک عَلَي محمّد و عَلَي آلِ محمّد کَمَا بَارَکتَ علَي آلِ ابراهيمَ إنَّکَ حَمِيدُ مَجيد» و در همه اوقات مي توان درود فرستاد و بسياري از علما خواندن اين درود را در نماز واجب دانسته اند.إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا؛ هر آينه  کساني  را که  خدا و پيامبرش  را آزار مي  دهند ، خدا در دنيا و، آخرت  لعنت  کرده  و برايشان  عذابي  خوارکننده  مهيا کرده  است.
وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِينًا؛ و کساني  که  مردان  مؤمن  و زنان  مؤمن  را بي  هيچ  گناهي  که  کرده  باشند مي   آزارند ، تهمت  و گناه  آشکاري  را بر دوش  مي  کشند.
وقتي خداوند متعال به تعظيم و بزرگداشت پيامبر (ص) و فرستادنِ درود بر وي فرمان داد از رنجاندن و آزار رساندن به او نهي کرد و عاملان اين کار را مورد تهديد قرار داد، پس فرمود:« إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ » بدون شک کساني که خدا و پيغمبرش را آزار مي رسانند. و اين شامل هرنوع آزار با زبان و کردار مي باشد، از قبيل ناسزا گفتن به او و دينش ، و يا انجام دادن کاري که وي را آزرده خاطر مي کند. « لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا» چنين کساني را خداوند در دنيا و آخرت از رحمت خود دور کرده است. و دور شدن آنها از رحمت الهي در دنيا اين است که هرکس پيامبر را ناسزا بگويد و برنجاند قطعا بايد کشته شود و در آخرت خداوند به سزاي اين که پيامبر را آزار رسانده است عذاب خوار کننده اي به او مي دهد. پس اذيت کردن پيامبر (ص) مانند آزار رساندن ديگر مردم نيست، چون آدمي به خداي ايمان  ندارد و مومن محسوب نمي شود تا وقتي که به پيامبر خدا ايمان داشته باشد. و تعظيم و بزرگداشت او که يکي از لوازم ايمان  است مقتضي آن است که تعظيم نمودن و يا آزار رساندن به او به مانند تعظيم کردن و يا اذيت رساندن به ساير مومنان نباشد، گرچه آزار رساندن به ساير مسلمانان هم گناهي بزرگ است. به  همين جهت فرمود:« وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا» و کساني که مردان و زنان مومن را آزار مي دهند بدون اينکه آنها مرتکب گناه و جنايتي شده باشند که باعث گردد آزار داده شوند، « فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِينًا» آنها بار بهتان و گناه آشکاري را بر دوش خود مي کشند چون به ناحق و بدون سبب مومنان را آزار رسانده و بر آنها تعدي نموده و دستور  خدا را شکسته اند.
بنابراين دشنام دادن و ناسزا گفتن به هر فرد مومني موجب  تعزير است که برحسب مقام و جايگاه  آن  مومن فردي که او را دشنام داده تعزير و تنبيه مي شود. و تنبيه و تعزير کسي که اصحاب پيامبر را دشنام دهد و ناسزا بگويد بيشتر است و ناسزا گفتن به علما و اهل دين از ناسزا گفتن به افراد عادي سنگين تر است.يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِّأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاء الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِن جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَن يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ؛ اي  پيامبر ، به  زنان  و دختران  خود و زنان  مؤمنان  بگو که  چادر خود را، برخود فرو پوشند  اين  مناسب  تر است  ، تا شناخته  شوند و مورد آزار  واقع  نگردند  و خدا آمرزنده  و مهربان  است.
لَئِن لَّمْ يَنتَهِ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لَا يُجَاوِرُونَكَ فِيهَا إِلَّا قَلِيلًا ؛ اگر منافقان  و کساني  که  در دلهايشان  مرضي  است  و آنها که  در مدينه   شايعه مي  پراکنند از کار خود باز نايستند ، تو را بر آنها مسلطمي   گردانيم  تااز آن  پس  جز اندکي  با تو در شهر همسايه  نباشند.
مَلْعُونِينَ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا؛ اينان  لعنت  شدگانند  هر جا يافته  شوند بايد دستگير گردند و به  سختي  کشته  شوند.
سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِن قَبْلُ وَلَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا؛ اين  سنت  خداوندي  است  که  در ميان  پيشينيان  نيز بود و در سنت  خدا  تغييري  نخواهي  يافت.
اين آيه، آيه حجاب ناميده مي شود. پس خداوند پيامبر را  فرمان داد تا به همه زنان فرمان دهد و از همسران و دختران خويش شروع کند، چون کسي که فرمان انجام کاري را به ديگران مي دهد شايسته است قبل از ديگران از خانواده خودش شروع کند. همان گونه که خداوند متعال فرموده است:« يآَيهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا قَوا أَنفُسَکُم وَأَهلِيکُم نَارَاَ» اي مومنان! خود و خانواده هايتان را از آتش نجات دهيد.
بنابراين به پيامبر دستور داد که به همه زنان بگويد:« يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِن جَلَابِيبِهِنَّ» با روسري ها و چادرهايشان چهره ها و سينه هاي خود را بپوشانند. سپس حکمت اين را بيان کرد و فرمود:« ذَلِكَ أَدْنَى أَن يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ»  اين براي آن که به پاکدامني شناخته شوند و آزار نبينند به احتياط نزديک تر است. اين دلالت مي نمايد که اگر آنها حجاب برنگيزند مورد اذيت و آزار قرار خواهند گرفت، چون وقتي آنها حجاب نداشته باشند ممکن است گمان برده شود که زنان بي بند و بار هستند. بنابراين کساني که در دل هايشان بيماري  است آنها را مورد اذيت و آزار قرار مي دهند و شايد مورد اهانت واقع شوند و گمان برده شود که آنها کنيز هستند، بنابراين فراد شرور به آنها توهين روا مي دارند. پس رعايت حجاب طمع طمع کنندگان را در آنها قطع مي نمايد. « وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا»  و خداوند آمرزنده و مهربان است و گناهان گذشته شما را بخشيده و بر شما رحم کرده و احکام را برايتان بيان نموده و حلال و حرام را روشن ساخته است. پس با اين کار از دو جهت منفذ شر را مي بندد.
و در رابطه با اهل شر آنها را تهديد کرد و فرمود:« لَئِن لَّمْ يَنتَهِ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ» اگر منافقان و کساني که در دلشان بيماري شک يا شهوت است، و کساني که مردم را مي ترسانند و از تعداد زياد دشمنان و قدرت آنها و از ضعف مسلمين سخن مي گويند از کار خود دست نکشند. و نام ن