ده اند بيامرز، و آنان را از عذاب جهنّم نجات بده. پروردگارا! آنها و کساني از پدران و همسران و فرزندانشان که صالح بوده اند به باغ هاي بهشتي وارد کن که به آنان وعده داده اي. بي گمان تو توانا و با حکمت هستي. و آنان را از بدي ها دور بدار و هرکس را در اين روز از بدي ها و شرها دور بداري به راستي که بر او رحم نموده اي، و اين رستگاري بزرگ  است.
پس اين رحمت و نعمتي است که خداوند در دنيا به آنها داده است. و امّا رحمت خداوند بر آنها در آخرت بزرگ ترين رحمت و برترين پاداش است و آن  اين است که به خشنودي پروردگار و سلام گفتنش بر آنان و شنيدن سخن بزرگ او و ديدن چهره زيبايش و به دست آوردن پاداش بزرگش دست مي يازند؛ پاداشي که ماهيت و مقدار آن را جز خداوندي که آن را به آنها بخشيده است کسي نمي داند. بنابراين  فرمود:« تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلَامٌ وَأَعَدَّ لَهُمْ أَجْرًا كَرِيمًا» درودشان در روزي که او را ملاقات مي کنند سلام است. و براي آنان پاداشي ارزشمند فراهم ديده است.يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا؛ اي  پيامبر ، ما تو را فرستاديم  تا شاهد و مژده  دهنده  و بيم  دهنده  باشي.
وَدَاعِيًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُّنِيرًا؛ و مردم  را به  فرمان  خدا به  سوي  او بخواني  ، و چراغي  تابناک  باشي.
وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُم مِّنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيرًا؛ و مؤمنان  را بشارت  ده  که  از سوي  خدا برايشان  فضيلتي  بزرگ  آمده  است.
وَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَالْمُنَافِقِينَ وَدَعْ أَذَاهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَكَفَى بِاللَّهِ وَكِيلًا؛ از کافران  و منافقان  اطاعت  مکن  و آزارشان  را واگذار و بر خدا توکل  کن   ،که  خدا کارسازي  را بسنده  است.
چيزهايي که خداوند پيامبرش را به آن توصيف کرده است مقصود و چکيده و اصول رسالت او مي باشند که به ايشان اختصاص داده شده اند و آن پنچ چيز مي باشند:
يکي اينکه « شَهِدَاَ» پيامبر بر کارهاي خير و شري که امّت انجام مي دهد گواه است،  همان گونه که خداوند متعال فرموده است:« لِّتَکُونُوا شُهَدَاءَ عَلَي النَّاسِ وَيکُونَ الرَّسُولُ عَلَيکُم شَهيداَ» تا شما بر مردم گواه باشيد و پيامبر نيز بر شما گواه باشد. « فَکَيفَ إِذَا جِئنَا مِن کُلِّ أُمَّةِ بَشَهيدِ وَجِئنَا بِکَ عَلَي هَوُلَآءِ شَهيدَاَ» پس چگونه خواهد بود آن گاه که از هر امّتي گواهي بياوريم و  تو را بر اينها به عنوان گواه بياوريم. پس ايشان (ص) گواهي مقبول و عادل مي باشند.
دوّم و سوّم « وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا» پيامبر مژده دهنده و بيم دهنده مي باشد، اين مستلزم آن است که پيامبر آنچه مردم را به آن مژده مي دهد و يا مردم را از آن مي ترساند، و اعمالي که سبب مژده يا ترس مي شوند بيان کند. پس کساني که مژده داده شده اند مومنان پرهيزگاري هستند که ايمان آورده و عمل صالح انجام داده و گناهان را ترک نموده  اند. پس ايشان را مژده باد که هر نوع پاداش دنيوي و ديني که نتيجه ايمان و تقواست در زندگي دنيا به آنها مي رسد. و نيز ايشان را مژده باد که در آخرت از نعمت جاويدان و پايدار بهشت برخوردار خواهند شد. و همه اينها مستلزم آن است که اعمال، ويژگي هاي تقوا و انواع پاداش به صورت مشروح و مفصل ذکر شوند.
و بيم داده شدگان همان گناه پيشگان و مجرمان ستمگرند؛ کساني که اهل ستمگري و جاهليت اند و آن ها بايد در دنيا از کيفرهاي دنيوي و ديني که نتيجه جهل و ستمگري است بترسند و از گرفتار شدن به کيفر هلاک کننده و عذاب طولاني آخرت در هراس باشند که به طور مشروح اين تهديد و بشارت در قرآن و سنّت بيان شده است.
چهارم « وَدَاعِيًا إِلَى اللَّهِ» پيامبر به سوي خدا دعوت مي کند. يعني خداوند او را فرستاده است تا مردم را به سوي پروردگارشان فراخواند و آنها را به نعمت هاي او که براي نيکان فراهم نموده است تشويق نمايد و مردم را به عبادت و پرستش خدا که هدف از آفرينش انسانها است دستور دهد. و اين مستلزم آن است که ايشان (ص) بر آنچه مردم را به آن فرا مي خواند استقامت داشته باشد و آنچه را که به سوي آن دعوت مي کند به صورت مفصّل و مشروح بيان دارد و خداوند را با صفات پاکش به مردم بشناساند و او را از آنچه که سزاوار شکوهش نيست منّزه و پاک بدارد. و انواع عبوديت و بندگي ها را براي مردم بيان کند و از نزديک ترين راهي که انسان را به خدا مي رساند دعوت کند، و به هر صاحب حقي حقش را بدهد و خالصانه براي خدا دعوت نمايد، نه براي اينکه براي خودش جايگاهي بزرگ فراهم سازد. آن گونه که بسياري از مردم دچار اين مشکل مي شوند و در راه دعوت به سوي خود و تعظيم خويش دعوت مي دهند. و همه اينها « بِإِذْنِهِ» به فرمان خداي تعالي و  امر و خواست و اراده او انجام مي گيرد.
پنجم« وَسِرَاجًا مُّنِيرًا» و اينکه او (ص) چراغي تابان و روشن است. و اين بيانگر آن است که مردم در ظلمت و تاريکي بزرگي قرار داشتند و هيچ نور و روشنايي وجود نداشت که به وسيله آن در تاريکي ها راهياب شوند و هيچ دانشي نبود که با آن تاريکي ها زدوده شود. تا اينکه خداوند پيامبر بزرگ را فرستاد، پس به وسيله او اين تاريکي ها را روشن ساخت و جاهليت را از بين برد و علم و  دانش جايگزين آن شد. و خداوند به وسيله اين پيامبر بسياري از گمراهان را به راه راست هدايت کرد. پس راه براي اهل استقامت روشن گرديد و آنها به دنبال اين پيشوا حرکت کردند و به وسيله او خير و شر را شناختند و اهل سعادت را از اهل شقاوت تشخيص دادند و در پرتو نور نبوت او معبود حقيقي خود را با اوصاف پسنديده و کارهاي درست و فرمان هاي به جايش شناختند.
« وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُم مِّنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيرًا» در اين جا بشارت داده شدگان را ذکر نمود و آنها مومنان هستند. و هرگاه ايمان به تنهايي ذکر شود اعمال صالح را نيز در بردارد . و آنچه را که به آن مژده داده شده اند نيز بيان کرد و آن فضل بزرگ است از قبيل ياري شدن در دنيا و هدايت دادن قلب ها و آمرزش گناهان و دور کردن مشکلات و فراواني روزي هايي که به سوي آنان سرازير شده است، و به دست آمدن نعمت هايي که شادي آور مي باشند، و به دست آوردن رضايت پروردگارشان و پاداش او و نجات از خشم و عذابش. و اين چيزي است که موجب نشاطِ تلاش کنندگان مي شود، زيرا وقتي پاداشي که خداوند براي کارهايشان قرار داده است بيان شود با نشاطي بيشتر کار شايسته انجام مي دهند و از اين براي درپيش گرفتن راه راست کمک مي جويند. و اين از جمله حکمت هاي خداوند قانون گذار است. همان طور که در جايي که مردم را برحذر مي دارد کيفرهايي را که در نتيجه ي انجام کارهاي ممنوع گريبانگير آدمي مي شود بيان مي نمايد  تا اين گونه مردم را بر پرهيز از آنچه خدا حرام کرده است ياري کند.
و از آنجا که گروهي از مردم مانع دعوتگران راه خدا از قبيل پيامبران و پيروانشان مي باشند و آنان عبارتند از منافقاني که به ظاهر ا