إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ؛ کيست  ستمکارتر از آن  کسي  که  او را به  آيات  پروردگارش  پند دهند ولي  اعراض  کند ? ما از مجرمان  انتقام  مي  گيريم.
هيچ کس ستمکارتر و متجاوزتر از آن کس نيست که به آيات پروردگارش پند داده شود؛ آياتي که از جانب پروردگارش به نزد او آمده است، خداوندي که مي خواهد او را تربيت نمايد و نعمت خويش را به وسيله پيامبرانش بر او کامل گرداند، آياتي که او را به منافع ديني و دنيوي فرمان مي دهد و از زيان هاي ديني و دنيوي نهي مي کند که بايد در مقابل آن تسليم شود و به آن ايمان بياورد و از آن ها اطاعت کند و شکر آن ها را بگذارد . اما اين ستمگر به آن ها ايمان نمي آورد و از آن ها پيروي نمي کند بلکه روي مي گرداند و آن ها را پشت سر مي اندازد. پس چنين فردي از بزرگ ترين مجرمان است؛ آنهايي که سزاوار سخت ترين عذاب مي باشند. بنابراين فرمود:« إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ» بدون شک ما از گناهکاران انتقام مي گيريم.وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ وَعلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لاَ تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَهَا لاَ تُضَآرَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَلاَ مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالاً عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُواْ أَوْلاَدَكُمْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّآ آتَيْتُم بِالْمَعْرُوفِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ، و مادران ، فرزندان خود را دو سال کامل شیر دهند، این برای کسی است که بخواهد مدت شیرخوارگی را کامل نماید. و بر کسی که فرزند برای او متولد شده (پدر) لازم است خوراک و پوشاک مادران را به گونه ای شایسته فراهم کند، هیچ کس جز به اندازه توانش مکلف نمی شود. هیچ مادری نباید به خاطر فرزندش زیان ببیند، و هیچ پدری نیز نباید به خاطر فرزندش زیان ببیند، و بر وارث فرزند چنین چیزی (نفقه) لازم است، و اگر پدر و مادر با رضایت و مشورت همدیگر خواستند فرزند را از شیر بگیرند، گناهی بر آنها نیست، و اگر خواستید دایه شیردهی برای  فرزندان خود بگیرید گناهی بر شما نیست به شرط اینکه آنچه را که متعهد شده اید پرداخت کنید به خوبی بپردازید،  از خداوند بترسید و بدانید که خداوند به آنچه می کنید بیناست.
سپس خداوند متعال فرمود: « وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ» این خبر به معنی امر و دستور است، چون به جای چیزی قرار داده شده که ثابت و مقرر  است و احتیاجی به دستور دادن ندارد.
خدا فرمان می دهد که « يُرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَيْنِ» مادران دو سال به فرزندان خود شیر دهند، و از آن جا که منظور از سال، سال کامل است، و نیز به بخش اعظم سال هم سال گفته می شود، بنابراین فرمود: « كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ» یعنی دو سال کامل برای کسی که می خواهد دوران شیرخوارگی را کامل کند، و چون شیرخوار دو سالش تمام شد، دوران شیرخوارگی دو سالش تمام شد، دوران شیرخوارگی او به پایان رسیده است، و شیر پس از این مدت مانند سایر غذاهاست، بنابراین شیر دادن بعد از دو سال اعتباری ندارد و سبب حرمت نمی شود.
و از این نص، و از فرموده خداوند که می فرماید: « وَحَملُهُ وَفِصَلُهُ ثَلَثُونَ شَهرَاً» استنباط می شود که کمترین مدت بارداری شش ماه است و ممکن است بچه شش ماهه نیز به دنیا بیاید. « وَعلَى الْمَوْلُودِ لَهُ» و بر پدر است، « رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ» و این شامل زنی است که تحت نکاح مرد می باشد، کما اینکه زنی را طلاق داده شده است نیز شامل می شود. پس خوراک و پوشاک آن زن بر پدر لازم است، و این مزد شیردهی است. و این دلالت می نماید که اگر زن در قید نکاح او باشد، غیر از نفقه و پوشاک بر او واجب نیست. و هر شوهری به اندازه توانی که دارد خوراک و پوشاک زن را تهیه نماید. بنابراین فرمود: « لاَ تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَهَا» یعنی حلال نیست که مادر به خاطر فرزندش زیان ببیند، به این صورت که از شیر دادن به فرزندش جلوگیری شود، و یا نفقه و پوشاک و مزد او داده نشود. « وَلاَ مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ» و پدر نیز نباید به خاطر فرزندش ضرر ببیند. به این صورت که مادر به خاطر زین رساندن به پدر از شیر دادن امتناع ورزد و یا شیر دهنده بیش از مقدار واجب، نفقه و خوراک از او طلب کند، و امثال این. و « مَوْلُودٌ لَّهُ» دلالت می نماید که فرزند از آن پدر است و به او داده می شود ، زیرا حاصل تلاش است و به او داده می شود، زیرا حاصل تلاش اوست، بنابراین پدر می تواند از مال فرزند برای خود بردارد، خواه فرزند راضی باشد یا ناراضی، به خلاف مادر. 
« وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ» و اگر کودک پدر نداشته باشد، و مال نداشته باشد همان خوراک و پوشاکی که بر پدر لازم است، بر وارث کودک لازم است تا به شیر دهنده بپردازد. پس این بخش از آیه دلالت می نماید که نفقه خویشاوندان مستمند بر عهده خویشاوند وارث و توانگر است، « فَإِنْ أَرَادَا » و اگر پدر و مادر خواستند، « فِصَالاً» فرزند را قبل از کامل شدن دو سال از شیر بگیرند، « عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا» و هر دو راضی باشند، « وَتَشَاوُر» و با یکدیگر مشورت کنند که آیا گرفتن وی از شیر به مصلحت بچه است یا نه؟ پس اگر مصلحت بود و هر دو راضی شدند، « فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا» به خاطر از شیر گرفتن بچه قبل از کامل شدن دو سال بر آنان گناهی نیست. پس مفهوم آیه دلالت می نماید که اگر یکی از پدر و مادر راضی بود و دیگری راضی نبود و یا مصلحت بچه در ان نبود، گرفتن وی از شیر جایز نیست. « وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُواْ أَوْلاَدَكُمْ» گناهی بر شما نیست، به شرطی که حقوق شیردهندگان به خوبی بپردازید. « وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» و بدانید که خداوند به آنچه می کنید بیناست و شما را بر آن مجازات خواهد کرد و پاداش خیر یا شر به شما خواهد داد.وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُن فِي مِرْيَةٍ مِّن لِّقَائِهِ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ؛ هر آينه  به  موسي  کتاب  داديم  از ديدار او در ترديد مباش   و آن  را  راهنماي  بني  اسرائيل  قرار داديم.
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ؛ از ميان  آن  قوم  پيشواياني  پديد آورديم  که  چون  صبوري  پيشه  کردند و به ، آيات  ما يقين  داشتند ، به  فرمان  ما به  هدايت  مردم  پرداختند.
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ؛ هر آينه  پروردگار تو در روز قيامت  در آنچ