 58: 
أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ مِن ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَن خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا آنان پيامبراني بودند که خداوند نعمت برايشان ارزاني داشت، از سلالۀ آدم، و از فرزندان کساني که با نوح سوار کشتي کرديم، و از دودمان ابراهيم و يعقوب، و از زمرۀ کساني که آنان را رهنمود کرده و برگزيده بوديم، هرگاه آيات خداوند مهربان بر آنان خوانده مي شد سجده کنان و گريان [به زمين] مي افتادند. 
وقتي اين پيامبر بزرگوار و پيامبران برگزيده و فضايل و مقام هايشان را بيان کرد، فرمود: (أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ) اينان کساني از پيامبران اند که خداوند بديشان نعمت داده است، يعني خداوند نعمت هاي بي نظيري از قبيل نبوت و رسالت به آنان داده است، و ما فرمان يافته ايم تا دعا کنيم و از خداوند بخواهيم ما را به راه کساني که به آنان نعمت بخشيده است هدايت نمايد، و هر کس از خداوند اطاعت نمايد با کساني خواهد بود که خداوند به آنها نعمت داده است( مع الذين انعم الله عليهم من النبيني) و برخي از ايشان، (مِن ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ ) از سلالۀ آدم، و از فرزندان کساني که با نوح سوار کشتي کرديم.
(وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ) و از دودمان ابراهيم و يعقوب هستند. پس اينها بهترين خانواده هاي دنيا هستند که خداوند آنها را برگزيده است. و آنها به هنگامي که آيات خداوند مهربان بر انان تلاوت شود که مشمل بر اخبار پنهاني ها و صفت خداوند دانا، و اسرار و اخبار روز قيامت ، و وعده و وعيد است (خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا) سجده کنان و گريان به زمين مي افتند. و در برابر ايات آنان الهي فروتن مي شوند و ايمان و بيم و اميد در دلهايشان رسوخ مي کند، و به همين امر باعث مي شود تا بنگرند و به سوي خدا توبه نمايند، و در برابر پروردگارشان به سجده بيافتند . آنان از کساني نيستند که چون آيات الهي را بشوند کر و کور از کنار آن مي گذرند. 
و نسبت دادن آيات به اسم الهي «رحمان» بر اين دلالت مي نمايد که آيات خداوند از جملۀ رحمت و احسان او نسبت به بندگانش مي باشند، چرا که آنها را به سوي حق هدايت نموده و از کوري و گمراهي نجات داده و از گمراهي و جهالت رهانيده و به سوي علم و دانش رهنمود کرده است.فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلَاةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا آن گاه پس از آنان فرزندان ناخلفي جانشين شدند که نماز را هدر دادند و از خواسته ها[نفساني ] پيروي کردند و [مجازات] گمراهي را خواهند يافت. 
إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْئًا مگر کساني که توبه کنند و ايمان بياورند و کارهاي شايسته انجام دهند، پس ايشان وارد بهشت مي شوند و هيچ ستمي نمي بينند. 
جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمَنُ عِبَادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كَانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا باغهاي جاوداني که خداوند در جهان غيب به بندگانش وعده داده است، و وعدۀ خدا حقاً تحقق مي پذيرد. 
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا إِلَّا سَلَامًا وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيًّا در آن جا [هيچ] سخن بيهوده اي نمي شنوند، بلکه سلام [مي شنوند]، صبحگاهان و شامگاهان خوراک و طعام ايشان آماده است. 
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن كَانَ تَقِيًّا اين است آن بهشتي که به هرکس از بندگان ما که پرهيزگار باشد به ميراث مي دهيم. 
پس از آنکه خداوند متعال از اين پيامبران سخن به ميان آورد و ذکر نمود که آنان مخلص و در جستجوي خشنودي پروردگارشان بودند، و به سوي او بازگشتند ، از کساني که پس از آنان آمدند سخن گفت؛ کساني که آنچه را به آن دسور داده شده بودند تحريف کردند، و بيان داشت که پس از آنان فرزندان ناخلفي جانشين آنها شدند و به عقب برگشتند، پس نماز را که به محافظت و اقامۀ آن دستور داده شده بودند ترک  کردند، و در مورد آن سستي ورزيده و آن را ضايع نمودند، و چون نماز را ضايع کردند که ستون دين و تراوزي ايمان و اخلاص براي پروردگار جهانيان است، و بيش از همۀ اعمال بر آن تاکيد شده، و بهترين اعمال است، ديگر امور ديني را نيز ضايع و ترک نمودند. و چيزي که آنها را به اين امر فرا مي خواند اين بود که آنها از خواسته هاي نفساني خود پيروي کردند، بنابراين توجه آنان به شهوت هاي نفساني معطوف شد و آن را بر حقوق خداوند مقدم داشتند و اين امر سبب ضايع کردن حقوق خدا، و روي آوردن به شهواتشان شد. بنابراين هرگاه شهوتي برايشان پديدار مي شد آن را حاصل مي کردند و به هر شيوه اي برايشان روي مي داد آن را انجام مي دادند، (فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا) يعني به زودي با عذابي مضاعف و شديد روبرو مي شوند، سپس خداوند متعال استثنا قايل شد و فرمود: (إِلَّا مَن تَابَ ) مگر آن کساني که از شرک و بدعت گناهان توبه کنند و از آن دست کشيده و از آن پشيمان شوند، و تصميم قاطع بگيرند که آن را تکرار نکنند، (وَآمَنَ) و به خدا و فرشتگان و کتابها و پيامبرانش و روز قيامت ايمان داشته باشند، (وَعَمِلَ صَالِحًا) و کار شايسته انجام دهند، و آن کاري است که خداوند آن را بر زبان پيامبرانش مشروع قرار داده است، به شرط اينکه براي رضاي خدا انجام شود. (فَأُوْلَئِكَ) پس کساني که توبه کنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، (يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ) وارد بهشت مي شوند، که شامل نعمت هاي پايدار و زندگي سالم و همسايگي پروردرگار بزرگوار مي باشد. (وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْئًا) و در مورداعمالشان هيچ  ستمي نمي بينند؛ اعمالشان را به طور کامل مي يابند و به طور کامل به آنان پاداش داده مي شود. 
سپس بيان نمود بهشتي که وعده داده آنها بدان وارد شوند مانند ديگر باغهايي نيست ، بلکه (جَنَّاتِ عَدْنٍ ) باغهاي بهشت باغهايي براي اقامت و ماندن بوده و هيچ رنج و ناراحتي در آن وجود ندارد، و انسان از آن به جايي ديگر برده نمي شود و هيچ گاه از بين نمي روند، و اين به خاطر پهناور بودن آن باغها و فراواني خوبيها و شادي هايي است که در آن وجود دارد. (الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمَنُ عِبَادَهُ بِالْغَيْبِ) باغهايي که خداوند مهربان به آن وعده داده است، آن را به «رحمان» نسبت داد، چون رحمت و احساني در آن باغها وجود دارد که هيچ چشمي مانند آن را نديده و هيچ گوشي مانند آن را نشنيده و به دل هيچ انساني خطور نکرده است. و خداوند بهشت را رحمت خويش ناميده و فرموده است: (واماالذين ابيضت وجوههم ففي رحمه الله و هم فيها خلدون) و اما کساني که چهره هايشان سفيد مي شو در رحمت خداوند هستند و آنها در آن جاودانه اند. و همچني