و با او آمیزش کرد، سپس از او جدا شد و عدّه زن تمام گردید، « فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا» برای شوهر اول و زن گناهی نیست، « أَن يَتَرَاجَعَا» که باز به زندگی زناشویی  برگردند، و عقد جدید را میان خود ببندند، و چون بازگشتن را به هر دو نسبت داده است باید هر دو خشنود شوند.
اما در بازگشتن، شرط این است که هر دو تصور می کنند که « أَن یقُیمِاَ حُدُود اللّهِ» می توانند حق یکدیگر را به جا آورند، و این وقتی است که زن و شوهر را به جا آورند، و این وقتی است که زن و شوهر از رفتارهای گذشته خود که باعث جدایی آنها گردیده است ،پشیمان نشوند، و تصمیم بگیرند زندگی گذشته را به زندگی خوبی تبدیل کنند، پس در اینجا بر آنان گناهی نیست که به سوی یکدیگر بر گردند.
و مفهوم آیه شریفه این است که اگر آنها دانستند که نمی توانند حدود الهی را پابرجا دارند، به این صورت که گمان غالب آنها این بود که همان حالت گذشته باقی است، و نمی توانند زندگی درستی را پایه ریزی کنند، در این صورت اگر آنها باز به زندگی گذشته برگردند و با هم ازدواج کنند، گناهکار می شوند، چون هیچ کاری که در آن دستور خدا اجرا نشود و از او فرمان برده نشود جایز نیست. و این دلالت می نماید که شایسته است انسان هرگاه خواست در کاری وارد شود به ویژه در ریاست ها و سرپرستی های کوچک و بزرگ، باید به خودش بنگرد، اگر دید که او توانایی چنین کاری را دارد، و اطمینان داشت که از عهده آن بر می آید، اقدام کند، وگرنه باید دست نگه دارد.
وقتی که خداوند متعال این احکام  بزرگ را بیان کرد، فرمود: « وَتِلْكَ حُدُودُ اللّهِ» و اینها حدود آیین های خداوند است ، که آن را مشخص نموده ، و توضیح داده  است، « يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ» و آن را برای کسانی بیان می نماید که می دانند، چون آنهایی که می دانند، از قوانین الهی بهره مند می شوند، و دیگران را نیز بهره مند می سازند. و این بیانگر فضیلت اهل علم است، که برکسی پوشیده نیست، چون خداوند فرموده  است:آیین و قوانین خود را مخصوصا برای اهل علم بیان می دارد، و اساسا این آیین ها برای اهل علم است. ونیز این آیه بیانگر آن است که خداوند متعال دوست دارد بندگانش قوانین و پیامهایی را که بر پیامبرش نازل کرده است، بدانند و در آن آگاهی حاصل کنند.
سپس خداوند متعال فرمود: « وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النَّسَاء» و هرگاه زنان را یک یا دو طلاق رجعی دادید، « فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ» و آنها به پایان دوران عدّه خود نزدیک شدند، « فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ» پس یا آنها را بازگردانید در حالی که نیت شما تامین حقوق آنان باشد، و یا اینکه آنها را بدون رجوع و زیان رساندن به آنها رها کنید . بنابراین فرمود: « وَلاَ تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَارًا» و آنها را به قصد زیان رساندن به ایشان نگاه ندارید، « لَّتَعْتَدُواْ» زیرا در این کارتان از حلال تجاوز کرده و وارد حرام می شوید، پس نگاه داشتن زن به گونه شایسته حلال است، و زیان رساندن به وی حرام می باشد.
« وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ» و هرکس چنین کند به خویشتن ستم کرده است، و ضرر به کسی بر می گردد که قصد ضرر رساندن را داشته است. « وَلاَ تَتَّخِذُوَاْ آيَاتِ اللّهِ هُزُوًا» خداوند آیت خود را بیان نمود، و هدف از آن این بود که مردم آن را بدانند و بدان عمل نمایند، و مرزها و حدود الهی را زیر پا ننهاده، و از آن تجاوز نکنند، چون خداوند این قوانین و حدود را بیهوده وضع نکرده است، بلکه آن را به حق نازل کرده، و از تمسخر به آن نهی نموده است. یعنی پروردگار از بازیچه قرار دادن آن، و فرمان نبردن از دستورات واجب نهی کرده است؛ مانند زیان رساندن در نگاهداری زن، جدایی، کثرت طلاق دادن، یا هر سه طلاق را یکجا دادن، که همه تجاوز از حدود الهی است.
و خداوند از سر ِ مهربانی و رحمت خویش طلاق را یکی پس از دیگری قرار داده است. و خداوند از آنجا که نسبت به بنده مهربان است و مصلحت او را می خواهد چنین حکم نموده است. « وَاذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ» و به طور عموم نعمتهای خداوند را با ستایش و تمجید به زبان و با اعتراف و اقرار قلبی و با به کار گرفتن اعضا در طاعت خداوند، به خاطر آورید. « وَمَا أَنزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتَابِ وَالْحِكْمَةِ» و آنچه خداوند از کتاب و سنت بر شما نازل کرده است، به یاد آورید، که کتاب و سنت برای شما راههای خیر را بیان می نمایند، و شما را بر آن تشویق می کنند. و بیراهه ها را برایتان بیان نموده و شما را از آن برحذر می دارند، و خداوند خودش را به شما معرفی می کند ، و آنچه او برای دوستان و دشمنانش پیش آورده است به شما می شناساند، و خداوند به شما چیزهایی آموخت که نمی دانستید.
و گفته شده که منظور از حکمت اسرار شریعت است، پس در کتاب خدا رازها و حکمت هایی وجود دارد، و آن بیان حکمت الهی در رابطه با اوامر و نواهی خدا می باشد، و هر دو مفهوم درست است، بنابراین فرمود: « يَعِظُكُم بِهِ» شما را به وسیله آنچه فرو فرستاده پند می دهد. این موید این نظریه است که منظور از حکمت، اسرار شریعت است، چون پند دادن با بیان حُکم و حکمت و تشویق یا ترساندن حاصل می شود. پس با حکم، جهل از بین می رود، و حکمت و تشویق سبب علاقه مندی می گردد، و حکمت و ترهیب باعث بازآمدن و ترسیدن می شود. « وَاتَّقُواْ اللّهَ» و در همه کارهایتان از خدا بترسید، « وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ» به  همین خاطر این احکام را بطور کامل برای شما بیان کرد، که این احکام  را بطور کامل برای شما بیان کرد، که این احکام در هر زمان و مکانی به نفع مردم است. پس در هر وقت و هر حال او را سپاس می گوییم.مکي و 34 آيه است
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 5 –1 :
الم الف، لام، ميم.
تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْحَكِيمِ اين آيه هاي کتاب حکمت آميز است.
هُدًى وَرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِينَ هدايت و رحمتي است براي نيکوکاران. 
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُم بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ کساني که نماز را بر پاي مي دارند و زکات مي پردازند و آنان به آخرت يقين دارند.
أُوْلَئِكَ عَلَى هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ اينان از ]سوي[ پروردگارشان از هدايت برخوردار هستند و ايشان قطعاً رستگارند.
خداوند به اهميت و عظمت آيات قرآن اشاره نموده و مي فرمايد آيات آن پرمحتوا و استوار هستند و از سوي خداوند با حکمت و دانا آمده اند. و از جملۀ استواري و حکمت آميز بودن آن مي توان به موارد ذيل اشاره کرد :
1 – آيات قرآن با مختصرترين و شيواترين کلمات آمده اند و بر بزرگترين و بهترين معاني و مفاهيم دلالت مي نمايند.
2 – آيات قرآن از تغيير و تحريف و کم شدن و افزون گشت مصون و محفوظ مي باشند.
3 – همۀ اخباري که در مورد گذشتگان يا آيندگان در آن آمده و امور غيبي که از آن خبر داده است مطابق با واقعيت است و هيج کت