هي است که مي فرمايد: (و يوم يحشرهم جمعيا ثم يقول للملئکه اهولاء اياکم کانوا يعبدون ، قالوا سبحنک انت و لينا من دونهم) و به ياد آور روزي که همۀ آنان را گرد مي آورد، سپس به ملائکه مي گويد: «آيا آنها شما را عبادت مي کردند؟ » گويند: «پاکي تو، و از هر نقصي مبرايي، تو به جاي آنان دوست و محبوب ما هستي».
پس هر کس ادعا کند که او يکي از اولياي خدا را به عنوان ياور [و فريادرس] قرار داده است، در حالي که او با خدا دشمني مي کند، او دروغگو است. 
و احتمال دارد و اين قول ظاهر مي باشد که معني آيه چنين باشد: آيا کافران به خدا و منکران پيامبران گمان مي برند که مي توانند به جز خدا دوستاني را بگيرند که آنها را ياري کنند و به جاي خدا مشکلات را از آنها دور نمايند؟ 
اين پنداري باطل و گماني فاسد است، زيرا مخلوقات هيچ چيز از سود و زيان در دستشان نيست، و اين مانند گفته الهي است که مي فرمايد: (قل اعوا الذينت زعمتم من دونه، فلا يملکون کشف الضر عنکم و لا  تحويلا) بگو: کساني را که به جز او گمان مي بريد مي تواند کاري بکنند، بخوانيد، پس نمي توانند زيان را از شما دور کنند و نمي توانند آن را برگرداند. (وَلاَ يملِکُ الٌذينَ يدَعُونَ مِن دُونِهِ الشَفَعَه) و کساني را که به جاي او پرستش مي کنند اختيار شفاعت ندارند و آيات ديگري نيز وجود دارد که خداوند در آنها بيان مي نمايد هر کس به جاي خدا معبودي را بر گرفته و به آن محبت ورزد گمراه و ناکام است و به هيچ چيز از هدفش نايل نمي شود 
((إِنَّا أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ نُزُلًا) همانا ما جهنم را براي مهماني و پذيرايي کافران آماده کرده ايم، جهنم چه بد جايگاه، و چه بد محل پذيرايي است براي آنان.قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا بگو: «آيا شما را از زيانکارترين مردم آگاه سازم»؟
الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا آنان کساني اند که کوششان در دنيا بر باد رفت و خود گمان مي برند که کار نيک مي کنند. 
أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا اينان کساني هستن که به آيات پروردگارشان و لقاي او کفر ورزيدند، در نتيجه اعمالشان باطل شد و به هدر رفت و روز قيامت هيچ ارزش [و منزلتي] برايشان نخواهيم نهاد. 
ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَرُسُلِي هُزُوًا اين سزاي آنهاست به کيفر آنکه کفر ورزيدند و آيات و پيامبرانم را به مسخره گرفتند. 
اَفَحَسِبَ الّذِينَ کَفَرُوأ أن يتَّخِذُوأ عِبَادِي مِن دُونِي أوّلِيآءَ إنّآ اَعتَدنَا جَهَنّمَ لِلکَفِرِينَ نُزُلّا) آيا کافران گمان مي بردند که به جز من، بنگان مرا کارساز و سرپرست خود گيرند؟ همان ما جهنم را براي پذيرايي از کافران آماده کرده ايم.
اي محمد عليه السلام به مردم هشدار ده و به آنان بگو: آيا شما را از زيانکارترين مردم آگاه سازم؟ (الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا) کيفر تمام اعمالشان که گمان مي بردند به نيکي آن را انجام داده اند، باطل و نابود گشته است. پس چگونه خواهد بود اعمالشان که به يقين مي دانند باطل است و مصداق مبارزه و دشمني با خدا و رسولش است؟ پس چه کساني اعمالشان بر باد رفته، و خود و خانواده اشان را در روز قيامت دچار زيان گردانده اند؟
(أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ) و به اين سبب اعمالشان بر باد رفت و نابود شد، و روز قيامت هيچ ارزش و جايگاه و هيچ ترازويي برايشان در نظر نخواهيم گرفت، چون هدف از گذاشتن ترازو اين است که نيکي ها و بديها با آن وزن شده و تعيين گردد که کدام بيشتر و سنگين تر است. اما اينها هيچ نيکي ندارند، چون کارهايشان کارهاي نيک محسوب نمي شود، چرا که نشأت گرفته از ايمان نبوده است. همانطور که خداوند متعال فرموده است (و من يعمل من الصلحت و هو مومن فلا يخاف ظلما و لا هضما) و هر کس کارهاي شايسته انجام دهد و او مومن باشد از هيچ ستم و ظلمي نمي ترسد . اما اعمال [فاسدشان] شمرده مي شود و به آن اعتراف مي کنند و در ملاء عام خوار و رسوا شده، سپس عذاب داده مي شوند بنابراين فرمود: (ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ ) نابود شدن اعمالشان، و اينکه روز قيامت ميزاني برايشان نهاده نخواهد شد به خاطر حقارت و نا چيز بودن اعمالشان است، چون به ايات خدا کفر ورزيدند و پيامبران را به تمسخر گرفتند، در حالي که مي بايست به طور کامل به ايات خدا و پيامبرانش ايمان آوردند و آنها را تعظيم کنند و اين کار را به طور کامل انجام دهند. اما اينها بر عکس عمل نمودند، پس امرشان نيز بر عکس شده، و هلاک گشته و به عذاب گرفتار شدند.إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا بي گمان کساني که ايمان آوردند و کارهاي شايسته انجام دادند باغهاي فردوس جايگاه پذيرايي از ايشان است. 
خَالِدِينَ فِيهَا لَا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلًا جاودانه در آنجا مي مانند، از آنجا درخواست انتقال نمي کنند. 
وقتي سرانجام کافران واعمالشان را بيان نمود، اعمال مومنان و سرانجام آنان را بيان کرد و فرمود: (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا) همانا کساني که با دلهايشان ايمان آوردند و با اعضا و جوارح خود کارهاي شايسته انجام دادند اين صفت ، تمام دين از قبيل عقايد و اعمال و اصول و فروع ظاهري و باطني آن را شامل مي شود پس اينان بر حسب تفاوت در جات ايمان و عمل صالحشان باغهاي بهشت جايگاه پذيرايي از آنان است. 
احتمالاً منظور از فردوس بالاترين و بهترين جاي بهشت است، و اين پاداش از آن کسي خواهد بود که ايمان و عمل صالح در او به طور کامل وجود داشته باشد و آنها پيامبران و مقربان هستند. و احتمال دارد که منظور از آن همۀ منزل هاي بهشت باشد، پس اين پاداش شامل تمام اهل ايمان اعم از مقربين و نيکان و «مقتصدين» ميانه روان مي شود، و هر يک از اين گروهها بر حسب حالت خود در آن قرار مي گيرد. و اين معني از آن ديگري بهتر است چون عام است، همچنين «جنات» به صورت جمع ذکر شده و به فردوس نسبت داده شده است، و فردوس به باغي گفته مي شود که انگور يا درختان انبوهي داشته باشد، پس بر همۀ بهشت صدق پيدا مي کند. بنابراين «جنات فردوس» محل مهماني و ضيافت اهل ايمان و عمل صالح مي باشد، و چه پذيرايي بزرگتر از اين وجود دارد که همۀ نعمت هايي را که موجب شادي دلها و ارواح و جسم ها مي شود دربر دراد. در بهشت هر چه انسان بخواهد و چشمها از ديدن آن لذت برند، از قبيل منازل زيبا، و باغهاي سرسبز، و درختان پر ميوه، و همسران زيبا، و پرندگان ترانه خوان ، و خوردني هاي لذيذ و خدمتگذاران و فرزندان و نهرهاي جاري، و منظره هاي زيبا و جمال ظاهري و معنوي و نعمت هميشگي وجود دارد. 
بالاتر و برتر از اين، بهره مند شدن از نزديکي خداوند و دست يافت