ين، خداوند همۀ چيزهايي را که ذکر شده نابود مي کند و از بين مي برد، و زمين به ميداني مسطح و بي گياه تبديل مي شود؛ همۀ لذت هاي ان از بين رفته و جويبارهاي آن خشکيده، و نشانه هاي آن محو شده و نعمت هايش از بين مي رود. 
و اين حقيقت دنياست که خداوند آن را براي ما روشن نموده است؛ انگار که با چشمهاي خويش آن را مشاهده مي کنيم. و ما را از قريب خوردن بدان برحذر داشته ، و به روي آوردن به جهاني تشويق نموده که نعمت هايش هميشگي است؛ و کسي که در آن قرار مي گيرد خوشبخت مي شود. همه اين چيزها را خداوند براي ما بيان نموده چون نسبت به ما مهربان است. 
پس هر کس که به ظاهر دنيا و زينت آن نگاه کند و به باطن آن نظري نيافکند قريب آن را مي خورد، و چنين فردي چون چهارپايان و حيوانات از آن بهره مند مي شود، و به حق پروردگارش که بر وي است توجهي نمي کند ، و براي شناخت آن اهتمام نمي ورزد، بلکه تمام هم و غم وي اين است که از لذت ها بهره مند شود و آن را به هر صورتي که به دست مي آيد به دست بياورد. پس هرگاه مرگ چنين کسي فرا برسد از اينکه مي ميرد و لذت و شادي هايش را از دست مي دهد آشفته و مضطرب مي گردد، اما اضطراب او به خاطر گناهان و زياده رويهاي نيست که کرده است، بلکه به خاطر پايان زندگي و لذت هاست. 
ولي هر کس که به درون و باطن دنيا بنگرد، و هدف از خلقت آن، و افزايش خود را درک کند، چنين کسي به اندازه اي از دنيا است،اده مي کند که او را بر انجام وظيفه اي که براي آن آفريده شده است کمک نمايد، و عمر و زندگي خود را غنيمت مي شمارد، و دنيا را سفري آکنده از سختي و رنج مي داند نه منزلي که اقامتگاه دايمي او باشد، بنابراين تمام تلاش خود را براي شناخت پروردگار و اجراي دستوراتش ، و انجام کار نيک مبذول مي دارد. 
و چنين کسي بهترين جايگاه را پيش خداوند خواهد داشت، و سزاوار هرگونه پاداش و بزرگداشت و شادي از جانب خداست. پس او به باطن دنيا نگاه مي کند، در حالي که فرد فريب خورده به ظاهر دنيا مي نگرد، و اين فرد براي آخرت خود کار مي کند، اما فرد باطل گرا براي دنياي خود مي کوشد . پس، اين دو گروه تفاوت بزرگي با هم دارند، و با هم فرق مي کنند!إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلَ اللّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَـئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّارَ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ، همانا کسانی که آنچه را از کتاب نازل کرده، پنهان می دارند و آن را به بهای اندکی می فروشند، در شکمهایشان جز آتش چیزی را  فرو نمی برند و خداوند در روز قیامت با آنها سخن نمی گوید و آنها را پاکیزه نمی گرداند و برای آنها عذابی دردناک است.
أُولَـئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَمَآ أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّار، ایشان همان کسانی هستند که گمراهی را به هدایت و عذاب را به ازای آمرزش خریدند، پس چقدر در برابر آتش بردبارند!
ذَلِكَ بِأَنَّ اللّهَ نَزَّلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُواْ فِي الْكِتَابِ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيد، این بدان سبب است که خداوند کتاب را به حق نازل کرده است و کسانی که در کتاب اختلاف کردند در ستیزی بسیار دور قرار دارند.
این تهدید سختی است برای کسی که آنچه را خداوند  بر پیامبرانش فرو فرستاده است پنهان می کند، از قبیل علمی که خداوند از صاحبان آن پیمان گرفت تا آن را پنهان ندارند ،پس کسانی که آن را با بهره و کالایی از دنیا عوض کنند و دستور خداوند را دور اندازند، « مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّار» جز آتش در شکم خود فرو نمی برند، چون قیمتی که آنان به دست آورده اند با زشت ترین معامله و بزرگترین حرام به دست آورده اند. پس سزای آنها از نوع کردارشان است. « وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» و خداوند روز قیامت با آنها سخن نمی گوید، بلکه از آنها خشمناک گشته و از آنان روی بر می گرداند، و این از عذاب جهنم برای آنان سخت تر است. « وَلاَ يُزَكِّيهِمْ » و آنها را از اخلاق زشت پاکیزه نمی گرداند، و آنها کرداری نخواهند داشت که قابل ستایش و خشنودی خداوند باشد، و بر آن پاداش داده شوند. و خداوند آنها را تزکیه نمی کند، چون آنان اسباب عدم تزکیه را اختیار کردند، وبزرگترین سب تزکیه، عمل به کتاب خدا و پیروی کردن از آن و فرا خواندن مردم به سوی آن است.
اما آنان کتاب خدا را دور انداختند و از آن روی برتافتند و گمراهی را بر هدایت و عذاب را بر آمرزش برگزیدند. بنابراین چیزی جز آتش آنان را نشاید. پس چگونه بر آن صبر می کنند و چگونه آن را تحمل می نمایند؟ « ذَلِکَ» آنچه که ذکرشد از مجازات عادلانه خدا، و منع کردن اسباب هدایت از کسی که هدایت را انکار کرده و ضلالت را پذیرفته است، « بِأَنَّ اللّهَ نَزَّلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ» بیانگر آن است که خداوند کتاب را برای هدایت آفریدگانش و روشن شدن حق از باطل، و هدایت از گمراهی نازل فرموده است. پس هرکس آن را از مقصود و مرام حقیقی اش به سویی دیگر برگرداند سزاوار آن است که به شدیدترین عقوبت و سزا مجازات گردد. « وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُواْ فِي الْكِتَابِ» و همانا کسانی که در کتاب خدا اختلاف کردند و به بخشی از آن ایمان آورده و به بخشی از آن کفر ورزیدند، و یا کسانی که کتاب را تحریف کردند و آن را طبق خواست خویش برگرداندند. « لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ» اینان در مخالفت و دشمنانگی دور و دراز قرار دارند، چون آنها با کتابی که حق را به همراه آورده بود و اتفاق و اتحاد آنان را در پی داشت، مخالفت کردند. پس دچار دو دستگی شدیدی شدند و اختلاف و تفرق سختی در میان آنان به وجود آمد. اما کسانی از اهل کتاب به آن ایمان آوردند و در هر چیزی به حکم آن  عمل کردند و با یکدیگر متحد و متفق شده و با محبت و مهربانی با یکدیگر معاشرت نمودند.
این آیات متضمن تهدید کسانی است که آنچه را خداوند نازل فرموده است پنهان می دارند، و کالای دنیا را بر آن ترجیح می دهند. خداوند آنان را مورد تهدید قرار داده است که نه آنان را پاکیزه می گرداند و نه آنان را می آمرزد. و سبب این امر را بیان کرده و فرموده است: آنها گمراهی را بر هدایت ترجیح دادند، در نتیجه عذاب خدا را به بهای مغفرت او خریدند.
سپس ، از شدت بردباری آنها بر شدت جهنم ابراز تعجب نموده و با این کار بیشتر آنان را متالم می گرداند چون آنها کارهایی را انجام می دهند که آنان را  به آتش جهنم می رساند. و نیز فرمود: کتاب (ما) مشتمل بر حق است و اتفاق و اتحاد مومنان را در پی دارد، و هرکس با آن مخالفت ورزد از حق دور شده و با آن در ستیز است.أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًا آيا پنداشته اي که اصحاب کهف و رقيم در ميان عجايب و قرايب ما [که در اين گيتي پراکنده اند] چيز شگفتي است؟ 
إِذْ 