ت. پس هیچ جنبنده ای در روی زمین نیست مگر اینکه روزی آن بر عهده خداست و او قرارگاه و محل رفت و آمدش را می داند.
« وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ» و در گردش بادها و سرد و گرم شدن، و وزیدن آن به سوی جنوب و شمال و شرق و دیگر جهات، و اینکه خداوند گاهی به وسیله آن، ابرها را به حرکت در می آورد و گاهی بوسیله آن ابرها را به هم در می آمیزد، و گاهی بادها را ابزار تلقیح گیاهان و گاهی آن را سبب بارش باران قرار می دهد، و گاهی از شدت و زیان آن می کاهد، و گاهی بادها موجب رحمت شده و گاهی بشارت دهنده عذاب خواهند بود. 
پس چه کسی این کارها را می کند، و چه کسی در این بادها منافعی برای بندگان به ودیعه نهاده است؟! و چه کسی باد را مسخر نموده تا همه حیوانات با آن زنده بمانند و جسم ها و درختان و دانه ها و گیاهان را رشد دهد؟ آری! خداوند عزیز و حکیم و مهربان که نسبت به بندگانش لطف دارد، این بادها را مسخر نموده است. خداوندی که شایسته و سزاوار هر نوع کرنش و فروتنی و محبت و پرستش است و همه به سوی او باز خواهند گشت. خداوند ابرها را که آب زیاد با خود دارند میان آسمان و زمین مسخّر می سازد و به هر جا که بخواهد می برد و بوسیله آن شهرها و بندگان را زنده می گرداند و تپه ها و دره ها را سیر آب می کند. و به هنگام نیاز آب آنرا بر بندگان فرو می فرستد، و هرگاه آب باران به آنها زیان برساند، خداوند آن را نگاه می دارد، پس آن را از سر رحمت و لطف فرو می فرستد و نیز از سر مهربانی و عنایت باز می دارد. پس چقدر بزرگ است فرمانروایی و قدرت او! و چقدر احسان او فراوان و منت او مهربانانه است!
و چقدر زشت است که بندگان از روزی وی بهره برند و با احسان او زندگی کنند، سپس این روزی و احسان را در راه عصیان و سرپیچی از اوامر خداوند صرف نمایند؟ آیا این دلیلی بر بردباری و عفو و گذشت و لطف عظیم او نیست؟ پس در همه حال سپاس از آن خداست. 
خلاصه مطلب اینکه هرگاه انسان عاقل در جهان هستی و در امور شگفت  انگیز آفریده ها بیاندیشد و در صنعت و دقت و الطاف و حکمتی که در آن به ودیعه نهاده شده است فکر نماید به این نتیجه می رسد که جهان و پدیده های آن به حق و برای حق آفریده شده اند، و خواهد دانست که این مخلوقات، نشانه ها و کتاب های هدایتی هستند که انسان را به سوی حق و یگانگی خدا راهنمایی می کنند.  و می داند که این پدیده ها انسان را به آنچه پیامبران از روز آخرت خبر داده اند راهنمایی می کنند. و می داند که این آفریده ها تسلیم  فرمان خدا هستند و از خود تدبیری ندارند و نمی توانند از مدبر خود سرپیچی کنند.
پس معلوم شد که همه جهان هستی نیازمند و محتاج اوست و او از همه آفریده ها بی نیاز است. پس هیچ معبود و پروردگار به حقّی جز او نیست.وَآتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ أَلاَّ تَتَّخِذُواْ مِن دُونِي وَكِيلاً و به موسي کتاب داديم و آن را مآيه ي هدايت بني اسرائيل گردانيديم که جز من کار سازي نگيرد. 
ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ كَانَ عَبْدًا شَكُورًا اي فرزندان کساني که آنها را با نوح سوار کشتي کرده ايم، به راستي که و بنده اي سپاسگزار بود. 
وَقَضَيْنَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا و در کتاب (= تورات) به بني اسراييل اعلام کرديم که «دوبار در سرزمين تباهي مي ورزيد و با سرکشي بزرگي سر به طغيان بر خواهيد داشت»
فَإِذَا جَاء وَعْدُ أُولاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَا أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُواْ خِلاَلَ الدِّيَارِ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُولاً پس چون وعدل نخستين آن دو فرا رسد، بندگان بس پيکارگر خود را بر شما انگيخته مي دارم، پس خا نه ها را تفتيش مي کنند، و اين وعده، انجام پذيرفتني است. 
ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا سپس شما را بر آنان چيره گردانيديم و با اموال و فرزندان ياريتان داديم و تعداد نفراتتان را افزونتر گردانيديم.
إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِكُمْ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا فَإِذَا جَاء وَعْدُ الآخِرَةِ لِيَسُوؤُواْ وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُواْ الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُواْ مَا عَلَوْاْ تَتْبِيرًا اگر نيکي کنيد براي خودتان نيکي مي کنيد، و اگر بدي کنيد به خودتان بدي مي کنيد، پس چون وعدۀ ديگر فرا رسد (باز بندگانمان را مي فرستيم) تا شما را بد حال سازند و وارد مسجد شوند چنان که بار نخست بدان داخل شدند و بر هر که هر چه دست يابند بکشند و درهم کوبند. 
عَسَى رَبُّكُمْ أَن يَرْحَمَكُمْ وَإِنْ عُدتُّمْ عُدْنَا وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ حَصِيرًا اميد است پروردگارتان به شما رحم کند، و اگر برگرديد ما هم بر مي گرديم و جهنم را زنداني براي کافران ساخته ايم. 
در بسياري جاها خداوند نبوت محمد عليه السلام و نبوت موسي عليه الصلاه و السلام و کتاب و شريعت او دو پيامبر را با هم مقايسه مي نمايد، چون کتابهاي اين دو پيامبر بهترين کتاب، و شريعت آنان کاملترين شريعت مي باشند، و نبوت اين دو پيامبر برترين نبوت است، و بيشترين مومنان پيروان اين دو پيامبر مي باشند . بنابراين در اين جا فرمود: 
(وَآتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ ) و به موسي کتاب تورات را داديم، (وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ)  و آن را مآيه ي هدايت بني اسرائيل گردانيديم که با است،اده از آن در تاريکي هاي جهالت به سوي آگاهي بر حق راه مي يابند و هدايت مي شوند (أَلاَّ تَتَّخِذُواْ مِن دُونِي وَكِيلاً ) و به آنان گفتيم که جز من کار سازي نگيرد. و به همين هدف کتاب را به سوي آنها فرو فرستاديم تا تنها خدا را بپرستند، و به سوي او باز گردند و تنها او را وکيل و کارساز و مدبر خويش در امر دين و دنياي خود قرار دهند، و به کسي ديگر غير از او که نمي تواند کاري بکند و به آنها سودي برساند دست به دامان نشوند. 
(ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ) اي فرزندان کساني که ما بر آنها منت گذاردييم و همراه نوح آنان را سوار کشتي نموده ايم، (إِنَّهُ كَانَ عَبْدًا شَكُورًا ) به راستي که او (= نوح) بنده اي سپاسگذار بود. در اينجا خداوند نوح را مي ستايد، چون او شکر خدا را به جاي آورد و شکر گذاري متصف بود و خداوند فرزندان او را تشويق مي نمايد که در شکر گذاري از او پيروي کنند و وي را پيشواي خود قرار دهند، و نعمتهايي را که خداوند به آنان ارزاني نموده است، ياد کنند، چرا که آنها را باقي گذارد و خليفه ي زمين قرار داد، و ديگران را غرق نمود. 
(وَقَضَيْنَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ) و بني اسرائيل را در کتابشان با خبر ساختيم و به آنان وعده نموديم که دوباره در زمين تباهي و فساد ارتکاب گناهان، و ناسپاسي نعمت هاي خدا، و سرکشي و برتري جويي و تکبر ورزيدن ا