ب کنندگان و گناهکاران را تهديد نموده و از عذاب ناگهاني خود بر حذر مي دارد، زيرا بعيد نيست که عذاب خداوند آنان را فراگيرد، در حالي که آنان نمي دانند. يا خداوند آنان را از بالاي سرشان به عذاب خويش گرفتار نمايد، يا با فروبردنشان در دل زمين آنها را عذاب دهد، و يا د رحال رفت و آمدشان و زماني که از عذاب الهي در بيم و هراس نيستند يا زماني که از عذاب خدا بيمناک و هراسانند آنان را عذاب دهد. پس آنان در هيچ حالتي از اين حالت ها نمي توانند از دست خداوند بگريزند، و او درمانده کنند، بلکه پيشانيهايشان به دست خدا است، اما خداوند رئوف و مهربان است و گناهکاران را فوراً عذاب نمي دهد، بلکه به آنها مهلت، سلامتي و روزي مي دهد، در حالي که آنها او و دوستانش را اذيت مي کنند. با وجود اين، خداوند درهاي توبه را به روي آنها مي گشايد و از آنان مي خواهد تا از گناهان و بديهايي که به ايشان زيان مي رساند دست بکشند، و در مقابل توبه و دست کشيدن از گناهان بهترين نعمت ها را به آنان وعده داده و گناهاني را که از آنان سرزده  است مي آمرزد. پس مجرم و گناهکار بايد از پروردگارش شرم نمايد چرا که نعمت هاي خود را در همۀ حالت ها بر او فرو مي ريزد، اما گناهان او در همه حالات بالا مي رود و بداند که خداوند مهلت مي دهد اما فراموش نمي کند، و هرگاه گناهکاران را بگيرد آنان را رسوا خواهد کرد. پس گناهکاران بايد توبه نمايند و به سوي او باز گردند، زيرا او مهربان و توبه پذير است. پس بشتابيد به سوي رحمت گسترده و احسان فراگير الهي، و راهي را در پيش گيريد که انسان را به فضل پروردگار مهربان مي رساند. آري راه پرهيزگاري و ترس از خدا وعمل کردن به فرامين او را در پيش گيريد.وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِين، و البته شما را با چیزهایی از قبیل ترس و گرسنگی و زیان مالی و جانی و کمبود میوه ها می آزماییم و مژده بده صابران را.
الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ ، آن کسانی که چون مصیبتی به آنها برسد گویند:« ما از آن خدا هستیم و به سوی او باز می گردیم»
أُولَـئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَـئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُون، آنان درود و رحمت خدا شامل حالشان است و ایشان اند هدایت شوندگان.
خداوند متعال خبر داده است که حتما بندگانش را به مشکلاتی گرفتار می نماید و با مصایبی می آزماید تا راستگو از دروغگو، و ناشکیبا از شکیبا جدا شود. این سنت خداوند متعال در رابطه با بندگانش است، زیرا اگر خوشی و راحتی برای اهل ایمان ادامه یابد و مشکلی برای آنان پیش نیاید نیکی و بدی از هم تشخیص داده نخواهد شد و فساد و تباهی به وجود خواهد آمد. و حکمت الهی اقتضا می نماید تا اهل خیر از اهل شر جدا گردند. این است فایده مشکلات، نه  اینکه ایمان مومنان را از بین ببرد و آنها را از دینشان باز دارد، زیرا پروردگار ایمان مومنان را ضایع نمی گرداند. پس خداوند در این آیه خبر داده است که  به زودی بندگانش را آزمایش خواهد کرد، « بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ» به چیزی از قبیل ترس از دشمنان« وَالْجُوعِ» و اندکی از گرسنگی، زیرا اگر انها را به ترس یا گرسنگی کامل مبتلا نماید هلاک می شوند. مشکلات و بلایا انسان را تصفیه و پالایش کرده اما او را هلاک نمی کند. « وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ» این بخش از آیه شامل تمام ضررهایی است که متوجه اموال می شود از قبیل آفت های آسمانی، غرق شدن، ضایع شدن ، و اموالی که پادشاهان ستمگر و راهزنان با زور و فشار می ستانند. « وَالأنفُسِ» و از دست دادنِ دوستان و فرزندان و خویشاوند و یاران، و انواع بیماری هایی که آدمی یا دوستانش به ان مبتلا می شوند. « وَالثَّمَرَاتِ» و دانه ها، خرما و همه درختان، و از بین رفتن سبزی ها و گیاهان به علت سرما یا آتش سوزی یا به سبب آفتی آسمانی از قبیل ملخ و غیره. این چیزها باید به وقوع بپیوندد، چون خداوند دانا و آگاه از آن خبر داده است، و همان طور که او خبر داده، به وقوع پیوسته است. به هنگام بروز این مشکلات مردم به دو گروه تقسیم می شوند: گروهی داد و فریاد سر داده و بی صبری می نمایند، و گروهی صبر پیشه می کنند. کسی که بی صبری می کند به دو مصیبت گرفتار شده است؛ یکی از دست رفتن چیز دوست داشتنی و محبوب، و دیگری از دست دادن چیزی بزرگتر، و آن پاداشی ا ست که با صبر به دست می آید، که صبر اطاعت از دستور خداست. پس چنین فردی خسارتمند و محروم است، زیرا ایمانی را که با خود داشت، ناقص یافته وصبر، شکر و رضا به قضا را از دست داده و نارضایتی سراسر وجودش را در بر گرفته است، واین بر شدت کمبود و نقص ایمانش دلالت می نماید.
و اما کسی که به هنگام پیش آمدن چنین مشکلاتی خداوند به او توفیقِ صبر دهد و از نارضایتی و عصبانیت در سخن و رفتار بپرهیزد و به پاداش خداوندی چشم امید ببندد، و بداند پاداشی که به خاطر صبر بر مصیبت به او می رسد از مصیبتی که برای او پیش آمده، بزرگتر است، مصیبت در حق او نعمتی بس بزرگ است، مصیبت در حق او نعمتی بس بزرگ است، چرا که از این طریق به چیزی که برای او مفیدتر است دست یافته است. زیرا او از دستور خداوند اطاعت نموده و پاداش وی را به دست آورده است .  بنابراین خداوند متعال  فرموده است: « وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ» و مژده بده صبر کنندگان را . یعنی به آنها مژده بده که مزدشان بدون حساب و کتاب و به طور کامل داده می شود. پس صبر کنندگان کسانی هستند که مژده و بخشش بزرگ را دریافته اند.
سپس خداوند آنها را توصیف نموده و می فرماید: « الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ » کسانی که هرگاه مصیبتی به آنان برسد. مصیبت بر آن چیزی است که قلب، جسم یا هر دو را به درد آورد، و آن همان چیزهایی هستند که پیش تر ذکر شدند.
« قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ» می گویند: ما ملک خدائیم، تحت امر و فرم ان او هستیم و جان و مالی که داریم از آن وی می باشد. پس هرگاه خداوند ما را در جان و مالمان بیازماید، صابر و راضی خواهیم بود، چرا که او « أرحم الراحمین» است و از سر لطف و محبت در ملک خویش تصّرف می کند. و نشانه کمال بندگی آن است که بنده اعتقاد داشته باشد خداوند حکیم و مهربان وی را به مصایب و بلایا می آزماید، پس باید به قضای او راضی و شاکر بود. چرا که او خیر و منفعت بنده اش را می خواهد، هرچند که بنده آن را درک ننماید. 
و ما که  بنده و مملوک خدا هستیم در روز قیامت در حضور ایشان رسیده و ما را بر اعمالمان پاداش خواهد داد. پس اگر صبر پیشه کنیم و به پاداش اخروی چشم بدوزیم، بدون شک اجر و پاداش وافر را خواهیم یافت. و اگر ناسپاسی کنیم، جز خسران و ندامت چیزی بدست نخواهیم آورد.  بنابراین باید به هنگام مصایب خود را به خدا بسپاریم و صبر واستقامت داشته باشیم تا حداقل از اجر و ثواب اخروی محروم نمانیم.
« أُولَـئِكَ » آنهایی ک