ان که در راه خدا هجرت کردند پس از اينکه مورد ستم قرار گرفتند در اين دنيا جايگاه خوي به آنان مي هيم و پاداش آخرت بزرگتر است اگر بدانند. 
الَّذِينَ صَبَرُواْ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ کساني که شکيبايي ورزيده، و بر پرهيزگارشان توکل مي کنند. 
خداوند از فضيلت مومناني که مورد آزمايش قرار گرفته اند خبر داده مي فرمايد: (وَالَّذِينَ هَاجَرُواْ فِي اللّهِ ) و کساني که در راه خدا و براي طلب خشنودي وي هجرت کردند، (مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُواْ ) پس از آنکه مورد ظلم و ستم و شکنجۀ قومشان قرار گرفتند تا آنها را به کفر و شرکت باز گردانند، پس آنان وطن و دوستان خود را ترک نمودند و به خاطر فرمانبرداري از خدا، از ديار و دوستانشان جدا شدند، خداوند براي آنان دو پاداش در نظر گرفته است: يک پاداش را در دنيا به آنان مي دهد از قبيل روزي فراوان و زندگي مرفه. و آن را با چشمان خود مشاهده کردند، زيرا پس از اينکه هجرت نمودند بر دشمنان خود پيروز شدند و شهرها را فتح کردند و غنيمت هاي بزرگي را بدست آوردند و سرمآيه دار شدند و خداوند در دنيا به آنان خير و برکت فراواني داد. (وَلَأَجْرُ الآخِرَةِ أَكْبَرُ) و البته پاداش آخرت که خداوند توسط پيامبرش به آنان وعده داده است از پاداش دنيا بزرگتر است . همانطور که خداوند متعال فرموده است: (الذين آمنوا و هاجروا و جهدوا في سبيل الله بامولهم و انفسهم اعظم درجه عندالله واولئک هم الفائزون، يبشرهم ربهم برحمه منه و رضوان و جنت لهم فيها نعيم مقيم ، خلدين فيها ابدا ان الله عنده اجر عظيم) کساني که ايمان آوردند و هجرت نمودند و با مالها و جانهايشان در راه خدا جهاد کردند نزد خدا داراي مقام بزرگتر و برتري هستند و ايشان رستگارانند. پروردگارشان آنان را به رحمتي از جانب خويش و خشنودي و باغهايي مژده مي دهد که آنان را در اين باغها نعمت هاي پايداري است و براي هميشه در بهشت جاودانند، به راستي نزد خداوند پاداش بزرگي است. (لَوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ) يعني اگر آنها از پاداش واجري که پروردگار براي کسي که به او ايمان آورده و در راهش هجرت نموده است مهيا کرده، آگاهي يقين بخش داشته باشند، احدي از آن تخلف نمي ورزيد.
سپس خداوند صفت دوستانش را بيان نمود و فرمود (الَّذِينَ صَبَرُواْ) (دو ستان من) کساني هستند که بر اطاعت خدا و انجام دستورات او  شکيبايي ورزيده، و خويشتن را از نواهي الهي باز داشته و هنگام پيش آمدن مصيبت ها صبر کرده و در مسير اذيت و رنجهايي که در راه خدا برايشان پيش مي آيد بردباري کنند. (وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ) و در مسير اجراي آنچه خداوند دوست دارد بر او توکل مي نمايند نه بر خودشان، زيرا با بردباري و توکل است که کارهايشان موفق مي شوند و حالاتشان سامان مي يابد. صبر و توکل رمز موفقيت همۀ کارهاست، و هرگاه آدمي خير و برکتي را از دست بدهد اين بدان خاطر است که در راستاي آنچه که از او خواسته شده است صبر پيشه نکرده و تلاش مبذول نداشته و بر خدا توکل ننموده است.وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ پيش از تو جز مرداني را که به آنان وحي نموديم روانه نکرده ايم، پس از آگاهان بپرس اگر نمي دانيد. 
بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ آنان را با دلايل روشن و کتابهايي فرستاديم، و قرآن را بر تو نازل کرديم تا براي مردم چيزي را که براي آنان نفرستاده شده است روشن سازي، و تا آنان بينديشند. 
خداوند متعال به پيامبرش محمد عليه الصلاه و السلام مي فرمايد: (وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلاَّ رِجَالاً ) و پيش از تو جز مرداني را که به آنان وحي کرديم، نفرستاده ايم. يعني تو پيامبر تازه اي نيستي و ما پيش از تو فرشتگاني را به عنوان پيامبر نفرستاده ايم، بلکه پيامبران پيش از تو مرده بودند و زن نبوده اند. (نُّوحِي إِلَيْهِمْ ) شرايع و احکام را به آنان وحي نموديم، که قوانين و احکام الهي فضل و احسان خدا بر بندگان است. و پيامبران آنچه را بر آنان وحي مي شد تبليغ کردند بدون اينکه از طرف خودشان چيزي بگويند. (فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ(  در اين زمينه از اهل کتابهاي پيشين بپرسيد، (إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ) اگر شما اخبار گذشتگان را نمي دانيد، و شک داريد که خدا مرداني را به عنوان پيامبر فرستاده است يا نه؟ پس در اين مورد از اهل علم بپرسيد، کساني که کتابها و آيات روشنگر الهي بر آنان نازل شده است و آن را شناخته و فهميده اند، و براي آنان ثابت شده است که خداوند جز مرداني از اهل آباديها که بر آنان وحي فرستاده مي شد روانه نکرده است. اين آيه اهل علم را مورد ستايش قرار مي دهد و بالاترين نوع علم و دانش، دانستن کتاب خداوند است، زيرا خداوند به کسي که بهره اي از علم ندارد دستور داده تا در همۀ اتفاقات به اهل علم مراجعه نمايد. در اين آيه به صورت ضمني از اهل علم به عنوان انسانهاي عادل و پاکيزه سخن رفته است، زيرا خداوند دستور داده از آنها پرسيده شود، و اينکه جاهل و نادان با سوال از دانا از مسئوليت و عاقبت بد، رهايي مي يابد. و اين آيه دلالت مي نمايد که خداوند علما را امانت دار وحي و قرآن خويش قرار داده است، و به آنان دستور داده است که به خود سا زي و پاکيزه کردن نفس خويش و متصف شدن به صفت هاي کمال بپردازند. 
و بهترين اهل علم کساني هستند که از اين قرآن بزرگ آگاهي داشته باشند. و در حقيقت عالمان قرآن اهل علم حقيقي هستند، و از ديگران به اين نام (اهل علم) اولي ترند. بنابراين خداوند متعال فرمود: (وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ ) و قرآن را بر تو فرو فرستاده شده است تا امور ظاهري و باطني، ديني و دنيايي مورد نياز بندگان در آن وجود دارد. (لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ)تا چيزي را که براي مردم فرو فرستاده شده  روشن سازي . و اين شامل روشنگري کلمات و مفاهيم قرآن مي باشد. (وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ) شايد که در قرآن بيانديشند و برحسب استعداد و توانايي خود گنج ها و علوم آن را بيرون بياورند.أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُواْ السَّيِّئَاتِ أَن يَخْسِفَ اللّهُ بِهِمُ الأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَشْعُرُونَ آيا کساني که بد انديشي مي کنند از آنکه خداوند آنان را به زمين فرو برد يا اينکه عذاب الهي از جايي که نمي دانند به سراغشان بيايد ايمن گشته اند. 
أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَمَا هُم بِمُعْجِزِينَ يا اينکه آنان را درآمد و شدشان عذاب دهد، پس آنان نمي توانند خدا را درمانده کنند. 
أَوْ يَأْخُذَهُمْ عَلَى تَخَوُّفٍ فَإِنَّ رَبَّكُمْ لَرؤُوفٌ رَّحِيمٌ يا آنان را در حالت بيم و هراس عذاب دهد. پس به راستي پروردگارتان رئوف و مهربان است. 
در اينجا خداوند کافران و تکذي