 انجام کاري ديگر باز نمي دارد. و براي خداوند هيچ چيزي مشکل و سخت نيست.هَـذَا بَلاَغٌ لِّلنَّاسِ وَلِيُنذَرُواْ بِهِ وَلِيَعْلَمُواْ أَنَّمَا هُوَ إِلَـهٌ وَاحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ اين (قرآن) ابلاغي است براي مردمان تا بدان بيم يابند و بدانند که فقط او معبود يگانه است و تا خردمندان پند و اندرز گيرند. 
پس از آنکه خداوند متعال به طور مبسوط در رابطه با اين قرآن سخن گفت در مدح و ستايش آن فرمود: (هَـذَا بَلاَغٌ لِّلنَّاسِ) اين قرآن ابلاغي است براي مردم و مي توانند از آن براي رسيدن به بالاترين مقام و بهترين ارزشها توشه بر گيرند، زيرا اصول و فروع همۀ دانشهايي که بندگان بدان نياز دارند در آن موجود است. (وَلِيُنذَرُواْ بِهِ) و تا بدان بيم يابند، چون آدمي در قرآن از ارتکاب اعمال شر بر حذر داشته شده و عذابي کرده است(وَلِيَعْلَمُواْ أَنَّمَا هُوَ إِلَـهٌ وَاحِدٌ) و تا بدانند که فقط او (خداوند) معبود يگانه است. و در آن قرآن دلايل و حجت هاي فراواني بر الوهيت و يگانگي خداوند به صورتهاي گوناگون بيان شده است، تا جايي که اين قضيه بسيار قطعي و روشن است. (وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ) و تا خردمندان و کساني که داراي عقلهاي کامل هستند پند و اندرز گيرند، و آنچه را که به سودشان مي باشد انجام دهند و از آنچه که به زيانشان است دوري نمايند و هرگاه چنين کنند اهل عقل و خرد و بينش مي شوند، زيرا به سبب پيروي از قرآن، معارف و انديشه هايشان رشد نموده و افکارشان روشن مي گردد. و قرآن آدمي را به والاترين اخلاق و بهترين اعمال فرا مي خواند و در اين راستا از قوي ترين و روشنترين دلايل است،اده مي کند و هر گاه بنده در اين مسير بکوشد همواره راه ترقي و صعود را خواهد پيمود «والحمد الله رب العالمين».

پايان تفسير سوره ابراهيم<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:845.txt">آيه 5-1</a><a class="text" href="w:text:846.txt">آيه 9-6</a><a class="text" href="w:text:847.txt">آيه 13-10</a><a class="text" href="w:text:848.txt">آيه 15-14</a><a class="text" href="w:text:849.txt">آيه 20-16</a><a class="text" href="w:text:850.txt">آيه 21</a><a class="text" href="w:text:851.txt">آيه 22</a><a class="text" href="w:text:852.txt">آيه 25-23</a><a class="text" href="w:text:853.txt">آيه 27-26</a><a class="text" href="w:text:854.txt">آيه 30-28</a><a class="text" href="w:text:855.txt">آيه 33-31</a><a class="text" href="w:text:856.txt">آيه 35-34</a><a class="text" href="w:text:857.txt">آيه 38-36</a><a class="text" href="w:text:858.txt">آيه 41-39</a><a class="text" href="w:text:859.txt">آيه 44-42</a><a class="text" href="w:text:860.txt">آيه 50-45</a><a class="text" href="w:text:861.txt">آيه 56-51</a><a class="text" href="w:text:862.txt">آيه 60-57</a><a class="text" href="w:text:863.txt">آيه 66-61</a><a class="text" href="w:text:864.txt">آيه 77-67</a><a class="text" href="w:text:865.txt">آيه 79-78</a><a class="text" href="w:text:866.txt">آيه 84-80</a><a class="text" href="w:text:867.txt">آيه 86-85</a><a class="text" href="w:text:868.txt">آيه 93-87</a><a class="text" href="w:text:869.txt">آيه 96-94</a><a class="text" href="w:text:870.txt">آيه 99-97</a></body></html>مکی‌ است‌ و داراي‌ (99) آيه‌ است‌.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 5-1
الَرَ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَقُرْآنٍ مُّبِينٍ الف. لام. راء. اين است آيات کتاب (خدا) و قرآن مبين و روشنگر
رُّبَمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْ كَانُواْ مُسْلِمِينَ چه بسا کافران آرزو کنند که کاش مسلمان بودند. 
ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ آنان را به حال خود رها کن تا بخورند و بهره مند شوند و آرزو (ها) آنان را غافل سازد، سپس به زودي خواهند دانست. 
وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلاَّ وَلَهَا كِتَابٌ مَّعْلُومٌ و ما هيچ شهر و قريه اي را نابود نکرده ايم مگر اينکه مدت معيني داشته است. 
مَّا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُونَ و هيچ ملتي بر اجل خود پيشي نمي گيرد و از آن عقب نمي افتد. 
خداوند متعال با تعظيم و ستايش کتابش مي فرمايد (تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ) اين آياتي است که بر بهترين مفاهيم و مطالب دلالت مي نمايند. (وَقُرْآنٍ مُّبِينٍ) و قرآني است که حقايق را با بهترين و روشنترين حکمت آشکار مي کند. کلماتي که به بهترين وجه منظور مراد خود را بيان مي نمايند. و اين ايجاب مي کند که بندگان تسليم و منقاد فرمان آن شوند و آن را با وج و سرور و خوشحالي بپذيرند. 
اما هر کس اين نعمت بزرگ را ر د کند و به آن کفر بورزد، از تکذيب کنندگان گمراه است؛ کساني که آرزو خواهند کرد که اي کاش مسلمان و فرمانبر احکام قرآن بودند! و اين زماني است که پرده برداشته مي شود و حالات اوليۀ جهان آخرت آشکار مي گردد، و مقدمات مرگ فرا مي رسد و آنان درهمۀ حالتهاي آخرت آرزو مي نمايند که کاش مسلمان بودند. اما د يگر کار از کار گذشته و امکان چنين چيزي نيست، زيرا آنها  دراين دنيا مغرور و فريب خورده بودند. 
(ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ) آنان را رها کن تا بخورند و از لذا ها بهره مند شوند. (وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ) و آرزوها آنان را غافل مي سازد، يعني آنها آرزوي باقي ماندن در دنيا دارند و اين آرزو آنها را از آخرت غافل سازد. (فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ) و بالاخره خواهند دانست که آنچه بر آن بودند باطل است و کارهايشان موجب زيان و بدبختي آنان شده است و خواهند دانست که نمي بايست به خاطر مهلتي که خداوند به آنها داده بود مغرور شوند و فريب خوردند، زيرا اين قانون خدا در ميان ملت ها است. 
(وَمَا أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ) و ما هيچ شهر و را که سزاوار عذاب بوده است نا بود نکرده ايم (إِلاَّ وَلَهَا كِتَابٌ مَّعْلُومٌ ) مگر اينکه مدت معيني داشته که براي نابودي آن مشخص گشته است. (مَّا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُونَ ) و هيچ ملتي بر اجل خود پيشي نمي گيرد و از آن عقب نمي افتد، چرا که اثر گناهان بالاخره بايد تحقق يابد، هر چند که به تاخير بيافتد.وَقَالُواْ يَا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ و گفتند: «اي کسي که قرآن بر تو فرو فرستاده شده است! بي گمان تو ديوانه هستي»
لَّوْ مَا تَأْتِينَا بِالْمَلائِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ اگر از راستگوياني چرا که فرشتگان را به نزد ما نمي آوري؟
مَا نُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَا كَانُواْ إِذًا مُّنظَرِينَ فرشتگان را جز حق فرو نمي فرستيم، و آنگاه (بعد از فرود آمدن فرشته ها) به آن قوم مهلت داده نمي شود. 
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ بي گمان ما قرآن را فرو فرستاده ايم و قطعاً خود نگهبان آن هستيم. 
و کساني که محمد عليه الصلاه و السلام را تکذيب مي کردند به تمسخر به او گفتند: (يَا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ ) اي کسي که ادعا مي کني قرآن بر تو نازل شده است؟ بي گمان تو ديوانه اي. زيرا گمان مي بري که از تو پيروي کرده و آنچه را که پدرانمان بر آن بوده اند رها مي کنيم». (لَّوْ مَا تَأْتِينَا بِالْمَلائِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ(  اگر از راستگوياني چرا که فرشتگان ر